ตอนที่ 14 : แกล้งกัน ผมงอนพี่นะ

PART : ไอซ์

“ฝันหวาน พรุ่งนี้ไปรับแต่เช้า รอที่หน้าบ้าน” พี่พีส่งมาให้ พรุ่งนี้จะมารับไปไหนแต่เช้า ได้ข่าวว่าพี่ต้องไปทำงานไม่ใช่หรอครับ

“ชังเถอะ คิดมากปวดหมอง นอนๆ ตื่นสายซวยแน่” ผมหลับตาลงเหมือนจะอมบยิ้มนิดๆ ไม่นานเกินรอก็จมสู่การหลับลึก

ตื่นเช้ามาผมก็รีบแต่งตัวเพราะดันหลับเพลิน ดีที่พี่เค้าโทรมาบอกว่ากำลังออกมาแล้ว เมื่อทุกอย่างพร้อมรีบวิ่งลงไปทันที พอถึงหน้าบ้านก็เห็นพี่พียืนพิงรถมองมาทางผม ไปถึงก็ยกมือไหว้อย่างดี

“สวัสดีครับ ขอโทษที่สายไปนิด” พี่พีก็แค่พยักหน้ารับ ทำไมบรรยากาศมันแปลกนะวันนี้ พี่เค้าก็เปิดประตูรถให้ผมเข้าไปนั่ง

“ผมจะมาส่งเองนะครับ” พี่พีบอกผู้ดูแลที่บ้าน ผมก็ลงมานั่งประจำที่ รัดเข็มขัดเรียบร้อย พอพี่พีมานั่งก็สตาร์ทรถออกเลย พอติดไฟแดงตรงสี่แยก ผมก็รีบบอก

“พี่ครับ พี่ยังไม่ได้รัดเข็มขัดครับ” พี่พีหันมามองผม

“คุณช่วยหน่อยแล้วกัน ผมเจ็บไหล่” พี่พีชี้มาที่หัวไหล่ด้านซ้าย ผมจ้องพี่เค้าอยู่แปปจะเอาไงดีละเนีย

“คุณรีบหน่อย มันจะหมดเวลา” พี่พีเรียกจนผมสะดุ้งเลย ผมเอื้อมไปทั้งตัว ยืนแขนออกไปจะไปจับสายรัดนั้น

เสียงดังฟอดใหญ่ แทบจะฝังจมูกลงบนแก้ม ผมตกใจจึงหันหน้ามา ปลายจมูกของเราชนกันพอดี สายตาสบกันเล็กน้อย พี่พีจูบผมเบาๆ เม้นที่ริมฝีปากทั้งบนล่าง โดยที่ระหว่างนั้นก็จับมือผมที่กำลังจับสายรัดอยู่มากดลงตรงที่ล็อคของมัน พี่พีค่อยๆถอนจูบช้าโดยที่สายตาเรายังมองกันอยู่ พอผม

เห็นรอยยิ้มที่มุมปากเท่านั้นแหละ รีบเด้งตัวไปนั่งที่เดิมทันที ประมวลภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พอไฟเขียวพี่พีก็ออกรถทันที

“เมื่อกี้พี่ ไม่เจ็บหัวไหล่หรอ” ผมชี้นิ้วไปที่หัวไหล่พี่พี ก็ผมยังไม่ได้ดึงมาเลย นี้พี่แกล้งผมหรอ

“คุณ...ผมกำลังขับรถ” พี่พีจับมือผมลง ผมพยายามดึงกลับแต่พี่เค้าก็ไม่ปล่อย ขี้เกียจจะดึงก็หันกลับมานั่งที่ ตอนแรกว่าจะอายแล้วนะ ไม่เลย งอนแทน คนอุสาห์เป็นห่วง หึ...ผมงอนพี่จริงๆนะ รอบนี้

พอถึงบริษัทพี่พีก็ยังจับมือผมให้เดินไปด้วยกัน ผมว่ามันแปลกนะดูพี่เล่นสมจริงไป ยังไงผมก็งอนพี่อยู่ดี ค่อยดูไอซ์จะไม่พูดกับพี่พีเลย

ขึ้นลิฟท์มากว่าจะเดินมาถึงห้อง รู้สึกอายนิดๆ เล่นมีแต่คนมองตลอดทางเดิน นี้เพระผมแต่งตัวแปลก หรือ เดินมากับลูกเจ้าของบริษัท พอถึงห้องพี่พีก็เรียกเลขามาทันที

