ตอนที่ 16 : สัมภาษณ์ตำแหน่งสะใภ้

PART : ไอซ์

“ก็กำลังง้อแฟน ขี้งอน หัวดื้อ อยู่ไงครับ คุณไอซ์” ดูพี่เค้าตอบกลับมาถึงกับทำอะไรไม่ถูก รู้หมดเลย ว่าผมงอน กำลังคิดจะดื้อกับเค้าอยู่

“พี วันนี้นายเป็นอะไร อยู่ดีๆก็จะเอาไอซ์ไปนอนด้วย” ใช่ ครับ พี่ธนาพูดถูก พี่พีต้องมีแผนแกล้งผมรึเปล่า หรือ จะเอาใจแม่ตัวเอง ดูจะไม่ใช่นิสัยพี่เท่าเลยนะ

“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ธนา ดูคุณป้าจะชอบไอซ์มาก” พี่นาโนพูด เดินมาข้างหลังผมอีกที่โดยที่พี่พียังลูบอยู่ที่หัวไหล่

“เพราะไม่ว่ายังไงตำแหน่งสะใภ้บ้านนี้ก็ตกเป็นของไอซ์แล้ว” พี่นาโนพูดใกล้กับแก้มผมเลย ทำไมพูดถึงสรุปแบบนั้นอ่ะครับ

“ก็ดูแล้วน่าจะใช่เลยนะ แบบนี้ใครกล้าแตะไอซ์มีเรื่องเป็นแน่” พี่ธนาพูดขึ้น ใบหน้ามีรอยยิ้มกรุมกริม หันมาทางพี่พีกับผม

“ให้ความหวังกันซะจริง แต่ก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ เพราะดูออกเหมือนกัน” พี่พีพูดและทอดเสื้อสูทออกมาคลุมไหล่ผมไว้

“นี้พวกพี่กำลังพูดอะไรกัน ผมกับคุณป้าคุยกันเรื่องทั่วไป ตำแหน่งอะไรนั้นก็ดูจะไม่มีทางเป็นจริงได้หรอก” ผมพูดออกไปเพราะรู้ความจริงของเรื่องนี้ดี

“ใช่แล้วค่ะ น้องไอซ์ เรื่องตำแหน่งสะใภ้มันต้องของผู้หญิงสิค่ะ จะเป็นผู้ชายได้ยังไง” เสียงหนึ่งดังขึ้น พอเห็นหน้าก็พอจะจำได้ว่าเป็นใคร กลุ่มที่มาเตือนผมครั้งก่อนหน้านี้คงจะจำกันได้ พี่พีบีบที่ไหล่เบาๆ เหมือนเป็นการให้กำลังใจ พวกเธอคงไม่เห็นว่าพี่พีนั่งอยู่ด้วย ในขณะที่พวกเรากำลังใช้สายตากันอยู่นั้น เสียงของผู้ตัดสินก็ดังขึ้น

“ตำแหน่งภรรยาของพี และ ลูกสะใภ้ของคุณแม่คือ ไอซ์” เสียงของคุณแม่พี่พีทำลายสายตาอันเชือดเชือนลงของกลุ่มรุ่นพี่ ผมเองก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไง หันไปหาพี่พี พี่เค้าก็นิ่งๆ มือขึ้นมาพลาดที่ไหล่ผมแทน

“ถ้าไม่พูดก็คงไม่จบง่ายๆสินะ” พี่พีพูดต่อมา อย่างมาดนิ่ง

“ผมขอเตือน ถ้าไอซ์ โดยทำร้ายแม้แต่นิดเดียว ผมจะลงมือด้วยตัวเอง”พี่พูดด้วยสายที่ดุมากน่ากลัวมากเท่าที่ผมเคยเห็นมา

“นี้สรุปพีคบกับไอซ์จริงหรอค่ะ แพรไม่เชื่อหรอก ค่อยดูก็แล้วกัน กลับ...!” ก่อนพวกพี่ๆจะไปก็ยกมือไหว้คุณแม่ แล้วก็รีบเดินไปเลย งานนี้ยุ่งกว่าที่ผมคิดอีก แค่คิดว่าได้อยู่ใกล้คนที่ชอบผมคงมีความสุขดี แต่ก็อย่างว่าพี่เค้าเป็นเป้าหมายของใครหลายๆคน คุณแม่เดินมาจับไหล่พี่พีแอบยิ้มกรุมกริมแล้วเดินไปหาคุณพ่อที่คุยโทรศัพท์อยู่ไกลจากพวกเราไม่มาก

