PART : ไอซ์
โค้งสุดท้ายแล้วที่วันเวลาของคำตอบหัวใจพี่พีใกล้มาถึง ผมยังไม่รู้ว่าความสุขในช่วงหลังมานี้ พี่เขาให้ผมหมดหัวใจไม หรือมันยังเป็นเพียงหน้าที่ ผมเองกำลังขึ้นปีสาม พี่พีก็ยุ่งเรื่องเรียนจบเหมือนกัน แต่ใช่ว่าเรื่องเรียนจะทำให้เราห่างกัน พี่พีกับผมต่างช่วยกันจัดสรรเวลา เรื่องอนาคตและเรื่องของเราเป็นอย่างดี เรายังคุยกัน ไปไหนด้วยกัน ไปรับไปส่งทุกวันไม่ขาด แม้เวลานี้ คนตรงหน้าก็ยังอยู่ไม่ห่างเลย พี่พีหอบงานลงมาทำกับผมที่โต๊ะตัวเดิม ส่วนผมก็พิมพ์งานไป มองไป
“ยิ้มแก้มจะแตกแล้ว ไอซ์”
“ให้พี่ทำงานโดยไม่มองเราบ้างก็ได้นะ” พี่พีพูด มือ ตา ยังอยู่ที่เอกสารตรงหน้า ยังจะมาพูดอีก
“ครับ...” ผมตอบไปแค่นั้น เพราะมันมีความสุขจนพูดออกมาไม่หมด เราต่างกันทำงานของตัวเองจนเย็น แยกย้ายกันกลับบ้าน
“อีกไม่กี่วันก็จบการศึกษาแล้ว”
“ดีใจไหม ที่จะขึ้นปีสามแล้ว” พี่พีถาม กำลังขับรถมาส่ง
“ครับ ก็ดีใจ”
“ที่ใกล้จะเรียนจบแล้วเหมือนกัน”
“งานคงยุ่งกว่าเดิมเลย” ผมรู้สึกถึงคำว่า “จบการศึกษา...?”มันทำให้รู้สึกเศร้าใจแปลกๆ
“ไอซ์คงได้เข้ามาทำงานในสภา”
“ไอซ์คงต้องแบ่งเวลาให้ดีนะ”
“พี่เป็นห่วงสุขภาพเรามากกว่า” พี่พีพูด จอดรถหน้าบ้านพอดี
“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกครับ”
“ไอซ์มีพี่พีเป็นที่ปรึกษาทั้งคน” ผมหันไปพูด พี่พีโน้มหน้ามาหอมแก้ม ก่อนยิ้มให้ ผมจากรถโบกมือไปมา เดียวนี้เขามีแบบนี้กันแล้ว รู้ยัง...
“ไอซ์กลับมาแล้วเหรอลูก”
“วันนี้เราออกไปทานข้าวข้างนอกกันนะ” คุณแม่ออกมารับหน้าบ้าน ผมก็ตกลงขอไปเปลี่ยนชุดแบบสบายๆ สักหน่อย
นานแล้วที่ครอบครัวไม่ได้ออกไปทานข้าวข้างนอกเลย พ่อแม่ยุ่งกับงาน ผมยุ่งเรียน ตั้งแต่คบกับพี่พี พ่อแม่ยิ่งปล่อยผมเลย คิดว่ามีคนดูแลดีแล้ว เราตัดสินใจทานข้าวในห้างสรรพสินค้ากลางเมือง
ผมชอบบรรยากาศแบบนี้มากเลย น้อยครั้งที่เราจะได้กินข้าวกันพร้อมน่า คุยเรื่องต่างๆด้วยกัน ปัญหางาน เรียน หรือ บริษัท พ่อ แม่ ผม ช่วยกันแชร์ความคิด วิธีการแก้ไข จึงเป็นมื้อที่อิ่มท้อง สุขใจ
ทานเสร็จก็ยังเดินเที่ยว ซื้อของ พ่อ แม่ ช่วยกันเลือกเสื้อผ้าให้กันในร้านหนึ่ง ผมยืนรอหน้าร้าน ไม่อยากเป็น ก ข ค ส่ายตาที่เงยจากมือถือทำให้ผมเห็นภาพที่ผมคิดว่าจะไม่มีทางเห็นมันแน่ คือ พี่พีเดินกับผู้หญิงในร้านขนมตรงกันข้ามนี้เอง
“พี่พีครับ”
“ทำอะไรอยู่เหรอครับ” ผมลองโทรถามทั้งที่ผมเห็นว่าพี่เขาทำอะไรอยู่
“เหรอครับ”
“ผมอยู่ห้างกับพ่อแม่ครับ”
“เราออกมาทานข้าวกัน”
“งันผมขอตัวก่อนนะครับ ไว้โทรหาใหม่” ผมว่างสาย และถ่ายรูปที่เขายืนคู่กัน พี่เขาบอกว่ามาคุยงานกับเพื่อน ทำไมผมไม่รู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นแค่เพื่อนเลย สายตานั้น รอยยิ้ม มันเป็นของผมมาตั้งนาน ทำไมพี่มอบมันให้กับเธอคนนั้นอย่างง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ
“ไอซ์ แม่ซื้อของเสร็จแล้วครับ” คุณแม่เรียกผมกลับ ผมนั่งเงียบตลอดทาง มันแค่เพื่อนจริงเหรอ ทำไมรู้สึกเจ็บ
“ไอซ์” ผมแม่เรียกผม กำลังขึ้นข้างบน
“แม่ พ่อ มีงานต่างจังหวัด ไปหลายวัน” แม่บอก เดินมาจุ๊บหน้าผาก ผมยิ้มให้เป็นรู้กัน
ผมทิ้งตัวลงบนที่นอน มองดูรูปที่ถ่ายมา เธอคนนี้ใช่คนเดียวกับผู้หญิงที่พี่พีเคยรักรึเปล่า และนี้เรากำลังยุ่งเรื่องส่วนตัวพี่เขารึเปล่า ผมจึงตัดสินใจส่งรูปนี้ไปหาวิทย์ ผลออกมาว่า เธอชื่อ เจน คนรักเก่าของพี่พี วิทย์บอกว่าก็แค่เธอกลับมาไม่มีอะไรหรอก เขาก็แค่เพื่อนกันไปแล้ว
“อืม แค่เพื่อนกันนะไอซ์”
“อย่าไปคิดมาก พี่พีต้องรักเราเท่านั้น”
“แม้ มั่นใจตัวเองจริง จริง เรา”
“อาบน้ำนอน พรุ่งนี้ วันสุดท้ายแล้ว” จากนั้นก็เดินไปห้องน้ำอีกหลายชั่วโมง เพราะในที่สุด อาบไป คิดถึงพี่พีไป
“เฮ้ย ออกมาอีกที ตัวแก่เลย”
“เลิกคิด เลิกคิด นอน เดียวก็ไม่สบายไปอีก” ว่าแล้วก็นอนจริงครับ นอนลืมตามองเพดานห้อง คิดถึงเรื่องแฟนเก่าพี่พี
“ทำไม มันบาดใจผมขนาดนี้”
“อีกแค่วันเดียว จะให้ผมมีความสุขหน่อยไม่ได้เหรอครับ เทวดา” สุดท้ายแล้วผมก็จบด้วยการร้องให้ออกมา มันไม่รู้จะยังไงดี
“อึก...ผม ควร ทำ ยัง ไง อือ...”
“ให้ พี่ รัก ผม”
“พี่ พี” ผมทำได้แค่วนคิดแต่เรื่องพวกนี้ มีแต่คำถามที่ไม่มีคำตอบ สิ่งที่ตอบแทนได้ในยามนี้คือ น้ำตาอีกแล้ว
โค้งสุดท้ายนี้ มันต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้วใช่รึเปล่า ผมรู้ทั้งที่รู้ว่าผมต้องอกหัก แต่ยังฝันไกลว่าพี่พีต้องตกหลุมรักผมอย่างแน่นอน ผลที่รู้อยู่แก่ใจ
Comments
Post a Comment