ตอนที่ 10 : รางวัลที่แอบให้

 PART : ไอซ์

“คนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา”

พี่พีพูดแล้วก็เดินขึ้นรถไป ผมก็เดินไปนั่งอีกข้างนึงตามปกติ พอเข้าไปนั่งก็มีกันแค่เรา ทำให้นึกถึงเรื่องเมื่อคืนตอรแรกผมยังนั่งที่พื้น นี้พี่เค้าอุ้มขึ้นมานอนด้วยกันหรอ แถมพอตื่นมาก็ดันไปมอนิ่งคิสอีกเฮ้ย...นึกมาได้ขนาดนี้ก็อายจะแย่ ชังมันยังไงก็ผ่านไปแล้ว เราจะไม่อายแล้ว สู้ๆ สีหน้าดูจริงจังขึ้นมาทันที แต่ก็ต้อง...

“เป็นอะไรหรอ คุณ” พี่พีพูด ผมจึงหันไปมองพี่พี แล้วก็ยิ้มแห้งๆ ใครจะไปบอกละว่าคิดถึงพี่อยู่

“คิดถึง...” พี่พีพูด รถกำลังติดไฟแดงพอดี พี่พีจึงหันหน้ามา ผมก็จ้องพี่พี นี่พี่รู้ความคิดได้ไง

ผมพูด “คิดถึงเรื่องอะไรหรอครับ” ลองใสๆ ไปก่อนดีกว่าเผื่อพี่พีไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น

“นี้คุณกำลังคิดถึงเรื่องอะไร ทำไมต้องหน้าแดงแบบนี้ด้วย” พี่พีพูด พี่เค้าทำหน้านิ่งๆ จ้องมองขยับเข้ามาใกล้หน้าผม มากไปแล้วนะพี่อ่ะ

ผมพูด “ปะ เปล่า ครับ” ผมจึงรีบถอยมาติดกระจกรถ มือไม้โบกไปมา พี่เค้าก็กลับไปนั่งที่เดิม

“คุณคงไม่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนกับเมื่อเช้าที่คุณ...” พี่พีพูด พี่เค้ายังมองไปด้านหน้ารถ

ผมพูด “ก็ผม...ไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษครับ” ก้มหน้าลง พี่พีเอื้อมมือขยีหัวเบาๆ

“ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น ดูเหมือนผมจะเริ่มชินกับคุณบ้างแล้ว” พี่พีพูด พี่พียังทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปจนถึงมอ ผมลงจากรถมายืนรอเดินไปพร้อมกัน รู้หน้าที่เหมือนกันนะเรา

“อื้ม วันนี้ผมมีประชุมคงกลับเย็นหน่อย โทรบอกที่บ้านด้วย” พี่พีพูด ระหว่างเดินมาด้วยกัน

พอมาถึงที่โต๊ะก็มีพี่นาโนกับเต้ยมารออยู่แล้ว ทั้งนั่งฟังเพลงด้วยกัน ก่อนหน้านี้เต้ยยังบ่นอยู่เลยไม่รู้จะทำไงให้พี่นาโนสนใจมากกว่านี้เพราะเต้ยชอบตั้งแต่เห็นหน้าพี่นาโนแล้ว แต่ก่อนไม่รู้ว่าสามคนนี้เป็นเพียงแค่เพื่อนกัน ใครจะไปดูออกเล่นหอมแก้มกันบ้าง กอดกันบ้าง ซับสาววายหน้าจะเรียกว่า สามพี ได้มั่งครับ มาถึงโต๊ะผมก็ยกมือไหว้ แล้วมาดูคำถามแรกของการทักทายของพี่นาโน

“ไอซ์ ทำไมเดินมาปกติจัง” พี่นาโนพูด มองซ้ายที ขวาที ผมก็งงก็ผมไม่ได้เป็นอะไรนี้ครับพี่ เต้ยฟังแค่นั้นก็หูแดงมาเลย นี้นายคิดอะไรของนายอยู่เนีย

“เราไม่ได้ทำอะไรก็ต้องเดินปกติสิ ตัว” พี่พีพูด จับมือผมให้มานั่งข้างๆตัวเอง ผมจ้องเต้ยดูเหมือนเต้ยจะรู้อะไรสักอย่าง

“อะไรกันนึกว่าตัวจะทำมากกว่านั้นซะอีก” พี่นาโนพูด พี่พีส่ายหน้าไปมาโดยที่พาดแขนอีกข้างโอบมาที่ไหล่ผม จนมีพี่ธนาเดินมา...

