ตอนที่ 2 : ความลับของคุณรุ่นน้อง

 

PART: พี

“อ่า วันนี้ฝนตกอีกแน่เลย” ที่คิดมันยังไม่ตกครับ แต่ท้องฟ้ามืดมากนึกยังไม่ถึงไหนก็ตกมาแรงมาก ตอนนี้ผมอยู่ตึกวิศวะ ถอดสูทกันฝนไม่ให้ตากตัวเปียกมาก ผมไม่ได้มองข้างๆว่าเป็นใคร กำลังจะก้าวแต่...

“พีหยุด เอาไอซ์ข้ามมาด้วย” เสียงธนาตะโกนข้ามมา ผมหันไปมองคนที่ยืนข้างๆ หมอนี้...

ผมพูด “คุณชื่อไอซ์ ใช่ไม” กระซิบข้างหู เพราะฝนตกไม่อยากตะโกน หมอนี้ไม่ตอบ พยักหน้าแทน ผมกางแขนเล็กน้อยเพื่อให้รุ่นน้องเข้ามาในเสื้อตัวเดียวกัน วิ่งไปได้ครึ่งทาง ผมก็โอบไหล่รุ่นน้องให้เข้ามาชิดตัวอีก เพราะกลัวอีกฝ่ายจะโดนฝน

พอถึงตึกบริหาร ผมก็ปล่อยให้รุ่นน้องเป็นอิสระ สะบัดเสื้อนิดหน่อยแล้วก็เอาเสื้อคลุมไหล่ตัวเอง หันมาหาเพื่อน

“ขอบใจนะพี นี้ ไอซ์ รุ่นน้องเราเอง” ธนาพูด ผมพยักหน้ารับ จับคางรุ่นน้องให้มองหน้าตัวเอง

ผมพูด “นี่ คุณ เวลารุ่นพี่ถามให้ตอบ ไม่ใช่พยักหน้าแทนการตอบ” รุ่นน้องหน้าแดงมากเหมือนคนเป็นไข้ มือที่จับคางอยู่ มาจับหน้าผากเนียนแทน

ผมพูด “ตัวก็ไม่ร้อน...นี่ คุณ คุณ” อยู่ดีร่างรุ่นน้องตรงหน้ากำลังจะล้มลง สัญชาตญาณผมก็คว้าร่างนั้นเข้ามากอด มองหน้าธนาที่ยังตกใจอยู่

ผมพูด “พาไปห้องพยาบาลก่อนแล้วกัน” อุ้มร่างรุ่นน้องไม่ได้สติ ธนาเดินนำหน้าผมไป

“พี อาจารย์ห้องพยาบาลไม่อยู่คงต้องดูแลเอง” ธนาพูด ผมวางร่างรุ่นน้องบนเตียง

ผมพูด “ธนา นายมีเรียนรึป่าว” มือจับผ้าห่มมาห่มรุ่นน้อง

“มี นายช่วยดูแลไอซ์แทนเราได้ไม” ธนาพูด สายตาแบบนี้ ธนามีแผนแน่ ผมพยักหน้ารับ ธนารีบเดินออกไป ผมหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวรุ่นน้อง

PART: ไอซ์

ผมกำลังจะข้ามไปที่ตึกบริหาร แต่ฝนตกหนักอยู่เลย ยืนรอให้ฝนเบาลง สักพักได้ยินเสียงพี่ธนาตะโกนข้ามมา ว่าให้พี่พี รับผมข้ามไปด้วย เท่านั้นแหละ เสียงกระซิบพี่พีก็ถามชื่อผม ผมอายเกินกว่าจะตอบเลยพยักหน้าแทน พี่พีกางเสื้อให้ผมเข้าไปในเสื้อตัวเดียวกัน

ตอนนี้หน้าผมจะไหม้อยู่แล้ว พอวิ่งไปถึงครึ่งทาง พี่พีโอบไหล่ผมให้เข้าไปชิดตัวพี่เค้าอีก ใกล้กันจนได้กลิ่นหอมๆจากตัวพี่พี พอถึงพี่พีก็ปล่อยผม ยืนใกล้พี่ธนา ผมแอบมองพี่พีเอาเสื้อคลุมไหล่ คิดในใจ “ดูดีจังเลย” พี่ธนาพูดคุยกับพี่พี แนะนำผมให้รู้จัก ผมยังก้มหน้าไม่มองหน้าพี่เค้า

อยู่ดีๆ มือเรียวจับปลายคางผม จ้องหน้าผมถึงกับตกใจ ทำอะไรไม่ถูกตัวแข็งทือไปเลย สายตามันมั่วๆ มองเบลอไปหมด ได้ยินเสียงพี่เค้าพูดอะไรสักอย่าง พอมือพี่เค้าจับที่หน้าผากม่านตาผมก็ดำไปเสียหมดแล้ว

