ตอนที่ 1 : ขอมองแบบนี้ได้ไม

PART : ไอซ์

สวัสดีครับ ผมชื่อ ไอซ์ เรียนวิศวะ ปี 2 ผมจะเล่าความประทับใจหนึ่งให้ฟัง

วันหนึ่งผมก็มาเรียนปกติ แต่วันนั้นบังเอิญได้เห็นรอยยิ้มเจ้ากรรมเข้า หัวใจผมเต้นไม่เห็นจังหวะ ตัวแข็งไปเลย จนเพื่อนต่างคณะมาตบที่ไหล่ เรียกผม

“ไอซ์ ไอซ์” วิทย์เรียก

ผมพูด “หืม...วิทย์ มีอะไรหรอ” ตาผมยังมองคน คนนั้น หัวเราะ ยิ้ม กับเพื่อนของเค้า

“ก็ไหนมีเรียนเช้าไง นี้มันสายจะสายแล้วนะ” วิทย์พูด มองตามสายตาเพื่อน

ผมพูด “อืม เรากำลังไป ทำไมมองเราแบบนั้น” วิทย์กำลังมองหน้าผม

“มองพวกพี่เค้ามีอะไรรึป่าว” วิทย์พูด

ผมพูด “พี่คนที่น่ารักๆ คนนั้นเป็นใครหรอ” หันมามองวิทย์

“อ้อ พี่นาโน ประธานคณะอักษร ส่วนอีกคน...” วิทย์กำลังจะพูดต่อผมขัดขึ้นมาก่อน

ผมพูด “คนนี้ เรารู้จัก พี่ธนา ประธานคณะวิศวะ” สายตาดันไปสบตาร่างหนาที่หุบยิ้มไปแล้ว ทำหน้านิ่ง ผมรีบหันหน้ากลับมาที่วิทย์

“อื้ม งันเราไปเรียนก่อนนะ นายก็รีบไปละ” วิทย์พูด แล้วเดินจากไป ผมหันไปมองอีกรอบ พี่พีหันไปคุยกับเพื่อนเหมือนเดิม ผมจึงเดินกลับไปเรียน

ผมขึ้นมาก็หมดคาบเรียนไปแล้ว ทุกคนมองไปที่กระจกกัน ผมเดินไปดู เป็นภาพผู้ชายสามคนที่คุยกันอย่างสนุกสนาน รอยยิ้ม หัวเราะ ผมตกใจตัวเองเหมือนกัน เพียงเห็นรอยยิ้มพี่พี ผมเหมือนตกอยู่ในภวังค์ พี่พีหล่อจัง “เฮ้ย...! เดียวไอซ์ นายคิดอะไรอยู่เนีย บ้ามากไปแหละ” ผมคิดในใจ

ตั้งแต่นั้นมาผมจะมหาลัยแต่เช้า ขึ้นมาที่ชั้นสองของตึกเรียนเพื่อมาดูประธานบริหาร ยิ้ม หัวเราะ กับเพื่อน อาการหนักสุด คือ ถ่ายรูปเอาเก็บไว้ดู อย่าว่าแต่ผมเลย ผู้หญิงทั้งสองตึกก็เป็นกัน ตึกเรียนผมตรงข้ามกับตึกบริหาร ถ้าจะถามว่าทำไมมันถึงดูพิเศษก็ตรงที่พี่แกปกติ ไม่ยิ้ม ไม่หัวเรา แถมใช้คำพูดที่แสนสุภาพ เย็นชา ด้วย มาดนิ่ง สมเป็นประธานคณะบริหาร ตอนนี้พี่พีอยู่ ปี 4 แล้ว ขอผมมองแบบนี้ไปจนพี่จบก็แล้วกันนะ

