ตอนที่ 17 : รู้สึกดี

 PART : พี

การสัมภาษณ์ของผมจบลงด้วยการค้ากำไรจากไอซ์นิดหน่อย ยืนแกล้งไอซ์สักพักรู้สึกถึงสายตาการจ้องของบรรดาแฟนคลับไอซ์ ผมที่กำลังกอดไอซ์หันไปมองก็ยิ้มกันแห้งๆ หัวเราะกลบเกลื่อน ในสายตาทุกอาจดูลงตัวในตอนนี้ ผมเองก็หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น ผมพาไอซ์เดินไปรวมกับอีกสามคู่ที่ยืนยิ้มหน้าบานแอบทำตาสงสัยมาที่ผม สำหรับผมในตอนนี้การอยู่กับไอซ์ ผมรู้สึกดีกับการได้แกล้ง ดูแลเด็กขี้แหย่อย่างร่างบาง

“ไงคุณชาย ตกลงยังไง” ธนาที่มีท่าทีสงสัยในตัวผมรีบเข้ามาถามเรื่องนี้ก่อนใคร ระหว่างเดินไป

ที่รถกัน

“ก็ไม่มีอะไร พึ่งสอบสัมภาษณ์กันไป” ผมตอบแบบตรง ธนายังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่หูที่สามที่ได้ยินอย่างนาโนหยุดเดินหันมาจ้องหน้าผม

“ต้องมาสัมภาษณ์อะไรอีก!!! ในเมื่อ พ่อแม่ เพื่อนที่ดีอย่างเขาและธนายืนยันนอนยันอยู่เนีย!!! ของเขาดีจริงอะไรจริง” นาโนร่ายมายาวยืดการรันตีความเป็นเด็กดีของร่างบาง

“ขอโทษครับ คุณนาโน ของที่ว่าเนียผมยังไม่ได้กินเลยจะรู้ได้ยังไงว่าดีจริง” ผมพูดแกล้งประชดประชันนาโน

“แม้...คุณพีครับ กระผมก็เห็นคุณทั้ง ดม ชิม เป็นว่าเล่นยังไม่รู้อีกหรอครับ ว่าอร่อยรึเปล่า” ธนาพูดขึ้นมาเล่นผมบาง แต่งานนี้ได้ยินกันหมดทุกคน

“อ๋อ คุณธนา แบบนี้รึเปล่าคุณธนา คุณพีเขาต้องการแกะหีบห่อออกจะได้เห็นเนื้อในว่าขาวจั๋วหน้าเจี้ยรึเปล่า” นาโนพูดล้อเลียนทำเอาไอซ์ที่หน้าแดง ก็นะยังไม่มีใครรู้ว่าผมเห็นหมดแล้ว

“เท่าที่ผมรู้เหมือนพี่พีจะแกะหีบห่อออกมาดูแล้วนะ” วิทย์พูด งานนี้ถึงกับค้างกันเป็นแถว

“เฮ้ย!!! จริงอ่ะ ทำไมวิทย์ไม่เห็นบอกพี่เลย” ธนาโว้ยวายกับวิทย์ ซึ่งรายนั้นก็เดินเมินๆไปขึ้นรถ ธนาจึงต้องรีบไปดูแลด่วน

“เต้ย!! นายก็รู้เรื่องนี้ด้วยใช่ไม” นาโนถามเต้ยที่เดินแหย่กับไอซ์ถึงกับสะดุ้ง แต่ก็พยักหน้าแบบเกรงๆ เท่านั้นแหละ นาโนหน้าหงิกเดินขึ้นรถ เต้ยจึงออกอาการงานเข้าต้องรีบดูแลด่วนอีกราย

ผมหันมาหาต้นเหตุที่ยืนมองอายแดงไปทั้งตัว จับมือเดินไปขึ้นรถด้วยกัน ทั้งสามคันก็แยกไปส่งที่รักของตน ด้านบรรยากาศในรถของผมเงียบสนิท ตั้งแต่พ่อแม่นั่งยังจ้องผมไม่เลิก แน่นอนพวกท่านได้ยินสิ่งที่วิทย์ ผิดกับข้างๆผมหลับไปแล้วซะงัน หาทางเอาตัวรอดได้ดี กลับไปนายโดนแน่...

