ตอนที่ 24 : วันตัดสินของนายขี้อาย

 

PART : ไอซ์

นั่งรถมานี้ทำอะไรไม่ถูกเลย และจำอะไรได้บ้างไม่ได้บ้าง ตื่นมาเพราะ พี่ธนาตะโกนว่าพี่พีใหญ่ แต่ก็ใช่ว่าพี่แก่จะสนใจนะ หันมาสนใจเราเป็นยังไงบ้าง ถามมานี้อายไม ตอบเลยว่าอายสุดๆ เป็นหวัดหนัก ยังไม่พอ ยังมีศึกข้ามคืนกับพี่พีอีก

“ไอซ์”

“วันนี้พี่ขออะไรได้ไหม” พี่พีพูดขึ้นระหว่างขับรถ หน้ามองด้านหน้ารถสลับมาหาผมบ้าง

“ครับ อะไรเหรอ” ผมพูดไปก็ลุ้นว่าพี่แก่จะถามเรื่องเมื่อคืนไหม

“การประชุมวันนี้ เป็นวันสุดท้ายของพี่แล้ว”

“พี่อยากให้ไอซ์ฟังให้จบ”

“หลังประชุม พี่มีเรื่องจะพูดด้วย”

“เข้าใจ ที่พี่ขอไหมครับ” พี่บอกเสร็จก็จอดรถพอดี หันมาเต็มที สายตาพี่พีอ่อนลงมาก เหมือนเป็นการขอร้อง

“ครับ ยังไงก็วันสุดท้ายแล้ว ”

“ทำไมจะไม่ได้ ไม่ต้องขอร้อง ไอซ์ก็ฟังพี่อยู่แล้ว” ยังไงผมก็รักผู้ชายคนนี้อยู่ดี ผมยอมจำนนทุกอย่าง ไม่ว่าผลออกมาจะเป็นยังไง

จากนั้นก็พากันเดินขึ้นประชุม เพื่อดูบทบาทสมาชิกในปีหน้า และผู้สนับสนุน ที่แต่ละปีจะมีการเสนอมาช่วยสนับสนุนกิจกรรมทางสภาของเราเป็นอย่างดี การประชุมดำเนินมาถึงตอนท้ายคือ แนะนำผู้สนับสนุนของปีหน้า พี่พีมองหน้าผมบ่อยมาก เหมือนกังวลอะไรสักอย่าง สายตาเข้าบ่งบอก

“ผมจะแนะนำทุกให้รู้จัก บอร์ดบริหารบริษัท คิงกรุ๊ป” พี่พลายมือมาด้านข้าง คนที่เดินออกมา คือ ผู้หญิงที่เป็นอดีตแฟน เธอถึงก็กอดพี่เลย

“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อคิม ยินดีที่รู้จักทุกท่าน”

“และยินดีสนับสนุนทุกกิจกรรมของพวกคุณทุกคน” เสียงปรกมือตอนรับดังทั่วห้อง แต่ผมมองสถานการณ์นิ่งๆ

“คิมขอพูดนอกเรื่องระหว่างรอบุคคลสำคัญอีกคน”

“คุณธนา คุณนาโน น่าตกใจมากที่พวกคุณไม่ขึ้นมาต่อว่าอะไรเลย” เธอคนนั้นเดิมตรงมาหาผมที่ละก้าว เธอต้องการอะไรจากผม พี่สองคนที่หน้าเฉยไม่สนใจ

“นี้สินะ หนุ่มน้อยน่ารักที่พีเล่าให้ฟัง”

“ยินดีที่รู้จักจ๊ะ ไอซ์” เธอยืนมือแบบฝรั่งมา ผมจึงทำตามมารยาทตอบเธอไป

“เธอไม่ควรยุ่งเด็กของนายพีเขานะ คิม”

“ยังไง เธอก็เป็นอดีตที่กลับมาไม่ได้แล้ว” พี่ธนาพูด ทำไมมั่นใจนักพี่ ผมใจจะขาดแล้ว