PART พี

“ไงมาช้าจัง พี” ธนาพูด

“นั้นสิ ช้ากว่าปกตินะ ตัว” นาโน สงสัย

ผมพูด “ก็คนมันมีงานทำ มีความรับผิดชอบ” สองคนถึงกับแยกเขี้ยวใส่ผม

“บอกดีๆ ว่า ทำงาน แค่นี้ต้องว่ากันด้วย” นาโนพูด

ผมยืนบิดขี้เกียจไปมา เพราะเมื่อเช้าต้องเข้าออฟฟิตไปเซ็นต์เอกสารแทนพ่อแม่ มามหาลัยก็ตรวจเอกสารของคณะ ชีวิตผมก้ง่วนอยู่กับงานนั้นแหละ บิดไปบิดมาก็เหมือนจะสบตากับใครบางคนเข้า สายตาแบบบนี้จะใช้มองนั้นรึป่าว หมอนั้นพอรู้ว่าสบตากันแล้วหน้าจะเปลี่ยนสีทันที งันก็คงใช้จะมีใครนอกจากหมอนี้ได้

“ยืนมองอะไรอ่ะ พี” ธนาพูด เมื่อแห็นว่าเพื่อนยืนนานผิดปกติ

ผมพูด “ป่าวก็แค่เช็คความฮอต เท่านั้นเอง” หันกลับมานั่งประจำที่

“มีหรอ ระดับพี จะไม่ฮอต” นาโนพูด ยืนกาแฟร้อนให้ผม

ผมพูด “อื้ม ขอบใจ” หันไป ธนา จ้องหน้าผมอยู่

ผมพูด “มีอะไรก็ว่ามา จ้องเราทำไม เรารู้ว่าเราหล่อ” ท่าทางอยากพูดน่าดู

“คะ คือ รองเลขานายอ่ะ ชื่ออะไร” ธนาพูด ถึงกับพูดติดคัดเลย ผมมองนิ่งๆ

“ธนาสนใจหรอ” นาโนพูด ยืนหน้าไปใกล้ธนา ทำหน้าล้อเลียน

ผมพูด “ชื่อ วิทย์ บริหารปี 2 นายมีปัญหาอะไรกับรุ่นน้องของเรา” ผมมองหน้าธนาตรงๆ

“คือ...ป่าวไม่มีอะไร ก็แค่ถามไปงัน” ธนาพูด

ผมละไม่เข้าใจธนาจริงๆ ทำท่าเหมือนจะถามต่อ แต่ก็เลือกที่จะไม่ถามดูแล้วคงสนใจวิทย์ วิทย์ไปสะดุดตาอะไรธนาเข้าเนีย สงสัยต้องให้วิทย์เตรียมรับมือธนาไว้

ผมพูด “นาโน เค้าหนุนตักหน่อยสิ เค้าง่วง” นาโนพยักหน้ารับ ผมเอนตัวลงนอนหนุนตักนาโน เพียงไม่นานก็หลับไป

ที่นี่ ที่ไหน อื้ม เย็นสบายดีจัง อยู่แบบนี้นานๆ ก็คงจะดีไม่น้อย เหมือนมีคนกำลังเดินมาเลย ผมเลยถามว่าใคร มีเสียงหนึ่งตอบกลับมา “อย่าทิ้งกันนะ อย่าให้เราต้องอยู่คนเดียว อยู่ข้างๆกันนะ” เสียงนี้มัน มัน... จนได้ยินเสียงของ นาโน กับ ธนา ดังขึ้น

“พี” “นายพี” นาโน ธนา เรียกพร้อมเขย่าตัวผมอยู่ “ฝันหรอ” ผมคิดในใจ

ผมพูด “อืม...ตื่นแล้ว” ลุกขึ้นนั่งบิดตัวไปมา

“เป็นอะไรรึป่าว พี ขนาดหลับคิ้วยังชนกันเลย” นาโนพูด ด้วยความเป็นห่วง

“นั้นสิ นายฝันร้ายหรอ” ธนาพูด ผมส่ายหน้าเพราะไม่ได้เป็นอะไรมาก

“นี้ พี ยังนึกถึงคนนั้นอยู่รึป่าว เวลาเหนื่อย พีก็...” นาโน เริ่มบ่นพอไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจ ธนารีบสะกิดผม เชิงบอกว่านายรีบให้นาโนหยุดบน ผมเลยลุกไปจุ๊บแก้มนาโนทีนึง