“อยากถามผมใช่ไมว่าตอนไหน” ผมมองกระจกหลังมองพ่อแม่ ท่านทั้งสองพยักหน้า

“ก็ตั้งแต่วันแรกที่ให้เขาจูบผมนั้นแหละ เขามีไข้ ผมจึงต้องดูแลเอง” ผมอธิบาย พ่อแม่พยักแบบอมยิ้มนิดๆ ชักจะไม่ดีนะพี บ่งบอกอะไรบ้างอย่างที่อยู่ในใจไปรึเปล่าหน่า

กลับมาถึงบ้านผมก็ไม่ปลุกไอซ์บอกพ่อแม่จะอุ้มขึ้นห้องเอง ผมทำจริงอย่างที่บอก ดูคุณแม่ปลื้มแบบสุดๆ ผมพาไอซ์ไปนอนห้องตัวเองวางอย่างเบามือเหมือนคนในอ้อมกอดหลับจริง ห่มผ้าให้ถึงเอวบาง เลื่อนมือมาบีบตรงเอวเล็กน้อย ร่างบางที่นอนนิ่งถึงกับสะดุ้งแต่ก็ยังทำที่เหมือนแค่มีอะไรมารบกวนการนอนจึงพลึกตัวหนีไปอีกด้านนึง ดึงผ้าห่มคลุมตัวถึงหัวไหล่ ร่างหนาจึงเอนตัวนอนกอดจากด้านหลังจะได้แกล้งก็ต้องชะงัก

“พี ลูกนอนพักก่อนก็ได้ เดียวมื้อค่ำเสร็จ แม่ให้คนเลือกมาเรียก” คุณนายท่านเปิดมาแบบไม่ได้ตั้งตัว ผมหันไปสายตาคุณนายท่านแก่นี้มีแบบมีนัยมาก

“ครับ คุณแม่ช่วยล็อกประตูให้ผมด้วย” ผมบอก หันกลับมานอนกอดไอซ์โดยมีแค่ผ้าห่มกั้นร่างของเราเอาไว้

“ยังไงก็เบามือหน่อยนะ น้องยังไม่เคย หึๆ” คุณนายพูด กดล็อกปิดประตูทุกอย่างอยู่ความเงียบ ผมซุกหน้าลงบนต้นคอขาว อาการเกร้งของไอซ์เห็นได้ชัด

“ไอซ์ หันหน้ามาพี่สิ” ผมพูด ไอซ์ค่อยหันหน้ามามองผมด้วยสายตาหวั่นไหว นี่คงคิดว่าผมจะทำจริง

“ไม่ต้องคิดมาก ไม่ทำหรอก มันยังเร็วไปที่จะผูกหมัดกันแบบนั้น” ผมพูด ดึงไอซ์เข้ามากอด ร่างบางกอดตอบ

“ตอนนี้พี่รู้สึกยังไงกับผม” ไอซ์ถาม ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มน้อยกับสายตาที่คาดหวังคำตอบจากผม

“พี่รู้สึกดีที่มีไอซ์...และมีแค่ไอซ์เท่านั้น” ผมเลื่อนหน้าลงมาให้ปลายจมูกชนกัน กระซิบเสียงแผ่วเบา ขยับปากให้ใกล้มากจนจะ.... แต่นิ้วเรียวของร่างบางมาขว้างไว้ หนีมาซุกอกผมทันที

“พี่นี่...ทำให้อายได้ทุกทีซิหน่า” ไอซ์บ่นอิดออดอยู่กับอกผม ผมก็ทำแค่สามหึ กลับมานอนกอดกันกลม

ผมคิดในใจ “ถ้าพี่บ้ารักนายขึ้นมาจริงๆ นายก็ไม่มีวันหนีไปไหนพ้นหรอก เพราะพี่จะไม่ยอมเสียหัวใจตัวเองไปให้ใครได้อีก นอกจากนายคนเดียว...ไอซ์”