“แม้พี ออกตัวแบบนี้ มีอะไรในนัยรึเปล่าเนีย” เสียงพี่นาโนเรียกให้หันมากลับมาฟัง

“ก็ไม่มีอะไร เรายังทำตามข้อตกลงระหว่างพวกเราสามคนอยู่” ผมหันไปมองพี่พีที่พูดว่าไม่มอะไร แต่...ตั้งมาถึงนี้ผมยังไม่ห่างจากตัวพี่เค้าเลย ผมแทบจะนั่งตักพี่เค้าอยู่แล้ว

“เราว่าคนอย่างนายไม่คิดแค่นั้นหรอกมัง ดูยังไงนายก็มีแผน” พี่ธนาก็มีเหตุผล สามคนนี้สนิทกันจะตายรู้นิสัยกันเป็นอย่างดี

พี่พีไม่ตอบอะไรเอาหน้ามาซบที่ไหล่ผม หลับตา เอื้อมมือมาจับแล้วว่างที่ตักตัวเอง ทำแบบนี้พี่จะทำให้ผมคิดใช่ไหม...ส่วนพี่นาโน พี่ธนา ได้แต่ส่ายหน้า แล้วสรุปพี่พีเค้าจะเอายังไงละ ไม่เห็นจะมีข้อสรุปอะไรเลย อุสาห์ตั้งใจฟัง แล้วนี้ผมต้องไปนอนบ้านพี่พีจริงหรอ

“ไอซ์คืนนี้ก็ระวังพีมันทำอะไรละ มันยิ่งเป็นหมีหิวอยู่ด้วย” พี่ธนาเตือนผมให้ระวังพี่พี น่าจะช้าไปนะครับพี่ ผมโดนกินตั้งแต่เช้าแล้ว

“น่าจะไม่ทันแล้วมัง ธนา เพราะเห็นคุณนายท่านบอกว่า นายพีกินก่อนมื้อเที่ยงด้วยสิ” อ้าว คุณพ่อ จะบอกพี่ๆ เค้า ทำไมอ่ะ

“ถ้าจะจริงนะ ธนา ดูสิ แกล้งหลับตามแต่แก้มเงียแดงมาเชียว” เสียงพี่นาโนพูด คือ ผมแกล้งหลับตามพี่พี แต่อาการเขินที่ปิดไม่มิดนี้สิ

“เอ๋ หรือว่านายพีกินตั้งแต่ไปรับเมื่อเช้าแล้วรึเปล่า” พี่ธนาพูดขึ้น งามไมละไอซ์มีแต่คนเดาถูก ไม่ไหวๆ

“พวกนายเห็นเราเป็นคนยังไง” พี่พีตื่นเหมือนกำลังกอดผม หน้าของผมกำลังถูกวางไหล่ ผมรีบดันหน้าตัวเองให้อยู่ตรงซอกคอของพี่พี

“แต่...แม่คิดว่าตาพีน่าจะกินตั้งแต่รับมาแล้วละ เห็นเลขาหน้าห้อง บอกไอซ์ดูงอนพีก่อนเข้าห้อง ก่อนเข้าประชุมก็ด้วยเพราะเลขาเห็นกับตาเลย” นั้นไง แม่เลขาสาววายตัวแซบรายงานหมดเปลือกเลย

“โอ้โห พี ตัวกินเยอะจังวันนี้อ่ะ อิจฉา” หื้ม พี่นาโนอิจฉาหรอ เดียวจัดเต้ยไปเลยครับพี่

“คุณตื่นเถอะ เค้ารู้กันหมดแล้ว” พี่พีปลุกผม ผมจึงค่อยลืมตาขึ้นมาช้าๆ ค่อยๆมองไปที่ละคน แม้มองกันไม่วางตา ไม่ไหวแฮะ

“ผมงอนพี่แล้ว แกล้งกันดีนัก” ผมหันไปบอกพี่พี แล้วลุกเดินไปที่อื่น อายจนไม่รู้จะสู้ยังไงเลย เสียงหัวเราะของพวกพี่ดังตามหลังมาเลย ผมต้องรีบเดินออกมาจากจุดเกิดเหตุแห่งความอาย เดินมาถึงศาลกลางสระใหญ่ของมหาลัย เงียบมาก มีลมพัดผ่านเบา