“ไม่มากหรอกตัว แค่มอนิ่งคิสกันเท่านั้นเอง” พี่ธนาพูด จับมือวิทย์เดินมาด้วย นั้นไง ผมเลยหันไปมองทางอื่นก่อนเลย สะบัดหน้าไปไม่ได้มองริมฝีปากไปสัมผัสกับนิ้วนางของพี่เค้าพอดีเลย

“อิจฉาหรอ ธนา” พี่พีพูด ระหว่างที่พี่เค้าพูดผมแอบกดริมฝีปากเบาๆลงไปที่นิ้วนางนั้นและก็เอาปลายจมูกกดลงตรงข้อมือเบาๆ ไม่มากไปใช่ไม

“แล้วธนาเห็นหรอ” พี่นาโนพูด เออนั้นสิ หรือว่าพ่อแม่ ผมจึงหันหน้าไปมองหน้าพี่ธนา มันลุ้นจนเผลอจับชายเสื้อพี่พีไป

“นี่ไง...” พี่ธนาพูด ยืนโทรศัพท์ส่งไปให้พี่นาโนดู ขยับไปใกล้วิทย์มาก วิทย์มีสีหน้าอมชมพูนิดๆ พึ่งจะเคยเห็นวิทย์เป็นแบบนี้นะ นี่ไม่ใช่เวลาพูดถึงคนอื่น พ่อแม่แชร์รูปให้พี่ธนาดูด้วยหรอ พี่พีหันมากระซิบที่ข้างหู

“เดียวจัดการเอง” พี่พีพูด ผมจึงพยักหน้ารับแทน แต่พี่พีก็ยังจ้องกลับมา อ่า...ลืม

ผมพูด “ครับ” หน้าห่างกันแค่คืบจะบ้าตายแต่เช้า สู้ไม่แฮะ หนีไปเรียนดีกว่า

ผมพูด “คือ ผมขอตัวไปเรียนก่อนนะครับ เลิกเรียนผมหันมารอตรงนี้นะครับ” ประโยคแรกหันไปบอกรุ่นพี่ทั้ง อันหลังมาบอกพี่พี มองนิ่งๆ ผมก็ไม่ได้รอคำตอบรับอะไรก็ลุกเดินออกมาเลย จน...

“นี่ คุณ” พี่พีพูด ผมจึงหันกลับมา พี่เค้ายืนอยู่ใกล้มากเลย กระซิบบอก...

“กลางวันนี้จะให้อะไร” พี่พีพูด โดยที่มือโอบเอวผมอยู่ เลยต้องรีบแกะมือพี่เค้าออกก่อนเลย ถ้าเป็นแฟนกันจริงๆ ก็คงเรียกว่าหวานเลยละ แล้วผมบอกพี่ตอนไหนว่าจะให้อะไร

ผมพูด “พี่พีปล่อยผมก่อน นี้มันที่มอนะครับ” ผมพยายามสักแปปก็เลิก หันมาจ้องพี่เค้าแทน

“เมื่อกี้คุณทำอะไรผมบ้างละ” พี่พีพูด อ่ะนั้นมัน ผมทำอะไรไม่ถูกมันไม่มีที่จะปิดหน้าได้ ก็เลยเอาหน้าตัวเองไปมุดกับซอกคอพี่พีเหมือนกับกอดตอบนั้นแหละ

ผมพูด “ขะ ขอโทษครับ” พูดไปด้วยเสียงอู้อี้ พี่พีก็ลูบหัวผมเบา คางเกยบนหัวผม

“เช้าก็มอนิ่งคิส สายมานิดจูบนิ้ว หอมที่ข้อมือ กลางวันนี้จะเป็นอะไรละคุณ” พี่พีพูด มือมาจับที่ปลายคางผมให้เงยหน้ามา คนอะไรทำให้อายได้ตลอดเวลา