“เหมือนผมกำลังฝันอยู่เลย ตื่นมาพี่ยังกอดผมอยู่ไหม” ไอซ์ถามกลางความเงียบของสองเรา

“พี่ก็กอดเราตลอดนั้นแหละ นอนนะ คนดีของพี่ ฝันหวาน” ผมพูด กระชับอ้อมกอดให้แน่ขึ้น หลับตาลงช้าๆ

“ครับ ฝันหวาน” ไอซ์พูด กอดผม เหมือนกลัวผมจะหายไป ผ่านไปเราทั้งคู่ก็จมดิ่งสู่ฝันหวาน เผยให้เห็นใบหน้าของคนที่กำลังมีความสุข

มื้อค่ำเป็นไปตามตามแบบฉบับสวีทสไตร์คุณนายท่าน บรรยายกาศก็ราบรื่นออกมาจัดนอกบ้านเหมือนคู่รักนั่งทานข้าวละครับ ไอซ์ได้รับการดูแลอย่างดีจากคุณนายท่าน ผมกับพ่อได้แต่นั่งมอง วันนี้คุณนายแกอารมย์ดีแบบสุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา

“คุณแม่ครับ เลี้ยงดีขนาดนี้ไม่กลัวลูกสะใภ้อ้วนหรอครับ” ผมพูด มือหนึ่งหมุนแก้วไวท์ไปมา มือหนึ่งโอบมาที่หลังของร่างบาง

“ไม่ดีหรอ พีชอบแบบมีเนื้อมีหนังจะได้ทั้งรักทั้งหลงไอซ์ยิ่งขึ้นไง เนอะๆ” ดูคุณนายแกพูด หารู้ไม่หรอกนี้ก็จะไปไหนไม่รอดแล้ว ถ้ามากกว่านี้คงฟัดเช้าเย็น

“เดียวก็ให้นายพีเขาหาวิธีลดน้ำหนักก่อนนอนสิ จะได้ไม่ต้องกลัวอ้วน” พ่อพูด คำพูดกับสายชวนให้คิด

“นั้นนะสิครับ ทำให้ร่างกายมันร้อนๆ หน่อย เหงื่อยออกเยอะๆ ก็คงจะลงมาบ้าง” ผมพูด เสริมทัพพ่ออีกที่ แต่ทั้งคุณนายและไอซ์แก้มขึ้นสีมาเลย

“พูดอะไรกันสองคนนี้ ทะลึ่ง!!! นี้แม่กำลังทานข้าวอยู่นะ” คุณนายท่านพูด หันมาดุพ่อกับผม

“นี้คุณนายก็คิดอะไรเยอะ ที่ผมบอก คือ ให้ไอซ์อาบน้ำอุ่น ก่อนจะนอนจะได้สบายตัว” คุณพ่ออธิบาย คุณนายท่านออกอาการเขินม้วนไปทั้งตัว

“ส่วนผมก็แค่ให้เขาดื่มนมอุ่นๆ เหงื่อจะได้ออกแถมหลับสบายด้วย” ตาผมอธิบายบ้าง

“อ่า นี้คุณคิดว่าจะทำอะไรกันแน่” ผมหันมาถาม แกล้งร่างบางที่นั่งกินเงียบ แก้มอมชมพูน่ารักดี

“เปล่าสักหน่อย ผมก็นั่งฟังพี่ ไม่ได้คิดอะไรเลยยยย” ไอซ์หันมาบอกแบบเขินๆ แต่คำลงท้ายนี้เสียงสูง

หลังจากนั้นคุณนายท่านก็เมาส์กับลูกสะใภ้จนลืมสามี ลูก อย่างเราไป สองพ่อลูกก็ทำเพียงนั่งมองและยิ้มความน่ารักของทั้งคู่ ไม่นานนักดินเนอร์สวีทจบลงเหมือนงานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา พ่อแม่ขอเดินย่อยอาหาร ส่วนผมและไอซ์ขอตัวขึ้นมาห้องก่อน ไอซ์บ่นว่าร้อนอยากอาบน้ำ

“คือ ผมไม่มีชุดใส่นอนอ่ะครับ พี่พี” ไอซ์หันมาบอก

“เดียวพี่หาให้ ไปอาบก่อน” ผมพูด ขยี้หัวร่างบางเบาๆ เดินมาที่ตู้เสื้อผ้า ไอซ์เดินเข้าห้องน้ำไป เปิดตู้มาก็ยืนมองสักแปปจะให้ใส่แบบไหนดี ถ้าเป็นแนวที่ชอบก็ดูจะเรียบไป หาเรื่องแกล้งซักหน่อยดีกว่า ผมหยิบเสื้อเชิสต์สีขาวกับกางเกงขาสั้นที่คิดว่าร่างบางจะใส่ได้ ว่างผลาดไว้ที่ปลายเตียง ส่วนตัวเองก็ของเอนหลังสักหน่อย พักสายตาสักหน่อย

“พี่พี ถ้าง่วงรีบไปอาบน้ำเถอะ ผมอาบเสร็จแล้ว” เสียงไอซ์ เดินออกจากห้องน้ำ ลืมตาขึ้นมาเห็นไอซ์ยืนอยู่ข้างๆ ผ้าพันเอวบาง ยืนเช็ดหัวตัวเองอยู่

“เสร็จแล้วหรอ เริ่มจะง่วง” ผมพูด สายตามองตรงท่อนบนเปล่าเปลือยสีอมชมพู ไอซ์ดูจะไม่ได้สนใจว่าตัวเองนั้นกำลังอยู่ในสถานการณ์อะไร ลุกขึ้นนั่งแล้วเกี่ยวเอวบางมานั่งระหว่างขาตัวเอง

“อ๊ะ พี่พี...” ไอซ์เสียงหลง รีบเอาผ้าปิดท่อนบนของตัวเอง

“ไม่ระหว่างตัวอีกแล้ว” ผมพูด เอาปลายจมูกชนหัวไหล่มน

“นี้เสื้อผมใช่ไหมครับ” ไอซ์ถาม ชี้ไปทางเสื้อที่พลาดอยู่

“ครับ” ผมตอบ ค้างเกยหัวไหล่ร่างบางที่จ้องหน้าผมเหมือนสงสัย

“ปล่อยผมเถอะครับ พี่พี” ไอซ์พูดเสียงอ้อนๆ

“นับวัน ไอซ์จะทำให้พี่ศีลขาดขึ้นทุกวันนะ” ผมพูดแต่ก็ยอมปล่อยให้ไปใส่เสื้อผ้า เกรงว่าถ้ามั่วแต่เล่นอยู่ อาจจะไม่ได้ใส่เลยก็ได้

“ ไปครับ ไปอาบน้ำ จะได้นอนเร็วบ้าง” ไอซ์บอก ดึงมือผมให้ยืนขึ้น แล้วดันหลังให้ไปเข้าห้องน้ำ

ผมก็อาบไปคิดอะไรไปเรื่อยๆ งานบ้าง ครอบครัวบ้าง มาจบลงที่ไอซ์ สถานการณ์ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงโปรโมชั่นสี่เดือน แต่ถ้าหลังจากนั้น คงต้องมีเรื่องเกิดกับร่างบางเป็นแน่ ถึงแม้ผมจะฝากเพื่อนเป็นหูเป็นตาให้ก็ใช้ว่าจะดูแลได้ทั่วถึง แล้วยิ่งเป็นไอซ์เป็นพวกเก็บความรู้สึกไว้หลังใบหน้าเปื้อนยิ้ม จึงเป็นเรื่องยากที่เจ้าตัวจะพูดอะไรออกมา ไอซ์มีความเป็นสุภาพบุรุษสูงไม่ใช้กำลังตัดสิน เอาเถอะไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์แบบไหนก็จะรักษา ดูแลสุดกำลังเพราะมันคืออนาคตที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไปเลย