ตอนที่ 13 : ความเย็นชากำลังสับสน

PART : พี

หลังจากหอมแก้มไอซ์ไป ผมก็ขับรถกลับมาบ้านเลย ผมรู้สึกตลกตัวเองที่ทำกับไอซ์แบบนั้นมันไม่มีเหตุผลต้องทำแต่ผมก็ยังเลือกที่จะทำ กลับมาถึงก็ขึ้นห้องนอนทันที เดินตรงมาที่โต๊ะทำงานตัวเองเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วหลับตาวินาทีนั้นกำลังคิดอะไรอยู่นะ หรือ เพราะรู้อยู่แก่ใจอยู่อย่างนึงว่า ถ้าใครเข้าใกล้ไอซ์ คนนั้นต้องชอบไอซ์เป็นแน่ ไอซ์เป็นคนหนึ่งที่น่าสนใจ

“กลับมาแล้วหรอ ตาพี” เสียงคุณนายของบ้าน ทำให้ผมลืมตาขึ้นมามอง คุณนายท่านกำลังยืนนกอดอกมองที่ลูกชายตัวเอง

“ครับ พึ่งมาถึง ไม่เห็นรู้เลยว่าแม่กลับมาแล้ว” พ่อแม่ไปดูงานที่ต่างจังหวัด ผมจึงเข้าไปดูงานที่บริษัทแทนบ้าง พ่อบอกว่าต้องฝึกเอาไว้ เพราะนั้นคือสิ่งที่ผมต้องรับช่วงต่อจากพ่อ

“มีอะไรทำให้ พี ต้องคิดมากขนาดนั้นหน่า” คุณยานท่านทำท่าคุ้นคิด เล่มาที่ผมแบบยิ้มๆ ใครไปรายงานอะไรให้คุณนายท่านละเนีย

“ไม่มีอะไรครับ ผมแค่พักสายตาก่อนทำงานต่อ” ผมหันมาสนใจแฟ้งงานที่วางเรียงเป็นระเบียบตรงหน้า

“นึกว่าจะคิดถึงหนุ่มน้อยน่ารักซะอีก” คุณนายท่านนั่งเท้าคางมองผม ที่อ่านเอกสารก็เซ็นต์ไปผลาง คิดอยู่แล้วเชียว

“แถมไปนอนบ้านเค้ามาแล้วด้วย ปกติไม่เห็นจะชอบนอนที่ไหนเลย นอกจากบ้าน คอนโด” คุณนายท่านนั่งไขว้ห้างดูแท็บแล็ทในมือ

“ผมไม่เคยพูดนี้ครับ ว่าไม่ชอบ” เคลียงานเสร็จก็ลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คุณนายท่านหมุนเก้าอี้ตามมาด้วย

“ในเวลาไม่นานหนุ่มน้อยน่ารักทำให้ลูกดูเปลี่ยนไปนะ” คุณนายท่านดูอะไรสักอย่าง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ผมพันผ้าที่เอวเดินมาหาคุณนายท่าน พอไปยืนข้างหลังก็เห็นดูหน้าเฟสบุ๊คผมอยู่

“แม่ครับ ผมหิวข้าว ทำของโปรดให้กินหน่อยสิครับ” ทำเสียงอ่อนลง คุณนายท่านเล่มองมานิดนึง รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาจากใบหน้าสวยทันที

“คร้าบบบ หึ...ไม่มีทางปิดมิดหรอกไอ้ตรงนี้อ่ะ” คุณนายท่านลุกขึ้นมือจิ้มลงมาที่อกด้านซ้ายของผม แล้วก็เดินออกไป สรุปผมแถไม่สำเร็จ คุณนายท่านรู้ทันไม่แปลกหรอก แม่เลี้ยงผมมากับมือนิ

ผมเดินตรงมาอาบน้ำในหัวก็มีแต่เรื่องของไอซ์ หลายวันไม่คิด ดันมาคิดก็วันนี้แหละ แถมแม่มาตรอกย้ำความคิดเข้าไปอีก กว่าจะอาบเสร็จตัวเกือบซีด ออกมาใส่เสื้อผ้า ผมยังลำเรียงลำดับความคิดตัวเองอยู่เลย ว่าผมกับไอซ์มีอะไรที่ต่างออกไปจากเดิมบางที่เคยเป็นอยู่ สุดท้ายก็ยังไม่มีข้อสรุปใดๆ ออกมาเหมือนใจลึกๆ มันห้ามไม่เข้าไปมากกว่านี้