ผมพูด “ไม่รู้สิครับ เพราะไม่รู้สถานการณ์จะเป็นยังไง” ขยับตัวออกมา จัดเสื้อให้พี่เค้าใหม่เมื่อกี้ดันกำไปเต็มที ดีที่ไม่ยับมาก

“อื้ม เลิกแล้วก็รีบลงมาแล้วกัน ผมมีประชุมบ่ายโมง ไว้เจอกัน” พี่พีพูด มือเกลียแก้มผมเบาๆ แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ ที่มีพี่นาโน พี่ธนา นั่งยิ้มหน้าบานกันอยู่ ผมจึงรีบหัวตัวกลับเข้าตึกไปเรียน

พอถึงห้องเรียนก็ถูกมองเป็นตาเดียว ผมเลือกนั่งด้านหน้าแยกมานั่งคนเดียว วิชาเช้าเป็นวิชาบรรยายจึงไม่อยากอะไรมาก ผมก็นั่งเรียนไปไม่ได้สนใจอะไร ฟังบรรยายแล้วจนลงสมุดเพื่อเก็บเอาไว้อาจที่หลัง ได้ยินเสียงไลน์ดังขึ้นเบาๆ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู วิทย์กับเต้ยมารอที่โรงอาหารแล้วพี่ๆกำลังมาที่นั้นเหมือนกัน ผมก็พิมพ์ตอบกับไปว่าใกล้เรียนเสร็จแล้วอีกประมาณ 10 นาทีได้ หันกลับมาฟังบรรยายต่อ จนจบ ก็เดินออกเลย เพราะผมกำลังไปสายออกจากประตูไปได้ไม่กี่ก้าว

“ไอซ์” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียก ผมจึงหันกลับมา

ผมพูด “ครับ..?” หน้าผมก็คงงอยู่ดีๆ ก็มีรุ่นพี่มาเรียก มันไม่เคยเกิดขึ้นกับผมอยู่แล้ว แต่พวกเค้าไม่ใช่รุ่นพี่ที่คณะผม ดูจากสายตาแล้วคงไม่ดีแน่

ผมพูด “คุณมีอะไรกับผมหรอครับ” เดินกลับมาหากลุ่มรุ่นพี่ผู้หญิง 5 คนได้

“ฉันขอเตือนอะไรเธอหน่อย” รุ่นพี่ที่อยู่ด้านหน้าเป็นคนพูด เธอดูสวย หุ่นดี ถ้าดูจากเข็มติดปกเสื้อนั้น บริหาร...? มาเตือนถึงที่เลยหรอ ผมพยักหน้ารับแทน

“พี เค้าไม่มีทางชอบเธอหรอกนะ เดียวพอครบ 4 เดือน เค้าก็จะทิ้งเธอ” รุ่นพี่พูด จิกสายตามองผมหน้าดู คงอยากทำให้รู้สึกกลัว

“ดังนั้นก็อย่าไปคิดว่าเค้าจะจริงจังกับเธอละ เพราะยังพีเค้าก็ชอบผู้หญิงมากกว่าผู้ชายอยู่แล้ว” รุ่นพี่พูด สายตาดูถูก ผมกำหนังสือแน่น ใจเย็นๆ ผมกำลังจะพูดต่อ...

“ไอซ์” พี่พีพูด กำลังเดินมาที่ผม รุ่นพี่เตือนผมอยู่ถึงทำหน้าไม่ถูก

“พี่บอกแล้วให้รีบไป เดียวทานไม่ทันหรอก” พี่พีพูด กอดเอวผมด้วย นี้พี่เค้ากำลังจะทำอะไรรึเปล่า

ผมพูด “ผมกำลังไปครับ พึ่งออกจากห้องเมื่อกี้นี้เอง” แถไปก่อน พี่เค้าคงไม่ได้ยินอะไร ยิ้มให้ด้วยอ่ะแถมสุดๆแล้วนะนี้

“แล้วพวกคุณละมาทำอะไรที่นี้” พี่พีพูด กับพวกรุ่นพี่ที่เตือนผม แล้วก็มาแยกผมถือหนังสือให้

“อ๋อ เรามาหาเพื่อน บังเอิญเจอไอซ์ก็เลยทักทาย” รุ่นพี่พูด หน้าเธอไม่ดีเหมือมเมื่อกี้เลย

“ก็ดีนะ ที่มันเป็นแค่การทักทาย ไม่ใช่การเตือนอย่างไร้สติ” พี่พีพูด ผมหันไปมองหน้าพี่เค้า แสดงว่าได้ยินหรอ...