อันที่จริงผมก็รู้สึกดีที่พี่พีทำแบบนี้กับผมมันเหมือนฝันไป แต่ขึ้นชื่อว่าฝันไม่นานผมก็ต้องตื่นมารับความจริงที่ว่าพี่พีไม่มีทางรับผมเป็นคนใจได้หรอก แทนเธอคนนั้น ผมไม่เคยเห็นเธอคนนั้นของพี่พีเลย พอถามพี่ธนาดูพี่เค้าไม่อยากพูดถึงเลยด้วยซ้ำเอาแต่พูดว่าคนเดียวที่ต้องสนใจคือพี่พี

“เฮ้ย... กลัวตัวเองจะทนไม่ไหว ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ” ผมกอดตัวเอง มือจับเสื้อสูทพี่พีไว้แน่น สายตาทอดยาวออกไปไกล

“มั่วแต่คิดถึงอนาคตที่มองไม่เห็นแทนที่จะทำปัจจุบันให้ดีมากกว่าเดิม” เสียงพี่พี วงแขนกอดหลวมๆ มองลงมาที่ผม ผมก็หันหน้าขึ้นไปมองตอบ จ้องตากันไปมา ส่งความรู้สึกมากมายผ่านสายตาที่สบกัน

“ผมก็ทำอยู่นี้ไง ปัจจุบันที่เหมือนพี่จะชอบผม ผมมีความสุขดี แต่...” ผมตอบตามที่คิดมันเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่มันไม่ได้รับประกันว่าพี่พีจะชอบผมจริงๆในอนาคตอันใกล้ที่มีเวลา 1 ปีในการพิสูจน์

“ใจเย็นสิคุณ ไม่เห็นคุณจีบผมเลยนิ ใครจะเชื่อว่าชอบกันจริงละ” เออ ก็จริงอย่างพี่พีว่า ผมยังไม่ได้ลงทำอะไรสักอย่าง มีแต่พี่พีกินผมไปหลายรอบ นึกว่าถูกจีบเอง

“ใครจะไปกล้าจีบพี่ละ เล่นบอกล่วงหน้าว่าไม่มีทางชอบผมหรอก” น้ำเสียงติดงอนนิดๆ เรื่องนี้พี่ยืนยันเองนะ จะให้ผมคิดยังไงละ เป็นแฟนที่ไม่มีสิทธิแม้จะได้คำว่าชอบเลย

“งันมาสอบสัมภาษณ์กันก่อน ว่าคุณมีอะไรตรงสเปคบ้าง” แม้พ่อหลักการ เป็นการเป็นงานตลอด ผมหันมาบอกหน้าพี่พี ยืนกอดอก ส่วนพี่พียังยืนคร่อมตัวผมอยู่ โดยยันแขนไว้ที่กันเหล็ก คือผมเตี้ยอ่ะ ง่ายๆเลย

“สเปคพี่นะเหรอ คือ ทำอาหารเป็น ผิวสวย มือสวย” ผมชี้มาที่ปาก ก็แขน แล้วก็มือยกขึ้นมาพี่พีก็ดูตามไปด้วย พี่พีพยักหน้า

“ซึ่ง คุณก็มีหมดทุกอย่าง แล้วมีอะไรอีก” แล้วมีอะไรอีกนะเหรอ อะไรละ......

“ต้องมีเหตุผล ไม่งี่เง่า แล้วก็มีมุมส่วนตัวกันบ้าง แม้จะเป็นแฟนกัน ถูกรึเปล่า” ผมทำท่าชั่งใจคิดสักพัก มัวแต่คิดลืมดูว่าหน้าตัวเอง ห่างไม่ถึงคืบ ผมรีบเอามือปิดปากตัวเอง พี่พีจูบเข้าที่หลังมือผมพอดี ผมขำทั้งที่มือปิดปากตัวเองอยู่

“ฮ่าๆ ผมไม่ให้พี่กินง่ายๆหรอก อย่ามาขี้โกง” ผมหัวเราะไป พูดไป พี่พีก็ยิ้มแต่สายตาของพี่แกบอกว่าผมไม่น่าจะมีทางรอด

“คุณนั้นแหละที่ขี้โกง ต้องยืนหลักประกันให้ผมด้วยสิ” นั้นไง หลักประกันที่ว่าคือ ปากผม ใช่ไมเนีย

“หลักประกันเหรอ ผมให้ทั้งตัวและหัวใจเลย” พูดเท่านั้นก็โพล่เข้าไปกอดพี่พีแน่น เอาหมุดอยู่ที่อกพี่เค้า พี่พีกอดตอบแน่นๆ แอบหัวเราะอยู่ข้างๆหู แอบมาจุ๊บตรงขมับผมด้วย ต้องให้ได้กำไรสิ พ่อหัวการค้า....