“ช่วยหา นมกับแซนวิส มาให้คุณไอซ์หน่อย แล้วค่อยตามผมไปห้องประชุม” พี่เลขาโค้งให้แทนแล้วรีบเดินออกไป

“ส่วนคุณนั่งรอผมในห้องนี้ ผมไปประชุมไม่นาน” พูดจบก็เดินไปหยิบแฟ้มสองอันได้มัง ก่อนจะออกไปมาหยุดยืนตรงหน้าผม

“ห้องน้ำอยู่ทางนู้น หรือ ถ้าเบื่อมีหนังสือให้อ่านที่ชั้นนั้น” พี่พีชี้ไปทางขวามือตัวเองทั้งสองฝั่ง พี่พีขยับเข้ามาใกล้ผม แขนนึงยันผนักพิงแขน แขนนึงยันตัวโซฟา ใบหน้าที่เข้ามาใกล้มีรอยยิ้มบางๆที่เข้ากับใบหน้าคม

“ห้ามออกจากห้องนี้ จนกว่าผมจะประชุมเสร็จ” พี่พียังจ้องผมไม่เลิก

“ครับ” ส่งน้ำเสียงที่ติดงอนออกไป พร้อมหันหน้าไปอีกทาง งอนนะไอซ์ นายกำลังงอนพี่พีอยู่นะ ท่องเอาไว้

“คุณไอซ์ค่ะ กรุณารอแซนวิสสักครู่นะค่ะ เออ...” ระหว่างที่พี่เลขากำลังบอกผมอยู่ พี่พีกดจมูกลงบนแก้มไปอีกฟอดใหญ่ พอหันกลับมาพี่พีจูบผมอีก พอพี่พีถอยออก ผมรีบถอยตัวติดผนักพิงมือปิด

ปากตัวเอง ตั้งแต่มานี้พี่ทำแบบนี้สองครั้งแล้วนะ พี่พีก็ยืนเต็มความสูงผมมองไปคือยังตกใจอยู่ ทำอะไรไม่ถูกอ่ะ

“ขอโทษค่ะ คิดว่าคุณพีเข้าห้องประชุมไปแล้ว ไม่น่าเข้ามาขัดจังหวะ” พี่เลขาสาวพูดไป ผมยังค้างอยู่ที่เดิม

“ไม่เป็นไรครับ ผมกำลังไป ฝากด้วยนะครับ” ไม่เป็นไรได้ไง ผมอายเค้านะ พี่บ้า คิดว่าผมจะพูดออกไปไม เปล่าเลย...ในหัวล้วนๆ พี่เลขาคนสวยยิ้มให้แล้วเดินออกไปพร้อมกับพี่พี

ส่วนผมก็นั่งหน้าร้อนได้สักพักก็ลุกขึ้นมาเดินสำรวจรอบห้องทำงานพี่พีวางอย่างเป็นระเบียบ สะอาดสะอาน เนียบเหมือนเจ้าของห้อง มุมหนังสือก็มีแต่แนวความคิด วิชาการสุดๆ

“คุณไอซ์ค่ะ แซนวิสมาแล้วค่ะ คุณพีสั่งให้รีบทานนะค่ะ” ผมรีบเดินไปหาพี่เลขาอย่างอายๆ ก็เพราะเหตุการณ์เมื่อกี้นั้นแหละ

“คือ ผมจะบอกยังไงดี แต่ว่าอย่าเข้าใจผิดนะครับ” ผมต้องรีบแก้ตัวไว้ก่อน เพราะพี่พีต้องแกล้งผมแน่ๆ แกล้งให้อายงานพี่เค้าเลยแหละ

“อย่าคิดมากนะค่ะ ไม่เอาไปบอกใครแน่ค่ะ โอเคไมค่ะ” ผมพยักหน้ายิ้มรับอย่างดี

“คุณไอซ์ค่ะ อยากบอกว่าตั้งแต่ทำงานมา วันนี้ฟินมากเลยค่ะ ขอตัวนะค่ะ” พี่เลขาคนสวยพูดจบก็เดินออกไปเลย สรุปคือพี่อยู่ชมรมสาววายใช่ไหม มิน่าดูไม่ตกใจ ปลื้มละสิ