ผมพูด “ผมหิวแล้ว ไปทานข้าวกันเถอะครับ เดียวบ่ายพี่มีงานอีก” พี่พีไม่พูดอะไรจับมือผมแล้วเดินไปเลย ผมเลยหันไปโค้งให้รุ่นพี่กลุ่มนั้นนิดนึงแล้วก็เดินตามแรงดึงไป

พอเดินมาจากตึกเรียนเราก็เดินตรงมาที่โรงอาหาร ผมจึงตัดสินใจดึงแขนพี่พีไว้ก่อน พี่พีก็หยุดเดินจ้องมาที่ผม ผมก็จ้องกลับ สรุปแล้วพี่ได้ยินอะไรรึเปล่า จ้องนานไปพี่พีดึงเข้ามากอดซะงัน แล้วเอาคางวางบนไหล่ ลูบหัวผมด้วย

“ผมได้ยิน มีอะไรให้บอกกัน อย่าเก็บเอาไว้” พี่พีพูด ดีจังเลย ผมเลยกอดตอบโดยกดริมฝีปากตัวเองลงไปบนไหล่พี่พีด้วย

“อ้าวๆ จะทานข้าวกัน หรือ จะทานกันเองละนั้น ฮ่าๆ” พี่ธนาพูด มาได้ขัดจังหวะตลอดอ่ะพี่

“กำลังไป” พี่พีพูด ปล่อยผมแล้วก็เดินจับมือไปเหมือนเดิม

มาที่โรงอาหารก็มีคนเยอะมาก ก็เลยสรุปกันว่าซื้อมากินที่โต๊ะที่เรานั่งประจำกันดีกว่า ต่างก็แยกเป็นคู่เดินไปซื้อของที่ตัวเองจะกินกัน พี่พีจับมือเดินไปตลอดจะปล่อยก็ไม่ปล่อย เฮ้ย...มันเขินๆยังไงบอกไม่ถูก ซื้อมาเยอะมากครับ พี่พีกินไม่กี่อย่างหรอก นอกนั้นของผมทั้งนั้น บ่ายนี้ผมว่างต้องนั่งรอพี่เค้า ก็เลยซื้อมากินเล่น อิอิ

“เยอะเหมือนกันนะ เรา” พี่พีพูด ระหว่างเดินไปที่โต๊ะประจำ ผมก็ทำได้แค่ยิ้ม พอมาถึงที่โต๊ะก็ก็มีแต่ของกินว่างเต็มไปหมดเลย ผมกับพี่พีก็เดินมานั่งตรงที่ว่างด้วยกัน

“ตัว มีเรื่องอะไรรึเปล่า หันธนาบอกว่ายืนกอดกัน” พี่นาโนพูด โดยที่กินข้าวไปด้วยมองทางพี่พีที่กำลังจับขวดน้ำอยู่ ผมเลยจับมือพี่เค้าไว้ ประมาณว่าเดียวผมจัดการให้

“ก็ไม่มีอะไรมาก สาวๆบริหารไปเตือนไอซ์” พี่พีพูด เท่านั้นแหละพี่ธนา พี่นาโน หันมาที่ผมทันทีเลย ผมกำจัดกล่องข้าวให้พี่พีอยู่

“เตือนเรื่องอะไร ตัว” พี่นาโนถาม ทุกคนก็กินไปฟังกันไป

“พวกเค้าบอกว่า เมื่อครบ 4 เดือน เราก็จะทิ้งไอซ์” พี่พีพูด สายตาของพวกพี่ๆ จ้องกันไม่ว่างตาเลย

แม้รอยยิ้มที่มุมปากพวกพี่นี้ ทำให้ผมชักจะรู้สึกไม่ดีเลย เอาเสียเลย....