“นายคิดว่า นายมีข้อมูลดีคนเดียวเหรอ” เธอเดิมไปนั่งลงข้างพี่พี ที่มีท่าทีนิ่งมาก

“งันเธอก็บอกซิว่าพีจะเลือกเธอ หรือ เลือกไอซ์” พี่นาโนพูด พี่ถามผมก่อนไหมอ่ะ

“พวกคุณว่าคนอย่างพี ต้องทำตามข้อตกลงนั้นมานานขนาดหนึ่งปีเชียวเหรอ”

“พีอ่ะ ตกหลุมมานานไม่ถึงปี พวกคุณไม่รู้เหรอ แต่ฉันรู้มานานแล้ว”

“นิสัยอย่างหมอนี้ ไม่มีทางทำอะไร ถ้าไม่ได้อะไรแลกกลับมา”

“และที่สำคัญ ในวันที่ไอซ์พบพวงเราที่ห้างไปกินข้าวอ่ะ พีจัดฉาก” จากฟังมายาวนาน เจอประโยคสุดท้ายไป ทั้งหมดมองพี่พีคนเดียว

“พีรู้เรื่องที่ไอซ์จะไปกินข้าวกับครอบครัว เพราะทางพ่อแม่ไอซ์โทรมาชวน”

“และที่พิเศษเลยนะ หมอนี้คำนวนเรื่องร้านต่างๆที่ครอบครัวไอซ์จะไปเดินได้ตรงมาก”

“และด้านการแสดงหมอนี้ก็ขั้นเทพ แต่ที่สงสัยอีกอย่าง”

“พี ทำไมเมื่อคืนนายผิดนัดเราอ่ะ โทรไปก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบ สรุปนายไปไหนมา” เธอหันมาถามเป็นชุดใส่พี่พี แต่พี่แก่มองมาทางผม

“นั้นไม่สำคัญ นายพี นายให้ไอซ์ร้องไห้จะเป็นจะตายเพื่อการทดสอบอะไรบ้าๆเนียนะ” พี่ธนาลุกขึ้นว่าพี่พีเสียงดังเลย ใช่..ทำไมต้องทำมากขนาดนี้ละ เพื่ออะไร หรือ พี่สนุก... ไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมไม่พูดอะไรเดินออกมาจากห้องนั้น ออกประตูมาได้ก็วิ่งลงมาที่สนานทันที ฝนก็ตกพอดี ทำไมวันสุดท้ายนี้มันเจ็บปวดขนาดนี้ น้ำตาที่ไหลมาพร้อมกับน้ำฝน บรรยากาศที่บอกว่าเราอกหักมันเหมาะสมกันมาก

“ไอซ์!!!!” เสียงพี่พีตะโกนมาจากด้านหลัง ผมจึงเดินหนีไป ไม่อยากได้ยินเสียงนี้เลย

“หยุด เงยหน้ามองพี่” พี่พีวิ่งมาหยุด และกอดผมแน่น ดิ้นเท่าไรก็ไม่หลุด

“ไม่เงยหน้ามามองกัน ไม่เป็นไร งันฟังพี่นะ”

“ขอโทษที่ทำแบบนั้น แต่นั้นจะเป็นการร้องไห้ครั้งสุดท้ายของไอซ์แล้ว”

“หลังจากนี้จะไม่มีบททดสอบใดใด ไอซ์คือคนที่พี่เลือก”

“เลือกจะรัก เลือกจะกอด เลือดจะจูบ และเลือกผูกผันเพียงคนเดียวตลอดไป”

“พี่รักไอซ์นะ” เสียงกระซิบบอกว่ารักกัน มันทำให้ผมหยุดดิ้นล้น และเงยหน้ามามองผู้ชายที่แสนเย็นชาเอ๋ยคำว่ารักบอกผมอย่างนุ่มนวล พี่พีเห็นว่าผมหยุดดิ้น จึงยืนทิ้งระยะจากผมเล็กน้อย ย่อลงไปคุกเข่า จับมือซ้ายผมไว้ แหวนวงสวยค่อยๆถูกสวมเข้าไปที่นิ้วนางพอดิบพอดี ซึ่งผมพึ่งสังเกตว่าพี่พีใส่แหวนที่นิ้วนางแบบเดียวกับที่ใส่กับผม

“พี่รักไอซ์นะ”

