PART : ไอซ์
ระหว่างที่นั่งพวกพี่ๆไปประชุมผมกับเต้ยก็นั่งทำการบ้านที่อาจารย์สั่งกันอย่างเงียบ ฟังเพลงไปบ้างเพลินดีจนเกินไปเริ่มจะง่วงแล้วหลับไป จนได้ยินเสียงเรียกของพี่พี
“ไอซ์ พี่กลับมาแล้ว” พี่พีพูด และนั่งกางแขนอยู่ เหมือนรอผมอยู่
ผมพูด “พี่กลับมาแล้วหรอครับ ผมง่วงจังเลย” ผมก็ยกแขนกอดคอและขึ้นมานั่งบนตักพี่พี หอมต้นคอทีนึงก่อนว่างหน้าซบที่ไหล่พี่เค้าด้วย เหมือนอยู่ใกล้พี่พีมากจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงมากผมก็เลยเงยหน้า...
ผมพูด “ทำไมหัวใจพี่เต้นดังจัง แสดงว่าพี่เริ่มชอบผมรึเปล่า ฝันแน่ๆ” ผมต้องยิ้มอยู่แน่เลย พี่พีกำลังยิ้มอยู่ด้วย ผมเลยกลับไปกอดอีกรอบ ฝันดีเป็นบ้า... จนมีเสียงอีกครั้ง
“ถ้าคุณยังไม่ตื่น ผมจะแล้วจูบนะ” พี่พีพูด เป็นเสียงกระซิบที่ข้างหู หื้ม...ตื่น ผมจึงลืมตาเงยหน้ามามองอีกฝ่าย ซึ่งใบหน้าที่ปลายจมูกมาชนกัน นี้ถ้าจมูกไม่โด่งคงได้จูบกันจริงๆ
กระพริบตาอยู่หลายรอบแน่ใจแล้วว่าเป็นเรื่องจริงไม่ได้ฝันไป ถ้าผมจะลองใจกล้าสักครั้งละมันจะเป็นยังไง ในเมื่อพี่จะจูบงันผมให้แค่จุ๊บไปแล้วกัน ผมแค่กดริมฝีปากตัวเองลงไปเบาแช่ไว้ไม่นานเพียงสัมผัสเท่านั้น เงยหน้ามามองพี่พีอีกที พี่เค้าดูตกใจ มือยังค้างอยู่ที่เอวผมอยู่เลย
ผมพูด “ผมตื่นแล้วครับ เดียวผมเก็บของแปป” ผมลงมาจากตักพี่พี มานั่งข้างๆ หันไปเก็บของตัวเอง
“ไงละ ถึงกับอึ้งเจอไอซ์มันทำบ้าง พูดสิว่าจะไม่กลับไปคิด” พี่ธนาพูด ผมเลยหันไปมาพี่พี แม้จ้องขนาดนี้พี่ไม่ฆ่าผมซะเลยละ หันมาเก็บของต่อ ได้ยินเสียงพี่นาโนกับเต้ยขำกันคิกคัก หน้าพี่พีในตอนนั้นคงดูตลกมากแน่ๆ เก็บของเสร็จก็หันมาทุกคนก็จ้องมาที่ผมคนเดียวเลย อะไรอีกละทีนี้
ผมพูด “ผมมีอะไรแปลกหรอครับ ถึงจ้องกันขนาดนี้” ทุกคนส่ายหน้า แต่พี่พีนิ่งมองอย่างเดียว
ผมพูด “ที่ผมทำพี่ไม่ชอบใช่รึเปล่า ผมขอโทษที่หลังผมจะไม่ทำอีก” เก็บของแล้วจะเดินออกไป พี่พีลุกมาขว้างทางไม่ให้ไป ตอนนี้ผมเหมือนกำลังร้องไห้เลยนะ
“อย่าพึ่งทำหน้าแบบนั้นสิคุณ เดียวธนาก็เล่นงานผมแย่” พี่พีพูด ยกมือขึ้นมาจับที่แก้ม ผมเลยจับมือออกพี่เค้าก็เปลี่ยนมาจับมือแทน ไปไหนไม่รอดอีกแล้วสิเรา