“เฮ้ย...ชอบเด็กขี้แหย่ นายคงจะเหนื่อยนะ พี” ผมถอนหายใจไปเหมือนกำลังสู้กับอะไรสักอย่างที่มาจากตัวไอซ์

แผลที่มันบาดลึกทำให้ผมตัดสินใจปิดหัวใจตัวเอง การไม่มีความรักอาจทำให้ผมไม่เจ็บอีกต่อไป ผมจึงมักพูดว่า “ผมไม่มีทางหยุดที่ใคร” นั้นก็หมายถึง “ผมจะไม่มีทางรักใครได้อีก” ผมพูดกับตัวเองเสมอ ผมจะรักครอบครัว เพื่อน ตัวเอง เหนือสิ่งอื่นใด

พวกเราก็เป็นผู้ชายทั่วไปแหละครับ แค่คนที่เข้ามาวนเวียนมีทั้งชายหญิงจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผมจะยอมรับไอซ์ได้เร็ว ประสบการณ์นั้นสอนให้เราต้องเลือกสรรสิ่งที่มีค่าคู่ควรแก่เรา แต่ตอนนี้ที่ไม่รู้คือ ไอซ์ จะใช่คนนั้นรึเปล่า ดูจากท่าทางคุณนายท่านดูจะชอบใจมากถึงขั้นมาคุยด้วย คนก่อนๆ มาไม่เคยแม้สนใจจะถามด้วยซ้ำ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของผม ผมไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องส่วนตัว ใครอยากรู้ก็ต้องรอให้ผมเปิดปากมาเอง

“ไง คุณชายพีลูกรัก ได้ข่าวว่าติดหนุ่มขี้อายรึ” คุณพ่อท่านก็เป็นไปอีกคน ผมก็ส่ายหน้าไปมา เดินไปนั่งรอพี่ตรีตักข้าวให้ เมื่อพร้อมผมก็ลงมือเป็นคนแรก เงยหน้ามามองที่พ่อแม่

“มองอย่างเดียวผมก็ไม่รู้อะไรหรอกครับ” ปากก็พูดไป มือไม้ก็ตัดกับข้าวไปด้วย

“แม่คิดว่าลูกรู้นะ” คุณนายท่านเปิดมาก่อน ยังจ้องผมไม่วางตาไปไหน

“แล้วพ่อแม่รู้อะไรมาบ้างละครับ” ผมยังคงนิ่ง รอฟังว่าคุณเพื่อนรายงานอะไรให้พ่อแม่บ้าง

“ตั้งแต่เรารับปากดูแลไอซ์จนถึงเมื่อวานนั้นแหละ มีหลายเหตุการณ์ที่น่าแปลกใจให้พ่อแม่มาก” คุณพ่อท่านที่ดูเน้นเสียงคำว่า แปลก ซะเหลือเกิน คุณนายท่านพยักหน้าเห็นด้วย

“เช่น...” ผมก็อยากรู้ว่าอะไรที่แปลกมากถึงขนาดทำให้ทั้งสองท่านดูสนอกสนใจ

“แม่ก่อน เช่น ลูกบังคับให้ไอซ์จูบตอนเค้าละเมอ” พูดมาก็ส่งสายตาแบบบอกเหตุผลมาเดียวนี้ ผมก็ชะงักมือกินข้าวนิดนึง ถ้าผมตอบอะไรผลาดไปงานนี้ผมแย่แน่ ผมเป็นคนที่หลักการและเหตุผลมาตลอด

“ผมแค่ทดสอบ” ทำไมผมดูกังวลในการตอบคำถามกับพ่อแม่ คำตอบคือพวกท่านอ่านใจและการกระทำผมออก

“พ่อบ้าง อะไรทำให้ลูกไว้ใจไอซ์” รอยยิ้มอย่างผู้ชนะของพ่อ ทำให้ผมถึงกับกินข้าวไปเงียบๆ