ฟื้นมาอีกทีก็เหมือนมีคนกำลังเช็ดตัวให้อยู่ พอมีอะไรเย็นๆมาสัมผัสที่หน้าก็เหมือนจะรู้สึกดีขึ้น ผมจึงพยายามจะลืมตามาดูแต่ได้ยินเสียงก่อน

“สงสัยต้องส่งข้อความหาวิทย์ ธนาคงไปดักรอ” เสียงพี่พีพูดขึ้นมา ผมจึงหลับตาต่อไป

พี่พีพูด “ทำไมหน้าแดงขึ้นมาอีกละ ไม่เห็นตัวจะร้อนเลย” โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว เมื่อไรพี่จะออกไปสักที รู้ไมว่าผมอายพี่มากแค่ไหน

“มีอะไรรึป่าว นักศึกษา” เสียงอาจารย์ห้องพยาบาล งานนี้รอดแล้วเรา

พี่พีพูด “ขอโทษครับ ที่ผมใช้ห้องโดยไม่รับอนุญาต พอดีรุ่นน้องเหมือนจะไข้แล้วเป็นลมไป งันผมขอฝากอาจารย์ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ” เสียงก้าวเท้าออกไปไกลเรื่อยๆ

“ลืมตาได้แล้ว รุ่นพี่เค้าออกไปแล้ว ไงเราอายจนหน้าแดง ตัวแดง ไปเลยรึไง” อาจารย์ห้องพยาบาลพูด ผมจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ถอนหายใจอย่างแรง

ผมพูด “อาจารย์รู้หรอ ว่าผมตื่นแล้ว” ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มองมาทางอาจารย์

“ก็ดูที่หน้าไง น่าอิจฉารุ่นพี่คนนี้นะ ที่มีรุ่นน้องน่ารักๆ ชอบมาก เอ...หรือว่ารักไปแล้ว” อาจารย์พูด พอเจอประโยคสุดท้ายไป ผมถึงกับตาโตเลยที่เดียว อะไรจะอ่านออกง่ายขนาดนั้น

ผมพูด “อา...จารย์ ดูออกหรอครับ” แน่นอนผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของผม แม้แต่เพื่อนผมยังไม่บอกเลย ความลับสุดยอดที่ผมเก็บมาตั้งนาน

“อ่า ยอมรับเสียด้วย แล้วคิดจะปิดแบบนี้ต่อไปนะหรอ โอกาสของเธอเหลือไม่ถึงปีนะ จะอายอะไรขนาดนั้น แล้วเธอคิดว่าเค้าจะดูไม่ออกหรอ” อาจารย์พูด

ผมพูด “ไม่รู้หรอกครับ พี่เค้าไม่สนใจอะไรผมหรอก อีกอย่างผมไม่เคยบอกใครเลย มีอาจารย์นี้แหละที่รู้คนแรกเลย” ผมก้มน่าลงมาเลย พูดแล้วเศร้าก็คนที่เราแอบชอบไม่สนใจเราเลย

“แล้วถ้าเค้ารู้ขึ้นมาละ เธอจะทำยังไง” อาจารย์พูด ผมกำลังจะตอบอาจารย์ แต่มีเสียงนึงดังขึ้นมา

พี่พีพูด “ครับ ขอโทษครับ พอดีผมลืมมือถือไว้” เดินมาที่เตียง หยิบมือถือใส่กระเป๋ากางเกง ผมก้มน่าลงไปเลย

พี่พีพูด “ฟื้นแล้วหรอคุณ เป็นยังไงบ้าง แต่ถ้าจะพักที่นี้ก่อนก็ได้ เดียวให้รุ่นพี่คุณมารับ” มือลูบหัวผมเบาๆ ผมคิดในใจ “อย่าให้ความหวังกันแบบนี่สิครับ พี่พี”

“มะ มึนๆ ครับ ไม่รบกวนดีกว่าครับ เดียวผมดีขึ้นกลับเอง ขอบคุณครับ” ผมพูด ไม่รู้ว่าพี่พีมาตั้งแต่เมื่อไร ได้ยินที่เราคุยกับอาจารย์รึเปล่า โค้งให้อาจารย์ เดินออกไป

พี่พีพูด “คุณไอซ์ครับ "ความลับไม่มีในโลกใบนี้หรอกนะครับ" ยืนด้านนอก มือจับบานประตู พูดจบแล้วเดินจากไป

“สงสัยอาจารย์จะไม่ใช่คนแรกแล้วละมัง” อาจารย์พูด เท่านั้นแหละ ผมแทบจะหมุดหัวเข้าไปในหมอน จะบ้าตาย พี่พีต้องรู้แล้วแน่เลย แบบนี้จะทำหน้าไงละ

PART: พี

ผมลงไปถึงชั้นสอง ว่าจะโทรถามวิทย์ว่าธนาไปหารึยัง พอหามือถือไม่เจอก็เดินกลับมาที่ห้องพยาบาล มาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงคนพูดถึงผม จึงยืนพิงประตูฟังอย่างเงียบๆ นี่ถ้าผมไม่ลืมมือถือคงไม่ได้ยินการคุยกันของอาจารย์ห้องพยาบาลกับรุ่นน้องต่างคณะ สรุปคือ รุ่นน้องแอบชอบผม