ผมหันมาสนใจนมกับแซนวิสนั่งกินไป ก็คิดเรื่องพี่พี การมาอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน การได้อยู่ใกล้กันทุกวันอาจทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเราดีขึ้นมาก็ได้ และไอ้ที่บอกว่าจะไม่คิดอะไร มันต้องมีคิดกันบ้าง ยิ่งการกระทำวันนี้ก็น่าคิด หอม จูบ พี่ทำกับผมแบบนี้ แล้วจะไปรักใครได้ยังไง

กินอิ่ม ผมก็ไหลลงตัวลงนอนอยู่โซฟา เอาหูฟังขึ้นมาฟังเพลงที่โหลดมาเมื่อวาน มีหลายเพลงที่เหมาะกับความรู้สึกผมด้วย อินเลิฟที่พร้อมจะอกหักถ้าวันไหนพี่พีไม่สนใจ เมื่อทุกเรียบร้อยก็หลับตาลงเปิดเพลงฟังเบา เผื่อได้ยินเวลาพี่พีกลับเข้ามา กำลังจะเคลิ้มหลับได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามาสงสัยพี่พีกับมาแล้ว งันแกล้งทำเป็นหลับดูสิพี่เค้าจะแกล้งอะไรอีก

“นี้ไงค่ะ คุณ หลักฐาน สงสัยอยู่ว่าทำไมอยากกลับห้องไวไว” เสียงผู้หญิงนิน่า เหมือนเธอกำลังลูบหัวผมเบาๆ รู้สึกเหมือนเวลาแม่ทำเลย

“ผมต้องการเอกสารก่อนเที่ยง พ่อ แม่ มาทำอะไรที่ห้องผมครับ” อ่ะ พี่พี พึ่งกลับเข้ามา เดียวคือ พ่อกับแม่พี่อยู่ในห้องหรอ

“ก็อยากรู้น่ะสิ ห้องทำงานของรองประธานมีอะไรดีถึงอยากเลิกประชุมเร็วๆ” อันนี้คงเป็นเสียงคุณพ่อของพี่พี แล้วพูดเรื่องอะไรกันครับ ผมได้ยิน เอาไงดี กลับตัวหันหน้าไปผนักพิงของโซฟา

“ตาพี อย่าเสียงดัง เดียวน้องตื่น” เสียงนี้คุณแม่ ใช่เลยครับ อย่าเสียงดังสิพี่พี เกรงใจผมบ้าง ของแจมด้วย ผมจะเก่งกับพี่พีในความคิดเท่านั้นแหละครับ เอาเข้าจริงสบตาก็อายจะแย่

“ไปกันเถอะคุณ ลูกจะได้สวีทบ้าง เรากลับห้องกันดีกว่า” เสียงคุณพ่อและคุณแม่หัวเรากันคิดคักเบาๆ เหมือนกำลังจะเดินออกไป

“เออ เกือบลืม เที่ยงก็ปลุกน้องนะ เราจะได้ไปกินข้าวด้วยกัน” สิ้นเสียงคุณแม่ประตูก็ปิดลงไป เรียกได้ว่าพี่พีไม่สิทธิปฏิเสธแต่อย่างใด

“หึ...จนได้ ทำไมถึงเอาแต่ใจนะคุณแม่” แม้มาว่าคุณแม่ พี่ก็เผด็จการที่สุด เอาแต่ใจก็ด้วย ยังไม่รู้ตัวอีก

ดูเหมือนหลังจากนั้นพี่พีก็ทำงานต่อได้ยินเสียงแฟ้มกระทบโต๊ะ หูดีจังไอซ์ อิอิ ฟังเพลงไปหลายรอบใกล้จะหลับจริงๆ เหมือนคนมานั่งข้างๆตัว เอาผ้าหรือสักอย่างห่มให้

“เนียนหลับนะคุณ ใกล้เที่ยงตื่นได้แล้วมัง” พี่พีมากระซิบใกล้ๆหู มือก็ลูบหัว ผมก็งัวเงียหันหน้ามาหา ลืมตาขึ้นมาพี่พีกำลังคร่อมตัวผมอยู่

“ผมง่วงอ่ะ ขอนอนอีกนิดนะ” หันกลับมากระชับผ้าที่ห่มตัวนั้นก็เสื้อสูทพี่พี มีกลิ่นน้ำหอมติดมาด้วย พี่พีถอดหูฟังทั้งสองข้างออกให้ด้วย ดูแลแบบนี้...รักตายเลย

“อย่าทำตัวน่ารักมากนัก เดียวผมจะกินซะก่อน ที่จะได้พูดคำว่า รัก”