“เรียนจบมาแต่งงานกันนะครับ” พี่พีตะโกนใส่ผม เพราะฝนที่ตกลงมา หลังจากนั้นก็ตามด้วยเสียงกรีดของผู้หญิง เสียงโห้ร้องของชาย ในมหาลัย ผมยิ้มมันทั้งน้ำตา พี่พียิ้มให้ผมเช่นกัน ผมซุดตัวลงไปกอดพี่พีแน่นเนินนาน

“หยุดร้องนะ คำตอบของพี่ละครับ คนดี” พี่พีกระซิบข้างหู ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว

“ครับ พี่พีรักผมจนหมดหัวใจใช่ไหม” เงยถามเพื่อให้แน่ใจ

“ครับ หมดหัวใจของพี่เลย” พี่พีประทับริมฝีปากนั้นอย่างถนุถนอมมันหวานจนจับใจ

“นายพี นี้มันมหาลัยนะเว้ย...เว้น เว้น ไว้บ้าง” พี่ธนาตะโกนมาจากอาคาร พี่พีกับผมมองหน้ากันขำ เห็นไหมว่าความประทับใจของคนขี้อายอย่างผม ประสบความสำเร็จขนาดไหน ได้คุณชายเย็นชาที่เขาว่ากันไรซึ่งหัวใจจะรักใครมาครอบครอง จนถึงปัจจุบันนี้ ผู้ชายคนนี้ก็ยังอยู่ไม่ห่างกาย แม้พี่พีทำงาน ผมเรียน เราก็ยังมีเวลาให้กันเหมือนตอนเรียน

“ยิ้มอะไรครับ พี่หิวข้าวแล้วนะ” พี่พีพูดนอนตักผมอยู่ ปากพูด ตามองเอกสาร

“เปล่าครับ เขียนเสร็จแหละเก็บของอยู่ พี่อ่ะ ลุกสิ ผมเมื่อย” ผมก็ทำเป็นบ่นไป ใช่ว่าพี่แก่จะว่าอะไรเก็บเอกสาร มองหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์

“แอบคิดอะไรเปล่า แก้มชมพูเชียวนะ เรา” พี่พียืนหน้ามาใกล้ๆ ค้างเกยบนไหล่

“คิด...แต่ไม่บอก จุ๊บ...อ่ะ!” ผมจุ๊บพี่พีไป โดนกอดปุ๊บเลย จ้องตากัน

“คู่นั้นอ่ะ หยุดนะ ไม่อายเหรอ” ไม่ใช่ใครพี่ธนาตะโกนมา คงไปรับวิทย์ที่สภามา พวกเราได้แต่หัวเราะกัน

“ไม่อาย ออกจะน่ารัก เนอะ” อันนี้พี่นาโนตะโกน เดินจับมือเต้ยอีกทาง

“มากันครบทุกคู่ แล้วตกลงกันจะไปกินอะไรดีละ” พี่นาโนโปรยเรื่องกินมาก่อนเลย

“รู้ ตามมาเดียวพาไปรับรองอร่อยเนอะ วิทย์” พี่ธนาบอกรีบจับมือวิทย์เดินไปที่รถ ผมกับพี่พีเดินตามไป

“เรื่องแต่งงาน พี่ตกลงกับคุณลุงคุณป้าแล้วนะ”

“ไอซ์เห็นด้วยกับพี่ไหม” พี่พีถามระหว่างเดิน

“เห็นด้วยครับ”

“ผมเข้มแข็งมากพอแล้ว”

“ผมรักพี่ พี่ยังไม่อายเลย แล้วผมจำเป็นต้องไปอายใคร” ผมบอกพี่พีด้วยความจริงทุกประการ

ความรักไม่ว่าเพศไหนๆ ขึ้นชื่อว่าความรักไม่มีขอบเขตขว้างกัน มันเป็นเพียงคนสองคนที่มีจิตใจที่จะดูแลกันและกัน มอบความรัก ความห่วงใย เหมือนฉันท์สามีภรรยาแบบทั่วไปเท่านั้นเอง มันกฎธรรมชาติของมนุษย์ ไม่มีใครหรอกจะไร้ซึ่งหัวใจ โปรดกล้าที่จะรักใครสักคน แล้วคุณจะรู้คุณค่าของความรักในครั้งนั้น....