PART : พี่พี
สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นกับไอซ์ตลอดมา มีแค่เจ้าตัวที่มองโลกแง่บวก คิดว่าเป็นความผิดตัวเอง แต่คนที่ค่อยวิ่งช่วยอย่างผม ต้องค่อยปั่นหน้าว่ามันบังเอิญบ้าง หน้าที่บ้าง คิดถึงบ้าง แต่ผมกลับทำมันด้วยความเต็มใจ โดยไม่รู้สึกเกิดความรำคาญ ด้วยนิสัยไม่ใช่คนที่จะมานั่งสนใจเรื่องแบบนี้ เวลาที่ผมเข้าไปช่วยไอซ์จึงต้องแนบเนียนถึงความพอดีโดยที่เจ้าตัวดูว่าไม่ใช่เรื่องตั้งใจเข้าไปช่วย เดียวจะอิจฉาไปกันใหญ่
ผมมารับไอซ์เหมือนในทุกวัน และวันนี้ไอซ์มีสอบย่อยช่วงเช้า ผมตัดสินใจเดินไปนั่งรอ ที่นั่งกลางสระน้ำของมหาลัย มุมนี้เงียบไม่ค่อยมีคนเดินมาบ่อย ลมพัดเย็นสบาย เงียบสงบดี จึงเป็นที่น่านอนพัก
“ไงท่านมาที่นอนซะไกล”
“ไปไหนไม่บอกกันบ้าง” ธนาที่เดินตามมา มีคนบอกพีเดินมาทางนี้
“ก็จะมาหาที่นอนรอไอซ์”
“ไม่คิดว่า นายจะว่างเหมือนกัน” ผมนั่งฝั่งตรงข้ามกับธนา
“ก็ไม่ต่างจากนายหรอก”
“รายนั้น เจอน้อยซะที่ไหนล่ะ”
“ตามติดจนเขาเบื่อขี้หน้า” ธนาถึงกับนั่งถอนหายใจ เขาเองก็ดูแลวิทย์ไม่ขาดเหมือนพี
“นายดูตั้งใจดีนี้”
“วิทย์คงรักนายน่าดูซินะ” ผมเปลี่ยนมานอนกับที่นั่ง ธนาเองก็นอนตามลงมาด้วย
“เออ คงรักมาก รักจนเกลียดเลยมั้ง” ธนาประชดกลับ ผมขำเบาๆ แล้วเราก็เงียบกำลังจะหลับ
“พี..! ไอซ์แย่แล้ว” นาโนตะโกนมาจากฝั่ง ผม ธนา ลุกขึ้นทันที
“หน้าคณะไอซ์” นาโนตะโกน ก่อนจะวิ่งไป ตามด้วยพวกผม
เมื่อผมมาถึง ไอซ์ วิทย์ เต้ย นั่งกอดกัน ทั้งตัวเต็มไปด้วยผงขาวอะไรสักอย่าง โดยมีคนมุงดู แพรที่ยืนว่าร้ายทั้งสามอยู่ ผมถอดสูทออกพลาดไว้บนแขน
“เราจะทำให้รู้ว่า”
“ใครกล้าแตะคนของเรา”
“ต้องเจออะไรบ้าง”
“เราไม่สนใจ แม้จะเป็นผู้หญิง” ผมพูด เดินตรงไปหาแพร ยืนข้างเธอ
“พีค่ะ แพร...ไม่ชอบเด็กพวกนี้”
“แพรไม่คิดว่า พวกเขาจะเป็นคนรักของพวกคุณได้” แพรพูดอย่างมั่นใจ ว่าในที่สุดก็ต้องเลิกกันอยู่ดี
“ครับ!”
“มันต่างกันมาก อย่างเห็นได้ชัด”
“ทั้งมารยาท ฐานะทางสังคม”
“การศึกษา หน้าตา” ผมจับปลายค้างของเธอ หันมามองเขา
“ไม่มีทางเอามาเปรียบเทียบกันได้”
“เพราะอะไรรู้ไหมครับ แพร” ผมยิ้มให้กับเธอ
“เพราะอะไรเหรอคะ พี” แพรใช่แขนเกี่ยวคอผม
“เพราะ...ไอซ์ดีกว่าคุณทุกอย่าง”
“ผมไม่มีวันเลิกกับเขา” ผมพูดใส่หน้าแพร แล้วเดินไปหาไอซ์ที่มองผมอย่างตกใจในคำตอบ ผมเอาเสื้อสูทคลุมร่างไอซ์ไว้
“อ่อ อีกอย่าง ถึงคุณจะเป็นผู้หญิงที่สวยเหมือนดอกไม้งาม”
“ซึ่งผู้ชายทุกคนต้องชื่นชม แต่คุณรู้อะไรไหม”
“ว่าพวกเขาจะไม่เก็บดอกไม้นี้ ไปเก็บไว้ที่ห้องของพวกเขา”
“เพราะ....”
“เพราะมันเป็นดอกไม้ริมทาง”
“ที่สีสวยดี แต่ไม่คู่ควรกับแจกันที่ห้องของพวกเขา”
“แค่เด็ดมาชื่นชมพอ” ผมพูด พาไอซ์เดินออกจากตรงนั้น ตามมาด้วยเสียงกริ๊ดร้องของแพร ซึ่งผมไม่จำเป็นที่ต้องสนใจ ผมตัดสินใจพาไอซ์ไปพักที่คอนโด มันเป็นที่พักสงบเงียบในเวลาทำงาน
“อาบน้ำก่อน เดียวพี่หาเสื้อผ้าให้” ผมเดินพาไอซ์ไปห้องน้ำ และยืนรอจนแน่ใจว่าไอซ์เริ่มอาบน้ำ จึงเดินไปเลือกเสื้อผ้ามาให้ใส่ ท่าทีเงียบไม่พูดอะไรมาตลอดทางเดาว่าเจ้าตัวต้องคิดอะไรเยอะแยะเป็นแน่
แก๊ก!!!!!
เสียงประตูเปิดพร้อมร่างขาวระหงส์ ยืนหยดน้ำไหลตามเส้นผม ผมจึงหยิบผ้าขุนหนูมาเช็ดหัวไอซ์อย่างเบามือ
“รีบใส่นะ เดียวไอซ์จะเป็นหวัดเอา” ผมยื่นเสื้อผ้าให้
“ครับ...”ไอซ์ตอบผมแค่นั้น เดินเข้าไปใส่เสื้อผ้า ไม่ถึงห้านาทีไอซ์ออกมายืนท่าเดิม ผมจึงจับมือเดินไปเป่าผมที่โต๊ะเครื่องแป้งจนแห้ง พากลับมานอน ห่มผ้าให้
“เป็นอะไรบอกพี่สิ ไอซ์”
“จ้องแบบนี้ พี่ไม่รู้หรอกครับ” ผมเดาไม่ถูก เพราะสายตาไอซ์ไม่สื่อใดๆ
“ผม...ไม่แน่ใจ”
“ผมควรเชื่อในสิ่งที่พี่พูดดีไหม”
“เพราะใจหนึ่งอยากเชื่อ”
“แต่ใจหนึ่งบอกผมว่า พี่จะบอกเลิกผมในวันจบการศึกษา”
“ผมไม่รู้จะทำยังไงดี” ไอซ์พูดจับมือผมไว้
“ตอนนี้เราก็คบกันแล้ว”
“ส่วนอนาคต พี่จะบอกเลิกไอซ์ไหมนั้น”
“เป็นเรื่องที่พี่ยังมองไม่เห็น”
“พี่ไม่ขอให้ไอซ์หวังอะไรกับพี่”
“จงเชื่อว่าพี่ดูแล มอบความสบายใจทุกเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน” ผมพาตัวเองไปอยู่ในใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน กอดกระชับ ว่า ผมทำได้จริง
“ผมเชื่อพี่”
“สุดท้าย พี่จะเป็นคนมาบอกรักผมจากใจของพี่” ไอซ์ยิ้มให้ กอดผมตอบมา
“อ่า...”
“จำไว้นะ”
“พี่ไม่มีหลอก หรือ โกหกไอซ์” ผมรู้แล้วว่าคนที่ผมกอดนั้น มีความเชื่อใจและศรัทธาในตัวผมมากแค่ไหน มีหรือที่เขาจะไปจากผมได้ ในเมื่อเขารักผมทั้งหมดของหัวใจ
Comments
Post a Comment