ผมพูด “แบบนี้หายงอนยัง” ทำเอาหน้านาโนขึ้นสีนิดๆ

“หายแล้ว” นาโนพูด แบบเขินๆ

“อย่าทำบ่อยนะ พี เราหวง” ธนาพูด เล่นเอาขำตามๆกัน ก็ผมกับธนาเป็นบอดี้การ์ดให้กับนาโน เจ้าตัวเบื่อที่มีคนมาจีบ ทำให้ทุกคนในมหาลัยเข้าใจผิด คิดว่า ผมกับธนาแย่งนาโนกันจึงไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกับพวกเรา

ผมพูด “แยกกันได้แล้วมัง เดียวคนอื่นจะไม่ได้เรียนกันไปด้วย” ลุกขึ้นเดิน แต่ผมก็เดินไปได้ห้าก้าว ก็หันกลับมามองตึกวิศวะชั้นสอง คิดอยู๋แล้วเชียว พอสบตาเท่านั้น เอานิ่งไปเลยพอได้สติก็หันหลังทันที ขี้อายแบบนี้ผู้ชายจริงๆ หรอนี้ ผิดกับบางคนตรงหน้าผมจริงๆ

“ไงพี มองตึกเรียน เราทำไม แล้วมองเรานี้จะเอาไง” ธนาพูด

ผมพูด “ก็แค่คิด เรียนคณะเดียวกันแต่ต่างกันสิ้นเชิง” นาโนทำหน้าสงสัย

“พี นายคิดว่าอะไรที่ต่าง เรางง” ธนาพูด นาโนพยักหน้าเห็นด้วย

ผมพูด “ก็นิสัยนายโคตรน่าดาน แต่อีกคนกับขี้อาย” พูดจบก็หันหลังกลับ เท่านั้นแหละธนาด่าผมเลย ไม่ได้หันกลับไป แค่ยกมือโบกไปมา ประมาณว่า “แค่นี้ระคายเคืองหรอก”

นาโนพูด “เดียวนะ อีกคนขี้อาย ใครละ ธนา” นาโนพูด ขึ้นหลัง พีเดินไปไกลแล้ว

ธนาพูด “และคนนั้นที่ว่า เรียนคณะเดียวกับเค้า” นาโนพยักหน้ารับ

“ยากนะ มีตั้งหลายคนที่ชอบพี แต่ไม่แสดงออก” นาโนพูด

ธนาพูด “ก็ดูไปปเรื่อยๆสิ ว่าใครจะทำให้พีคนนี้ ที่ไม่เคยหยุดที่ใครและยิมหยุดที่คนนั้นได้”

“แต่ การลบแผลใจของพี ก็ยากนะ เพราะคนนั้นยังไม่ยอมปล่อยพี เค้ากลัวคนที่มาใหม่จะรอไม่ไหวเสียก่อน” นาโยพูด

ธนาพูด “อืม ดูกันต่อไป แยกย้ายเถอะ เค้าจะไปทำงานต่อมาๆ ขอหอมหน่อย” พูดจบ ธนาจับหน้านาโนไปหอมแก้มทันที

“พวกนายสองคนนี้จะทำให้เค้าไม่มีแฟนนะ ไปแล้ว” นาโนพูด แบบเขินๆ

ธนาตะโกน “ก็อย่าบ่นให้มากนักสิ เดียวไอ้คนที่แอบดูอยู่แถวนี้จะไม่กล้าเอา” พูดจบ ธนาหันมาหารุ่นน้องที่แยกเขี้ยวที่ผมกล้าหอมแก้มนาโนต่อหน้ามัน

ธนาพูด “เมื่อ คุณ ไม่กล้า คุณ ก็ หมด สิทธิ” พูดจบ ธนาก็เดินเข้าตึกไป

เสียงหนึ่งก็พูดออกมา “ก็จริงที่พี่เค้าบอก หมดสิทธิตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเลย”