ตอนที่ 11 : แสบนักนะ...นายขี้อาย

PART : พี

ตอนนี้ผมกำลังกินข้าวกับไอซ์และอีกสองคู่ คุยเรื่องที่ไอซ์ถูกเตือนสาเหตุมาจากผมเอง เมื่อเช้าตอนแยกกันไป ผมก็กลับมานั่งคุยกับ ธนา นาโน ต่อสองคนนี้ก็ถามความเป็นไประหว่างผมกับไอซ์ก็บอกว่าไม่อะไรแล้วก็กลับขึ้นมาทำงานที่ห้องตัวเอง วันนี้ไม่มีเรียน มีประชุมตอนบ่าย ทำงานเสร็จก็คิดไว้ว่าจะไปรับไอซ์ที่คณะ เดินขึ้นไปถึงห้องที่ไอซ์เรียนอยู่ ผมก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคุ้นๆกำลังเตือนไอซ์ ฟังสักแปปก็เดินเข้าไปหาไอซ์ กลุ่มนี้เป็นเพื่อนร่วมห้องกับผมเอง

“ก็ล็อคเป้าหมายไว้แล้วกัน เพื่อเกิดปัญหาขึ้นมาจริงๆ จะได้จัดการได้ง่าย” ธนาพูด ผมก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ไอซ์ กลัวไม” นาโนพูด ถามไปทางไอซ์นั่งกินเงียบๆ ไอซ์ส่ายหน้าด้วยเคี้ยวข้าวอยู่

“ลองแตะไอซ์สิ พี่พีของไอซ์จะจัดการทันที” ธนาพูด ทำเสียงล่อเลียนผม ไอซ์ละกินไปขำไป

ผมพูด “วิทย์ เรื่องเอกสารเสร็จไม” มองไปทางวิทย์ดูเหมือนธนาจะจับมือตอนกินข้าวด้วย

“เลขาพี่จัดการหมดแล้วครับ เค้าพึ่งส่งไลน์มาบอก” วิทย์พูด หันไปจ้องธนาจนธนายกมือขึ้นสองข้าง วิทย์จึงหันมากินข้าวดีๆได้

ส่วนอีกคู่กินข้าวประมาณแบ่งกันตลอด ผมจึงมากินของตัวเองบ้าง มองดูคนข้างๆนั่งกินไปอมยิ้มไป ตอนแรกยังซึมอยู่เลย ถ้ายังไม่ถึง 4 เดือนจริงก็ยังน่าจะไม่มีอะไรน่าห่วงมากนัก ที่น่าห่วงคงช่วงหลัง 4 เดือนไปแล้ว แน่นอนกำหนดการของผมอยู่ที่ 1 ปี ของการศึกษานี้ ยังไงผมก็ต้องดูแลไอซ์ต่อไป แต่คงต้องเพิ่มปริมาณกำลังสายตา ไอซ์กินข้าวไปก็เล่นมือถือไป นี้ชอบกันจริงรึเปล่า หึ...รู้ละสิว่าโดนจ้องอยู่แก้มชมพูมาเชียว

ผมพูด “คุณ” ไอซ์มองหน้าผมแต่ไม่สบตาด้วย มุมปากมีข้าวติดอยู่

จับปลายคางเงยมานิดนึง แล้วก้มหน้าลงไปเม้มข้าวตรงมุมปากไอซ์ ปลายจมูกจรดตรงแก้มพอดี เงยหน้าขึ้นมาจับมือไอซ์ที่มีมือถืออยู่

ผมพูด “กินข้าวเสร็จถึงจะให้เล่น” ดึงมาไว้ที่ตัวเอง ไอซ์น่าแดงยังจ้องผมอยู่เลย

“บอกผมดีๆ ก็ได้นี่น่า” ไอซ์พูด ทำเสียงอุบอิบแล้วหันกลับมากินข้าวต่อ

“มันจะสวีทมากไปรึเปล่าครับ” ธนาพูด ก็นะ วิทย์ปฏิบัติเรียบร้อยแถมอ่านเกมออกด้วย

“ตัว คิดว่ารับน้องปีนี้จะเป็นไงบ้าง น้องปีหนึ่งน่ารักทั้งนั้น” นาโนพูด เต้ยถึงกับมือค้างไปนิดนึง

ผมพูด “เราก็คงเน้นเรื่องความปลอดภัยไว้ก่อน” สองคนนั้นพยักหน้ารับ

เวลารับน้องมักจะมีข่าวแรงๆทั้งนั้น ผมเองก็ไม่อยากเรื่องนี้จนทำให้บรรดาอาจารย์ต้องจับตามองอะไรมาก แค่ทำให้รู้จักเคารพกันบ้าง ปีสุดท้ายของพวกเราคงต้องสนุกมากที่เดียว ช่วงรับน้องหรอ...อื้ม ต้องสนุกเป็นแน่ ในเวลานานพวกผมก็กินกันเสร็จ เต้ยกับไอซ์จะนั่งทำการบ้านที่โต๊ะจนเลิกพวกผมเลิกประชุม

“พี่พีไม่ต้องห่วงครับ เดียวผมจะดูไอซ์เอง” เต้ยพูด ผมก็พยักหน้ารับ มองมาที่ไอซ์แบร่มืออยู่

ผมพูด “โทรบอกที่บ้านรึยังว่าคุณจะกลับเย็น” ยืนโทรศัพท์ให้ ส่ายหน้าก้มหน้าลง ยืนหน้าไปกระซิบ

ผมพูด “กลางวันนี้คุณยังไม่ได้ให้อะไรผมเลยนะ” ลูบหัวเบาๆ ไอซ์เงยหน้ามาแก้มอมชมพูมาเลย จากนั้นผมก็เดินนำมาก่อน ตามมาด้วย วิทย์ ธนาและนาโน

พอมาถึงห้องประชุมทุกคนก็นั่งตามตำแหน่งของตัวเอง ตอนนี้แค่นั่งรอให้ครบองค์ประชุม มหาลัยนี้ให้สิทธินักศึกษาเต็มทีเพราะนักศึกษาที่เรียนส่วนมากลูกนักธุรกิจเกือบทั้งหมด มีบางส่วนที่สอบเข้ามาชิงทุน จึงมีห้องของประธานนักศึกษาและคณะกรรมการและห้องประชุมส่วนของนักศึกษาอย่างพวกเรา

“พี ปีนี้นายอยากดูของคณะไหนเป็นพิเศษไม” ธนาพูด เท้าคางมองมาทางวิทย์ทั้งที่ถามผม

ผมพูด “ถ้าอยากคุยกับวิทย์ นายก็คุย ไม่ต้องมาอ้อมโลก” มองมาทางวิทย์ที่นั่งเก้าอี้ออกไปตัวนึงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่

“แม้ตัวก็น่าจะรู้นะ เป็นเรื่องที่ธนาคิดมากที่สุดเลย อยากรู้ใจแทบขาด” นาโนพูด ยิ้มหวานตอบได้โดนใจธนามากพยักรับอย่างแรง วิทย์ไม่ใช่คนซับซ้อนอะไรนี้น่า

“ผมตอบตรงทุกคำถาม แต่พี่เค้ารับไม่ได้เอง” วิทย์พูด เก็บหนังสือว่างเรียบร้อย แล้วหันหน้ามามองผม ผมพยักหน้ารับเบาๆ ทุกคนมากันจนครบ

“หัวข้อวันนี้เป็นเรื่องรับน้องสินะ” ประธานคณะสถาปัตพูด

นั้นก็เป็นการเริ่มการประชุม พวกเราแชร์ข้อมูลที่มีการถามไถ่น้องๆที่คณะและหัวหน้ากิจกรรมต่างๆ เพื่อจัดกิจกรรมรับน้องกันอย่างไรบ้าง หรือเกมที่จะจัดตามซุมของแต่ละคณะ โดยการคำนึกถึงความปลอดภัยเป็นอันดับต้นๆ ประธานทุกคณะต้องแจกแจงรายละเอียดของการรับ กำหนดวันที่แน่นอน ค่าใช้จ่ายที่ต้องใช้ ต่างๆ

ผมพูด “ตกลงตามนี้ มีปัญหาอะไรให้รีบแจ้ง” ทุกคนพยักรับกันอย่างเงียบ ถึงเวลาจริงจังพวกเราจะนิ่งกันมากต่างจากบุคคลิกที่คนภายนอกเห็น รุ่นผมถือว่าดีที่สุดที่ผ่านมา มีความสามัคคี รักใคร่ ดูแลซึ่งกันและกัน เรียกว่า รู้นิสัยกันอย่างดีที่เดียว

“เราคงได้เห็นประธานบริหารเดินเยือมคณะเราบ้างนะ” เต๋ารองประธานวิศวะพูด ธนาถึงกับแทคทีมเลย

“แม้ๆพอมีแนวร่วมก็เล่นงานเค้าใหญ่ ระวังเถอะเจอพีเล่นมาบ้างจะหงายเงิบ” นาโนพูด ธนาหันกลับมามองวิทย์ที่กำลังสนใจเรื่องงานกับเลขาคณะผม

ผมพูด “เราคิดว่าเราจะไปดูนะ ท่านรองของเราก็อยากดูเหมือนกัน” หันมามองเพื่อนอีกคนที่ปรากฏรอยยิ้มที่มุมปากได้รูปนั้น

“เราว่านะธนาเด็กคณะเราน่าจะโดนกินไปอีกหนึ่งอ่ะ” เต๋ารองประธานวิศวะพูด ธนายังมองมาที่วิทย์อยู่

ผมพูด “เอาวันนี้ก็แยกย้ายกันกลับเถอะ วิทย์เดียวพี่ของแฟ้มเลยแล้วกันจะเอาไปอ่านที่บ้าน” ทุกคนก็แยกย้ายกันออกจากห้อง วิทย์ยืนแฟ้มมาให้แต่ยังจับไว้อยู่ ส่วนเพื่อนสองคนก็โบกมือขอตัวออกไปก่อน

“บ้านที่ว่าเนีย บ้านพี่เอง หรือ บ้านไอซ์” วิทย์พูด หึ...แบบนี้ไม่ค่อยออกตัวช่วยกันเลยนะ

ผมพูด “บ้านพี่สิ น้อยใจหรอที่ช่วงนี้พี่ดูแลไอซ์มากกว่าเรา” อยู่ดีๆวิทย์ก็เข้ามากอดผมเลย ธนาที่พิ่งประตูยืนมองเงียบๆ ผมลูบหัววิทย์เบาๆ มองไปที่ธนาที่ยังงงว่าทำไมวิทย์ถึงทำแบบนี้ ผมเลยส่งสายตาให้หลบหลังประตู ธนาพยักหน้าแทน

ผมพูด “เป็นอะไรวิทย์ มาฟังเหตุและผลกันก่อน” วิทย์ถอยไปหนึ่งก้าว ขอบตาแดงนิดๆ

“ผมเริ่มกลัวใจตัวเอง” วิทย์พูด ยืมก้มน่าพูดเพราะอดทนที่จะไม่ร้องออกมา ผมเลยเดินเข้าไปกอดเบาๆ

ผมพูด “เราคงได้รับแรงกดดันเยอะสินะ พี่คิดว่าธนาคงบอกความรู้สึกทุกอย่างให้เราฟังจนหมดและเราก็รู้ด้วยว่านั้นก็คือความจริงใจที่เค้ามีให้เราเพียงคนเดียว” วิทย์พยักรับอยู่ที่อกผม น้ำตาเริ่มไหลลงมาบาง

ผมพูด “ถ้ายังกลัวอะไรบางอยู่ ก็บอกเค้าตรงๆ เช่น วิทย์ศึกษานิสัยใจคอไปก่อน ถ้าวิทย์ชอบก็บอกอีกที แบบนี้ธนาก็น่าเข้าใจวิทย์” ลูบหัวปลอบ น้อยครั้งที่จะเห็นวิทย์แบบนี้

ผมพูด “แต่พี่ขออย่างเดียว อย่าเอาความสงสารไปบอกชอบเค้า มันจะทำให้...”

“ผมไม่ได้สงสาร แค่ไม่ชินเท่านั้นเอง” วิทย์พูด รีบขัดผมขึ้นมาเลย ทำเสียงอ้อดอ้อนแบบนี้มีหวังไม่สบายอีกละมัง

ผมพูด “ได้ยินแบบนี้พี่ก็สบายใจ มีอะไรก็พูดกันดีๆ คุยด้วยเหตุผล ธนาเป็นคนมีเหตุผลยังไงมันก็ฟังวิทย์อยู่แล้ว” วิทย์ดูนิ่งลง ไม่ร้องไห้แล้ว แต่หลับไปแล้วเท่านั้นเองครับ

ผมพูด “วิทย์ วิทย์ ให้ได้แบบนี้สิ หลับทั้งยืนเนียนะ” ดูท่าแล้วไม่ตื่น มือหนึ่งหยิบแฟ้ม แล้วก็ช้อนวิทย์มาอุ้มไว้ เดินออกไปหาธนาที่หน้าประตู

“พี วิทย์เป็นอะไร วิทย์ วิทย์” ธนาพูด พยายามปลุกวิทย์

ผมพูด “แค่หลับไปนะ ไปเอาข้าวของวิทย์บนโต๊ะที เดียวเราไปที่โต๊ะก่อน” ธนาพยักหน้ารับเดินเข้าไปในห้องอีกที ส่วนผมก็เดินนำไปก่อน เดินมาถึงข้างล่างธนาก็วิ่งตามลงมาพอดี

สีหน้าเป็นห่วงน่าดูปกติหน้ากวนตลอดจริงจังมาจนอีกฝ่ายแบกรับไว้ไม่ไหวนี่ก็ไม่ดีเท่าไร ต้องแบ่งรับแบ่งสู้กันไป นี่วิทย์ก็คงคิดหนักหรือไม่ก็เริ่มจะสับสนแล้ว เพราะบอกออกมาเต็มๆ ว่าไม่ได้สงสาร งันก็คงเริ่มชอบบางแล้ว ปกติไม่มีใครเข้าใกล้ได้อย่างที่ธนาทำอยู่ บางครั้งถึงอ่านลูกเล่นออกแต่ก็แพ้ความเร็วของอีกฝ่าย พอมาถึงโต๊ะนาโนก็ดูตกใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ธนาก็ยกนิ้วชี้มาปิดที่ปากของนาโนก่อน นั้นก็งดใช้เสียง หันมาที่ไอซ์ก็นั่งทำการบ้านมือเท้าขมับอยู่ตาหลับอยู่ เฮ้ย...แต่ละคนอดนอนกันมาจากไหน

ผมพูด “ธนา นายเอาของไปเก็บที่รถก่อน เดียวค่อยกลับมาอุ้มวิทย์ไป” ระหว่างที่บอกผมก็นั่งลงว่างวิทย์ไว้บนตักให้หัวซบกับไหล่ ธนาก็ก็บของตัวเองกลับไปด้วย

“เกิดอะไรขึ้นหรอ ตัว” นาโนพูด กำลังช่วยเต้ยเก็บของเงียบๆ เพราะไอซ์หลับอยู่ด้วยเหมือนกัน

ผมพูด “เจอความรักรุนแรงก็เลยตั้งรับไม่ค่อยไหวก็เลยเพลียหลับอย่างที่เห็น” ธนาวิ่งกลับมาพอดี

ผมพูด “พักก่อนก็ได้” ธนาก็นั่งลง ผมก็อุ้มวิทย์ไปว่างบนตักว่างหัวให้อย่างดี ธนาก็กอดลูบหัวเบาๆ ดูอ่อนโยนมากเลย กับผู้หญิงที่ผ่านมายังไม่ได้ครึ่งกับที่มันทำกับวิทย์เลย

“เราว่านายปลุกไอซ์เถอะ ถ้าอุ้มไป ไหนจะของอีก” ธนาพูด หลับลึกมากหัวจะโคกโต๊ะอยู่แล้ว

ผมพูด “คุณ คุณ” จับหัวมาพิงที่ไหล่โยกที่ตัวให้รู้สึกตัว

“พี่กลับมาแล้วหรอครับ ผมง่วงจังเลย” ไอซ์พูด แล้วยกแขนกอดคอและขึ้นมานั่งบนตักผม หอมต้นคอทีนึงก่อนว่างหน้าซบที่ไหล่ ผมถึงกับยกมือค้าง ทุกคนมองกันอย่างมันน่าตกใจมากกับการกระทำของไอซ์ แต่ว่าใจผมกับเต้นแรงมากจับจังหวะไม่ถูกเลย อยู่ดีๆ ไอซ์ก็เงยหน้ามาอีก

“ทำไมหัวใจพี่เต้นดังจัง แสดงว่าพี่เริ่มชอบผมรึเปล่า ฝันแน่ๆ” ไอซ์พูด รอมยิ้มหวานพิมพ์ใจที่เดียว ฝันหรอ...หึ เล่นเราเกือบเสียศูนย์แสบนักนะ นายขี้อาย