“เพราะเค้ายังเด็ก ดูยังไงเค้าก็สู้ผมไม่ได้อยู่แล้ว” ในสุดก็รอดแล้ว พี เงยหน้ามามองพ่อแม่ดูสีหน้าอารมย์ดีสุดๆ

“หึ...ปลาไหลยังยกให้เป็นเทพเลย ตาพี” คุณนายท่านกำลังชมรึเปล่าครับ เล่นซะรู้สึกเคืองเลย กระผมลูกคุณนายนะครับ

“ประมาทศัตรูหัวใจ ระวังจะยกหัวใจให้ศัตรูโดยที่ไม่รู้ตัว” ผมมองพ่อหลังจากได้ยินประโยคนั้น แล้วส่ายหน้าเบาๆ ไม่น่าจะเป็นไปได้หรอกครับ พ่อ กำแพงผมทำด้วยแข็งระดับขั้วโลกนะ เพิ่มความสูงให้ด้วยอ่ะ อย่ามาดูถูก

“ใช่ ยิ่งเป็นพวกรู้ตัวช้าอยู่ด้วย เนอะคุณ” คุณนายท่านรีบไปหาพวกเพิ่มทันที ผมก็ฟังไป รวบช้อนเพราะกินเสร็จแล้ว อิ่มกับคำถามและการตรอกย้ำของทั้งสองท่านเป็นอย่างยิ่ง

“ผมอิ่มแล้วนะครับ ขอตัวขึ้นห้องก่อน” ลุกขึ้น เดินไปหยิบแอปเปิ้ลมาสองลูก กำลังจะเดินขึ้นบันได

“ทำไม ไม่ลองเปิดใจศึกษา มองเค้าด้วยสายตาที่ค้นหาละลูก” ผมหันกลับมาฟังคุณนายท่านยืนพิงบันได มองไปที่ท่านนิ่งๆ

“ลองมองเค้าใหม่ ไม่ใช่แค่เด็ก เค้าคือคนที่รักลูกจริงๆ รึเปล่า ถ้ามันใช่ก็คือใช่ แต่...ไม่ใช่ ก็คือ ไม่ใช่” ผมก็ฟังต่อยืนแทะแอปเปิ้ลมองไปเหมือนเดิม

“ครับ” ผมไม่ได้รับปากนะครับ แค่ไม่รู้จะตอบยังไงดี อะไรทำให้พ่อแม่สนใจไอซ์ที่เป็นเด็กผู้ชาย มากกว่าผู้หญิงที่มาจีบผม

“ฉันว่านะค่ะคุณ เราฉลองรอเลยดีกว่า” คุณนายท่านหันไปชนแก้วกับคุณพ่อท่าน

“ที่เราจะได้หนุ่มน้อยน่ารักมาเป็นลูกสะใภ้” พ่อยืนแก้วไปชนตอบ ส่วนผมก็มองทั้งสองยิ้นหน้าบานหันมายักคิ้วกับผม

“ทำไมถึงมั่นใจว่าผมจะชอบไอซ์” ผมเดินไปทิ้งซากแอปเปิ้ลที่แทะไป มาหยิบน้ำขึ้นมากิน

“คำตอบของลูกไง คุณชายพีผู้แสนจะเย็นชากำลังสับสน” ผมมองที่คุณนายท่านนิ่งๆ ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเดินขึ้นห้องตัวเองเลย วางแอปเปิ้ลไว้ที่โต๊ะหัวเตียง เดินเข้าห้องน้ำไป

“จะรู้คำตอบได้ ก็ต้องลงไปเจอกับปัญหาสินะ” ผมนอนลงหลังจากออกมาจากห้องน้ำ ปล่อยตัวเองสบายๆ หลับตาลงช้าๆ อยู่ดีๆก็ได้ยินเสียงไลน์ดังขึ้น

ผมเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์อีกฝั่งของหัวเตียง กดดูไลน์ของไอซ์ส่งมาแนบรูปมาด้วย เป็นรูปไอซ์กำลังหลับ ใต้ภาพพิมพ์มาว่า “ฝันหวานนะครับ พี่พี”

“ฝันหวาน..พรุ่งนี้จะไปรับแต่เช้า รอที่หน้าบ้าน” ผมพิมพ์ตอบกลับไป วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม กลับมานอนท่าเดิม

“ขอให้ฝันหวานอย่างที่คุณบอก...ไอซ์”