ตอนที่ 15 : ง้อ

 PART : พี

“อย่าทำตัวน่ารักมากนัก เดียวผมจะกินซะก่อน ที่จะได้พูดคำว่า รัก” ก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูไอซ์ ไอซ์ที่มีอาการง่วงเงียอยู่หันมาเผชิญหน้ากับผมอย่างรวดเร็ว

“ปลุกผมหรอครับ นึกว่าพี่ขู่ผมซะอีก” ไอซ์มีน้ำเสียงดูงอนนะนี้ เด็กน้อยจริงๆ หมั่นเขี้ยวจริงๆ ก้มลงไปหอมแก้มอีกสักที

“นี้ผมชักจะคิดว่าพี่ชอบผมจริงๆแล้วนะ ลุกเลย ผมจะเข้าห้องน้ำ” แขนทั้งสองข้างของไอซ์ดันผมอยู่ พูดมาเนียคิดว่าผมควรทำยังไงดีกับเด็กที่หน้าแดงมาก ก้มลงไปจูบเม้นเบาๆ ไปเรื่อย ลงโทษที่ใช้น้ำเสียงงอนไม่มีเหตุผลแบบนี้ ไอซ์กจากที่ดันไหล่ก็เปลี่ยนมากอดคอแทน ยอมให้จูบโดยดีทั้งที่คิดว่าจะงอนผมอยู่ ผมพอเดาออกเรื่องอะไรที่เจ้าตัวจะงอนผม ข้อหาทำให้อายได้ตลอดเวลาอยู่ด้วยกัน

“ตาพี ปลุกน้อง...ตื่น...รึ....ยัง” เสียงคุณนายเสียงใสมาแต่ยังไม่เปิดประตู เปิดมาก็เงียบเสียงไปเลย ผมถอนจูบจากไอซ์ แต่ก็ยังคร่อมตัวไอซ์อยู่

“ผมไม่ได้ห้ามไม่ให้คุณคิดนิ” ลุกขึ้นยืนเอาเสื้อมาคลุมไหล่ตัวเอง เดินไปที่โต๊ะทำงาน หันมาที่คุณนายยืนยิ้มอยู่ที่ประตู คุณนายท่านรีบเดินมาที่ไอซ์ ที่ลุกขึ้นนั่งตัวแทบจะแดงไปทั้งตัว

“เป็นอะไรรึเปล่าลูก หน้าแดงเชียวมีไข้รึเปล่าให้ แม่ดูหน่อยนะ” คุณนายท่านรีบเช็คอาการไอซ์ทั้งที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สมบทบาทครับ แม่

“ผมไม่เป็นไรครับคุณป้า เดียวขอเข้าห้องน้ำหน่อยครับ” ไอซ์รีบเดินมาเข้าห้องน้ำ เดินผ่านผมไปไม่มองหน้าผมด้วย

“ภูมิต้านทานเข้าต่ำไปหน่อยนะ สงสัยต้องสร้างภูมิต้านทานให้เสียหน่อย” คุณนายท่านหันมาพูดกับผมที่กำลังเก็บของที่โต๊ะอยู่

“เดียวเค้าก็ชินไปเองแหละครับ เป็นแบบนี้ก็น่ารักดีอยู่แล้ว” ผมพูดไปก็แบบไม่ได้คิดอะไรมาก แต่สีหน้าคุณนายท่านนี้ ยิ้มจนแก้มจะแตกได้

“แม่ว่าพีจะกินเค้าก่อนแต่งงานไม่ว่า ขนาดเมื่อกี้ถ้าแม่ไม่เข้ามาพีจะกินเค้าไปถึงไหนแล้ว” ผมก็ได้แค่ยิ้มบางๆไป ก็นะ ของหวานก่อนอาหารเที่ยงนิหน่า ในวันนี้มีสองข้อที่ผมเริ่มรู้แล้ว ข้อแรก ผมชอบที่จะหอมแก้มไอซ์ ข้อที่สอง ผมสบายใจที่จะจูบกับไอซ์ ยิ่งอยู่ใกล้กันมาก ผมก็ยิ่งฉวยโอกาสเรื่องนี้กับไอซ์เป็นแน่

“แต่แม่ว่าพีดูหื่นขึ้นนะ เอานิสัยพ่อมาใช้ ถ้าทำกับไอซ์แม่ก็ไม่ว่าอะไร” หึ...นั้นไง กำลังคิดอยู่เชียว

“ผมก็ทำกับเค้าแค่คนเดียว ผมกำลังคบกับเค้านี้ครับ” ไอซ์กำลังเดินออกจากห้องน้ำพอดี เดินไปนั่งข้างคุณนายท่าน

“คุณเสร็จรึยัง รถพร้อมแล้ว เราลงกันเถอะ” พ่อเปิดประตูมาบอก แม่ก็เดินควงไอซ์ออกไปเลย ผมละก็รีบใส่เสื้อเดินตามออกไป

“ไง ลูกชายดูแล้ว นายกำลังเป็นหมาหัวเน่านะ เพราะลูกสะใภ้ดูจะถูกใจคุณนายท่าน” พ่อครับ ให้กำลังใจกันดีจริงๆ

“บอกตรงๆ ผมยังไม่รู้ว่าแม่ชอบอะไรในตัวไอซ์ยังหาไม่เจอเลย” สองพ่อลูกเดินตามไปเรื่อย ตาก็มอง คุณนายกับไอซ์เดินคุยกันเรื่องจะกินอะไรดี ตลอดทางจนมาถึงที่รถ

พอขึ้นรถคุณนายท่านก็บอกชื่อร้านอาหาร ให้เสรถีหน้าตาดีอย่างพ่อขับไปให้ ผมก็นั่งไปเงียบแอบหลับไปนิดหน่อย แต่ก็ยังฟังสองคนที่นั่งข้างหลังคุยกันถึงเรื่องมหาลัย งานที่ทำ งานอดิเรกไอซ์ อย่างพ่อว่าดูจะเข้ากันได้ดีจริงทั้งที่พึ่งเจอกันครั้งแรก นี้เหมือนรู้จักกันมานาน พอถึงที่ร้านอาหารนั้น ผามก็ว่าชื่อมันคุ้น ร้านที่ว่าคือร้านอาหารใกล้กับมหาลัยของผม ชักจะไม่ดีแฮะใกล้มหาลัยแบบนี้ คุณนายท่านคิดจะทำอะไรกันแน่

ผมก็เดินลงจากรถเงียบ เดินนำเข้ามาก่อนเลย มายืนรอที่หน้าร้าน พ่อแม่เดินมาด้วยกัน ไอซ์เดินตามหลังมามองหน้าผมแบบยิ้มกรุมกริม คุณนายท่านให้ผมจับมือไอซ์เดินเข้าไปในร้านพร้อมๆกัน เข้าร้านมาก็เลือกโต๊ะที่อยากนั่ง สั่งอาหารกันคนละไม่กี่อย่าง ระหว่างรออาหารผมกับพ่ออ่านหนังสือพิมพ์กันเงียบๆ ถ้าจะออกรสออกชาติก็ต้องคู่ที่นั่งตรงข้าม คุยไปขำไป

“ชวนมากินข้าวนะค่ะ พูดบ้างก็ได้ นึกว่าหุ่นนั่งกินข้าวด้วย” คุณนายท่านพึ่งจะสังเกตผมกับพ่อนั่งกันเงียบเลย

“ถ้าผมเป็นหุ่นนะ ก็เป็นที่หน้าตาดีอ่ะ” ถูกครับพ่อ หุ่นเรียนแบบผมหายากนะ

“เหมือนจะมีโอกาสนะครับ แม่” อาหารมาเสริฟก็นั่งกินอย่างเงียบจนคุณนายท่านเอยขึ้นมา

“คุณค่ะ เดียวขับรถไปมหาลัยตาพีหน่อยสิค่ะ อยากไปหาธนากับนาโน” พ่อพยักหน้ารับ ผมหันมามองหน้าแม่ คิดอยู่ว่าจะเดินทางมากินข้าวไกลไปรึเปล่า สองคนที่ว่าก็มาที่มอด้วย ในกลุ่มเรามีแค่ผมกับไอซ์ที่มีวันหยุดตรงกัน นอกนั้นเรียนเสริมนอกเวลากันบ้าง มาเพราะคู่ตัวเองมาเรียน

พอจะไปมามหาลัยผมอาสาขับรถเองให้พ่อกับแม่นั่งด้วยกัน ผมพอจะเข้าใจแผนแม่แล้ว เพราะยังไงก็ขัดอะไรไม่ได้ ขับตรงเข้ามาผมก็เริ่มโทรหาธนาก่อนเพื่อถามหาจุดที่มันอยู่ ขับไปจอดที่ประจำผม ผมก็บริการอย่างดีเปิดประตูให้ไอซ์ ส่วนพ่อเปิดให้แม่ คุณนายท่านถึงกับยกนิ้วให้ผมเลย

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ทำอะไรฟรีๆ” หันมาบอกทางไอซ์ รีบหันหน้าหนีผมไปเลย ผมเลยจับมือเดินไปด้วยกัน พ่อแม่ควงแขนเดินตามกันมาช้าๆ เดินตรงไปที่ซุมวิศวะที่ธนานั่งรออยู่ นาโนกำลังถือแก้วน้ำหลายแก้ว รีบไหว้พ่อแม่ทันที

“เป็นยังไงบ้างละ ได้ข่าวว่าไม่มีเรียน แต่มามอ” แค่พูดคุณนายถึงกับแยกเขี้ยวแทน ท่าทีคุณนายเนียบ่งบอกว่ามันเป็นแผนการเลยนะครับ มีมารับแทนกันด้วย

“วันนี้วิทย์มีก็เลยต้องมาดูแล” ธนารีบอ้างเหตุผลทันที โดยที่นาโนพยักหน้าเห็นด้วย

“อีกอย่างก็ต้องมาดูเรื่องรับน้องด้วยนะ อีกไม่กี่วันแล้ว” อื้ม ก็จริงของนาโน สมเป็นผู้มีเหตุผล

“จริงหรอจ๊ะ วันไหนบ้างอ่ะ เผื่อแม่จะมาดูไอซ์จัดกิจกรรม” คุณนายท่านแบบว่าอยากรู้สุดๆ หึ....ผมคิดว่าแม่ไม่น่าจะได้ดูหรอกครับ

“ปีนี้จัดประมาณ 5 วัน เริ่มตั้งแต่ 15 – 19 ครับ ครับ” นาโนแจ้งให้คุณนายท่านทราบทันที

“คุณค่ะ ตารางช่วงนั้นเราว่างไหมค่ะ ฉันอยากมาดูลูกนะค่ะ” พ่อรีบเช้คที่มือถือให้ว่ามีตารางที่ว่างตรงกันไม

“ไม่มีคุณ ตลอดเดือนเราอยู่ต่างประเทศทั้งคู่เลย” พอ พ่อบอกคุณนายท่านหันมาหาผมที่นั่งกินน้ำสบายใจ แน่นอนอยู่แล้วว่าผมจัดตารางนี้เอง

“เรื่องอะไรหรอครับ อ่า เรื่องรับน้อง ผมก็จัดงานตามปกตินะครับ” ไอซ์ยังมองผม งง ว่าเรื่องอะไรกัน จนธนากระซิบให้ฟัง น่าเริ่มขึ้นสีบางๆ ยังไงก็เรื่องผมอยู่แล้ว

“ไม่เป็นไร นาโนถ่ายทุกอย่างไว้ให้ป้าหน่อยนะจ๊ะ โดยเฉพาะคู่ตาพีนี้ขอแบบเต็มป้ารับซื้อหมด” นาโนรีบจับมือกับคุณนายท่านในการทำธุรกิจโดยมีผมกับไอซ์เป็นสินค้า

“งันผมรับประกันสินค้า แบบไม่มีคืนแน่นอนครับ คุณป้า” ธนาที่นั่งก่อนจับมือกับแม่อีกคน ผมจึงดึงให้ไอซ์มานั่งเก้าอี้ตัวเดียวกัน

“งานนี้ คุณชายอย่างแก ตาพี ไม่รอดจากไอซ์หรอกเชื่อเถอะ” พ่อหันมากระซิบผมเบาๆ ระหว่างที่สามคนนั้นหัวเราะกันยังไม่หยุด

“ผมเป็นลูกพ่อแม่นะ ผมต้องได้สองเท่ามาอยู่แล้ว ผมก็ไม่คิดจะหนีด้วย” สองประโยคแรกพูดกับพ่อ มาประโยคหลังหันมาที่ไอซ์โดยที่ยกแขนจับหัวไหล่ลูบเบาๆ ไอซ์หันมามองหน้าผม มองไปที่ไหล่ตัวเอง หันมาจ้องผมกลับ แอบดื้อหรอ เดียวเราจะได้รู้กันเด็กดื้อ

“แม่ครับ ไหนๆ แม่ก็อยู่เมืองไทยอีกไม่นาน รับไอซ์ไปนอนบ้านไมครับ” ผมนำเสนอให้เลย

“เป็นความคิดที่ดีมาก เดียวแม่จัดการทางพ่อแม่ไอซ์เอง” คุณนายท่านรีบต่อสายตรงทันที โดยที่ลากคุณพ่อออกไปคุยด้วย

“นี้พี่คิดจะทำอะไร” ไอซ์รีบพูดทันที ที่พ่อแม่ผมเดินออกไปห่างไกลแล้ว

“ก็กำลังง้อแฟน ขี้งอน หัวดื้อ อยู่ไงครับ คุณไอซ์”