ผมพูด “แบบนี้สินะ คุณถึงไม่สบตาผมเลย...หึ” ก้าวมาหน้าห้องเต็มตัว

ผมพูด “ครับ ขอโทษครับ พอดีผมลืมมือถือไว้” เดินไปที่เตียงของรุ่นน้องนั่งอยู่ ตาโตคงด้วยความตกใจ ตัวแข็งเป็นหินไปเลย ผมเอื้อมมือไปหยิบมือถือที่อยู่ตรงปลายเตียง เข้ากระเป๋ากางเกง

ผมพูด “ฟื้นแล้วหรอคุณ เป็นยังไงบ้าง แต่ถ้าจะพักที่นี้ก่อนก็ได้ เดียวให้รุ่นพี่คุณมารับ” ไอซ์ก้มหน้าไม่มองผม ผมเอามือลูบหัวเค้าเบาๆ

“มะ มึนๆ ครับ ไม่รบกวนดีกว่าครับ เดียวผมดีขึ้นกลับเอง ขอบคุณครับ” ไอซ์พูด นี่คงลุ้นน่าดูว่าผมจะได้ยินไม เดียวจะบอกให้ว่าได้ยินรึป่าว ผมโค้งให้อาจารย์ห้องพยาบาลก่อนออกไป ถึงด้านนอกประตู มือจับบานประตูไว้ หันหน้ามามองไอซ์

ผมพูด “คุณไอซ์ครับ ความลับไม่มีในโลกใบนี้หรอกนะครับ” พูดจบ ไอซ์ ตาโตกว่าเดิม ทั้งหน้าตัวก็แดงไปหมด ที่นี้คงคิดได้ว่าผมรู้แล้ว แล้วผมก็เดินไป

ระหว่างเดินลงมา ผมก็คิดเรื่องรุ่นน้องที่ชื่อไอซ์ ผมรู้สึกว่าตัวเองผลาดไป ทั้งทีผมน่าจะอ่านใจเค้าออก และน่าจะรู้ตัวด้วยว่าเค้าชอบผม ทั้งที่ผมมีข้อมูลของเค้าเยอะพอตัว ที่ผมรู้ก็เพราะวิทย์พูดถึงคนนี้บ่อย ยิ่งพักหลังมาเตือนผมให้สนใจคนอื่นบ้าง ตอนนั้นก็แค่ฟังไม่ได้เก็บมาใส่หัว แต่พอรู้ก็ประมวลข้อมูลที่วิทย์บอก ที่ขาดคงเป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้าตัวนั้นแหละ พูดถึงวิทย์โทรถามเรื่องนั้นก่อนดีกว่า ยกมือถือแนบหู นั่งลงบนเก้าอี้ ข้างๆ คณะ

ผมพูด “วิทย์ เป็นยังไงบ้าง”

“ผมกลับมาบ้านแล้วครับ แล้วพี่ละยังอยู่มหาลัยหรอครับ” วิทย์พูด

ผมพูด “ครับ เดียวคงกลับรอสองคนนั้นก่อน” มือขยับเนคไทให้คลายออกนิดนึง

“ได้ข่าวว่าพี่อุ้มรุ่นน้องไปห้องพยาบาล ใครหรอครับ ดูจะโชคดีจัง” วิทย์พูด

ผมพูด “ไอซ์ เด็กของธนา” ลองเติมเชื้อสักหน่อย

“ไอซ์หรอ ดีจัง” วิทย์พูด น้ำเสียงดูจะล้อเลียนไม่น้อย

ผมพูด “เรารู้อะไรเกี่ยวกับคนชื่อไอซ์” ผมคิดว่าวิทย์ต้องรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ผมรู้ว่า ไอซ์ชอบพี่ ครับ แต่ผมไม่เคยบอกใคร มันอันตรายเกินไป” วิทย์พูด

ผมพูด “เดียวพี่โทรหาใหม่ สองคนนั้นมาแหละ ดูธนาจะอารมย์ไม่ดี” พูดจบผมก็วางสายเลย ธนาเล่นจ้องหน้าผมจะกินเลือดกินเนื้อ

“พี นายบอกวิทย์ใช่ไมว่า เราจะไปหา” ธนาพูด

“ไหนบอกไม่สนใจ วิทย์ไง ทำไมถึงตามละครับ คุณธนา” นาโนพูด ทำเอาธนาพูดไม่ออก

ผมพูด “แล้วทำไมนายคิดว่าเป็นเราละ ในเมื่อเราพึ่งมาจากห้องพยาบาล” เห็นไมผมไม่ได้โกหกเลย แค่บอกไม่หมด

“ได้ครับ คุณพี ผมธนาขอประกาศต่อคุณทั้งสอง ผมจะจีบวิทย์มาเป็นศรีภรรยาผม” ธนาพูด