“ผมพูดตรงๆนะ ตอนนี้ผมไม่คิดจะหยุดที่ใคร ผมอยากให้คุณทำใจไว้ด้วย” พี่พีพูด น้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำให้ผมถึงกับชาไปทั้งตัว ยิ่งกว่าถูกไม้หน้าสามตีซะอีก ในเมื่อพี่กล้าพูดแบบนี้ งันวันนี้ผมจะพูด
ทุกอย่างออกไปบ้าง
ผมพูด “ครับผมทราบ ไหนๆ ก็ไหนแล้ว ขอผมพูดบางได้ไมครับ” ผมแกะมือพี่เค้าออก ใบหน้าที่นิ่งมองผมไม่วางตาเลย
ผมพูด “ผมชอบพี่มากและยิ่งพี่เข้าใกล้มากเท่าไร ผมก็แทบจะมอบคำว่ารักให้เลย ผมไม่แม้จะสนใจใครจะว่าพี่ยังไง พี่ก็ยังเป็นคนที่ผมชอบและยอมเสมอมา และสุดท้ายนี้นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะทำให้พี่หยุดอยู่ที่ผมคนเดียว แต่ถ้าสุดท้ายใน 1 ปีนี้ สำหรับพี่มันไม่มีความหมายผมก็จะยอมรับมันอย่างลูกผู้ชายครับ ผมเดินไปรอที่รถ”
ระหว่างที่ผมพูดไปทั้งน้ำตา เดินไปที่จอดรถ ใจหนึ่งผมเสียใจกับคำพูดเมื่อกี้ อีกใจหนึ่งผมดีใจที่ได้พูดมันออก พอมาถึงรถพี่พี ผมก็ยืนพิงพยายามเช็ดน้ำไม่ให้ไหล แต่มันดันไม่หยุดซะด้วย เห็นไกลพี่นาโนวิ่งมาผม กอดผม ลูบหลังเบา ไม่ได้พูดอะไร เงยหน้ามาก็เห็นพี่พีเปิดรถให้พี่ธนาที่อุ้มวิทย์
อยู่ พี่ธนาหันมาหาผม
“ไอซ์ เดียวพี่โทรหานะ ขอไปส่งวิทย์ก่อน” พี่ธนาพูด ผมพยักหน้ารับแทนพูดไม่ออก
ผมพูด “พี่นาโนครับ วิทย์เป็นอะไรหรอครับ ผมว่าจะถามแล้วลืม” ผมเช็ดน้ำตาตัวเองเรียบร้อย พี่พีเดินมาเก็บของที่ท้ายรถ
“ก็ไม่มีอะไรมาก คิดมากเรื่องธนาจนพักผ่อนไม่พอเลยหลับไปนะ” พี่นาโนพูด ออ งันคู่นี้ก็กำลังไปได้สวยสินะ เฮ้ย... พี่พีสตาร์ทรอ ผมก็เลยโบกมือบายพี่นาโนกับเต้ย แล้วขึ้นรถ
ระหว่างทางก็นั่งหันมามองแต่ข้างทาง ไม่มีการคุยอะไรกัน มีแต่พี่พีคุยโทรศัพท์บาง ฟังดูแล้วน่าจะเป็นเรื่องงาน วันนี้รถติดจัง ท้องฟ้าก็ดูมืดๆเหมือนฝนจะตกเลยบรรยากาศโคตรน่าร้องไห้ นี้ถ้าอยู่คนเดียวทำไปแล้ว(มั้ง) แค่เมื่อกี้ก็ร้องไปมากแล้วเหมือนกัน อยู่ดีๆ พี่พีก็เปิดเพลงฟังในรถปกติเห็นจะเงียบมากเลย เปิดมาก็ยังไม่เพลงไหนโดนใจ แต่เพลงขึ้นทำนองมาเพาะมาก
ฉันฝันถึงเธอคนที่อยู่ไกล แสนไกล ช่างหวานละมุม อบอุ่น
ข้างในหัวใจ แต่อายไม่กล้า แม้จะบอกกับใคร จึงจูบผ่านสายลม ให้พัดพาไป
เพราะฝันและจริงยังไม่เคยพบกัน เพราะหวานเกินไป ไม่ว่าใครก็ต้องใจสั่น
เพราะอายเหลือเกินกว่าที่จะพูดคำนั้น เพราะจูบของเธอ ยังไม่ใช่จูบของฉัน
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันควรจะต้องทำใจรึเปล่า (จะเป็นได้แค่เพียงฝัน)
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร สุขสมได้ดั่งใจ หรือเป็นฝันชั่วคราว (อยู่ที่เธอรู้ไหม)
ชีวิตของฉันเมื่อพบกับเธอนั้น จะเปลี่ยนแปลงหรือเป็นเหมือนเก่า(เป็นแค่ฝันไป)
คือคำถามฝากไว้ ฉันวอนไห้สายลมพัดลอยผ่านไป ถึงเธอ
ถ้าฝันและจริงจะบังเอิญเจอกันสักวัน ถ้าหวานข้างใน ใจทั้งสองได้พร้อมๆ กัน
ผมคิดใจเพลงนี้ ชื่อเพลง ฝัน หวาน อาย จูบ ทำให้ผมหันไปมองที่เครื่องเล่นในรถเป็นตาเดียวกับพี่พีที่มองมาเหมือนกัน แต่ก็เงียบฟังกันเหมือนเดิม
ถ้าอายจะหายไปจากประโยคเหล่านั้น และถ้าจูบของเธอจะกลายเป็นจูบของฉัน
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันควรจะต้องทำใจรึเปล่า (จะเป็นได้แค่เพียงฝัน)
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร สุขสมได้ดั่งใจ หรือเป็นฝันชั่วคราว (อยู่ที่เธอรู้ไหม)
ชีวิตของฉันเมื่อพบกับเธอนั้น จะเปลี่ยนแปลงหรือเป็นเหมือนเก่า (เป็นแค่ฝันไป)
คือคำถามฝากไว้ ฉันวอนไห้สายลมพัดลอยผ่านไป ถึงเธอ
ฝากทุกข้อความส่งไปถึงเธอ สิ่งที่ไม่อาจจะเอ่ยในยามที่พบเจอ
อาจมีสักวันเธอจะได้รับมัน จะรู้ว่าฉันนั้นคิดเช่นไร
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันควรจะต้องทำใจรึเปล่า (จะเป็นได้แค่เพียงฝัน)
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร สุขสมได้ดั่งใจ หรือเป็นฝันชั่วคราว (อยู่ที่เธอรู้ไหม)
ชีวิตของฉันเมื่อพบกับเธอนั้น จะเปลี่ยนแปลงหรือเป็นเหมือนเก่า (เป็นแค่ฝันไป)
คือคำถามฝากไว้ ฉันวอนไห้สายลมพัดลอยผ่านไป ถึงเธอ
พอฟังเพลงนี้จบ ผมถึงกับขำตัวเองนิดหน่อย ที่ผมมีทุกอย่างตามในเนื้อเพลงนี้เลย ฝันที่เหมือนจริงเอย จูบเอย มุมหวานๆเอย อายเอย อารมย์ดีเพลงขึ้นมานิดเพียงได้ฟังเพลงนี้ สงสัยกับไปต้องไปหาโหลดมาฟังอีกรอบ มันมีแต่ช่วงเวลาดีๆที่เกิดขึ้นทั้งนั้น กำลังคิดอะไรเพลินๆก็ต้องสะดุ้งเฮือก อยู่ดีๆ พี่พีก็เอามือมาจับแก้ม ผมเลยหันไปแล้วจับข้อมือพี่เค้าไว้
“มีไข้หรอคุณ” พี่พีพูด ผมเลยถอดหายใจ เอาซะตกใจหมด ผมจึงปล่อยมือพี่เค้า
ผมพูด “ปะ เปล่าครับ” หันหน้าไปตอบ พี่พีพยักหน้าแล้วขับรถต่อไป
ผมพูด “คือ พี่ไม่โกรธผมครับ เห็นจ้องจะฆ่าผมแท้ๆ” จ้องหน้าพี่พี
“ไม่นิ เราก็บอกความรู้สึกทั้งคู่ก็ถือดี ที่ผมจ้องก็แค่คิดว่าอย่างคุณไม่น่าจะกล้าทำอะไรแบบนี้” พี่พีพูด นี่ก็ตรงไป แม้พูดมาทีเอาซะอายเลย
ผมพูด “ก็มันโมโหนี่หน่า ที่พี่ทำผมยังไม่โกรธพี่เลย พอผมทำพี่ก็จ้องจะฆ่าผมซะงัน” บ่นอุบอิบก็เสียงดังพอสมควร มองทางพี่พี
“ก็ยอมรับนะว่าตกใจ แต่มันก็ทำให้รู้ว่าคุณจะไม่มีทางหนีจากผมแน่นอน” พี่พีพูด เจอประโยคหลังเข้าไป ฉะๆไอซ์เอยไอซ์ขุดหลุมฝังตัวเองอีกแล้วนะ
ผมพูด “พี่ดูมั่นใจมากเลยนะ อาจจะมีคนสนใจผมขึ้นมาบ้างก็ได้ ผมออกจะดัง” ยิ้มออกมาหน้าบาน ถึงบ้านพอดี พี่พีจอดรถที่หน้าบ้าน
“หึๆ งันหรอ พรุ่งนี้จะไปไหนรึเปล่า ผมจะได้มารับ” พี่พีพูด มองมาที่ผมสายตาดูอ่อนโยนจัง
ผมพูด “ไม่ครับ พรุ่งนี้จะอยู่บ้านเฉยๆมารับอีกทีวันจันทร์เลยก็ได้ครับ” ไม่ได้หันไปมอง เตรียมตัวจะออกจากรถพี่พี แล้วพี่พีก็จับมือผมไว้ ก่อนจะยืนหน้ามาพร้อมวางปลายจมูกลงบนแก้ม แปปเดียวก็หันหน้ามามองกัน
“แบบนี้คุณก็หนีไม่รอดแล้ว เอาละ ดูแลตัวเองดีๆ เจอกันวันจันทร์” พี่พีพูด กลับมาประจำที่ ผมเอาจับแก้ม พูดอะไรไม่ออก ลงจากรถเดินตรงเข้าบ้าน โดยมีผู้ดูแลเปิดประตูรอไว้แล้ว จนเดินไปถึงห้อง
ผมพูด “นี้ พี่หอมแก้มผมหรอ” ผมละดิ้นอยู่บนเตียงไปมา โอ๊ยๆ เขิน พี่พีบ้า พอตั้งสติได้
ผมพูด “ไม่ได้ๆ อย่าเชื่อกับการกระทำของพี่พีมากนัก” เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมที่จะอาบน้ำแต่ขอแวะที่โต๊ะคอมขอโหลดเพลงนั้นที่ฟังในรถพี่พี โหลดมาก็เปิดฟังระหว่างอาบน้ำ โดยการวิ่งผ่านน้ำรีบมาแต่งตัวมานอนฟังเพลงบนเตียงที่เปิดวนไปมา เพลงเพาะเพราะพี่เลยนะนี้ นอนฟังจนหลับยาว ฝันหวาน.... คือคำถามฝากไว้ ฉันวอนไห้สายลมพัดลอยผ่านไป ถึงพี่นะ
Comments
Post a Comment