ตอนที่ 3 : ผู้ชายปากแข็ง

PART : ธนา

พอออกจากห้องพยาบาล ผมก็ตรงมาที่คณะเพื่อบอกงานต่างๆ แล้วก็บอกเพื่อนว่าวันนี้กลับเร็ว เพื่อไปดักรอคนพูดน้อย ที่ตึกเรียน นั่งรออยู่นานมากยังไม่เห็นลงมา ผมก็เลยลองถามดูว่าคนนั้นทำไมยังไม่ลงมา เพื่อนที่เรียนในวิชาเดียวบอกว่าเค้ากลับไปนานแล้ว

ผมพูด “วิทย์นะ วิทย์ ต้องเป็นฝืมือ พีแน่” จึงรีบเดินมาหาเพื่อนที่ข้างๆ ตึก กำลังนั่งที่โต๊ะตัวประจำที่พวกเราชอบนั่งกัน กำลังนั่งคุณโทรศัพท์อยู่ นาโนที่เดินมาจากตึกก็มาเดินข้างๆผม โบกมือให้กับพีอยู่ พอถึงผมก็เล่นงานเลย

ผมพูด “พี นายบอกวิทย์ใช่ไม เราจะไปหา” จ้องหน้าเพื่อนตัวดี

“ไหนบอกไม่สนใจวิทย์ไง ทำไมถึงตามละครับ คุณธนา” นาโนพูด อ่า...ไม่รู้หรอว่าเราเป็นพวกผู้ร้ายปากแข็งอ่ะ ตัว

“แล้วทำไมนายคิดว่าเป็นเราละ ในเมื่อเราพึ่งมาจากห้องพยาบาล” พีพูด นิ่งได้นิ่งไปนะ...หึ

ผมพูด “ได้ครับ คุณพี ผมธนาขอประกาศต่อคุณทั้งสองว่า ผมจะจีบวิทย์มาเป็นศรีภรรยาผม ขอรับ” พีนิ่งมองหน้าผม ส่วนนาโนยิ้มหน้าบานไปเลย ทำไมไม่เห็นตกใจเลย

ผมพูด “เฮ้ย ทำไมไม่ตกใจกันอ่ะ คิดว่าเราไม่เอาจริงหรอ” นั่งลงอย่างเซ็งๆ

“เค้ารู้อยู่แล้วว่า ตัวจะเอาจริงอ่ะ มาพูดกับเค้าจะได้ประโยชน์อะไร” นาโนพูด นั่งลง

“นายคิดว่าจะทนได้มากแค่ไหน” พีพูด นี้ นายเป็นห่วงหรือไม่อยากให้จีบ

ผมพูด “ถามจริง วิทย์เป็นอะไรกับนาย ทำไมดูหวงกันจัง” ผมขึ้นนิดๆ นี้เป็นครั้งแรกที่พีจะดูหวงคนเป็นพิเศษ ปกติเราจะไม่ทับลายกันเลยในเรื่องของคนที่ชอบ

“พ่อแม่วิทย์ฝากวิทย์ไว้กับเรา เรารู้นิสัยวิทย์ว่าเป็นยังไง เราห่วงนายนะ ถึงได้ถาม” พีพูด มาดนิ่งเกินไปแบบนี้ไม่ดีแน่

ผมรู้สึกว่าตัวเองพลาดไปที่พูดเรื่องวิทย์ให้พีรู้ เท่ากับว่าผมมีจุดอ่อนเรื่องวิทย์ พีเหลี่ยมจัด ต้องหาเรื่องแกล้งผมแน่ แค่รับมือกับวิทย์ผมก็รู้ยาก นี้ต้องรับมือเพื่อนอย่างพีอีก คนที่พีสนใจผมก็ไม่ค่อยจะชอบหน้าหรอก มีใครบ้างนะที่จะทำให้พีอ่อนลงได้บ้าง และสามารถเป็นข้อต่อรองเรื่องวิทย์ได้บ้าง

“นายคิดว่าเราจะหาเรื่องแกล้งนายหรอ ธนา” พีพูด แม่เจ้า ดันอ่านใจได้อีก ผมเลยยกมือยอม

“พี เค้า ไม่แกล้งตัวหรอก ธนา แค่รับมือวิทย์ให้ได้ก่อนเถอะ อิอิ” นาโนพูด พีพยักหน้าเห็นด้วย

ผมพูด “ขอแค่นายไม่กั๊กวิทย์ เราก็จะทำให้ดีที่สุดแล้วกัน” พีส่ายหน้าเหมือนจะหน่ายผม

“กลับกันเถอะ เรามีนัดทานข้าวกับที่บ้าน” พีพูด พวกเราก็ไปที่จอดรถกัน เหมือนผมจะลืมอะไรไปนะ มั่วแต่คิดเรื่องวิทย์ สายตาก็เห็นร่างขาวๆของไอซ์เดินผ่าน

ผมพูด “ไอซ ไอซ์” ผมวิ่งไปหาที่ถนนทางเดิน

“พี่ธนา ยังไม่กลับอีกหรอครับ” ไอซ์พูด ด้วยใบหน้าดูซีด

ผมพูด “กำลังจะกลับ ไอซ์กลับพร้อมพี่เลยไม ไงบ้านเราก็อยู่ใกล้กัน” ไอซ์ยิ้ม พยักหน้ารับ ผมเลยลูบหัวไอซ์เล่นๆ แปปก็มีเฟอรารี่คันสีแดง (Ferrari Laferrari 2013) จอดข้างๆ เป็นรถของพีนั้นเอง พีลดกระจกลงมา

“เรากลับก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้” พีพูด แล้วขับออกไปเลย หันกลับมาที่ไอซ์ ก้มน่าลงจะคางจะไปรวมกับคออยู่แล้ว แล้วตัวก็แดงไปทั้งตัว เฮ้ย...

ผมพูด “ไอซ์ เป็นอะไร มีไข้ขึ้นมาอีกหรอ ไปๆ กลับบ้านจะได้กินยาแล้วนอน” ผมจูงมือไอซ์มาที่รถ เห็นนาโนยืนพิงรถตัวเองมองมาที่ผมยิ้มๆ อะไรของเค้าละท่านนี้

“ไอซ์ คงไม่ได้ไข้ขึ้นหรอก ตัว แต่อายจนไข้จะขึ้นมากกว่า” นาโนพูด ผมเลยหันมามองไอซ์ หน้าแดงขึ้นกว่าเดิมอีก นี้อย่าบอกนะว่าไอซ์....

ผมพูด “ไอซ์ ชอบ พี หรอ” ไอซ์ตาโตใส่ผม มือสั่นไปหมด อะไรจะอายได้ขนาดนี้ นี้เป็นโรคแพ้นายพีรึป่าวเนีย เล่นเอาลงไปนั่งกับพื้นเลย ผมสองคนเลยย่อตัวลงมา

“น้องไอซ์ชอบพีมานานรึยัง” นาโนพูด จับมือไอซ์บีบเบาๆ

“การแสดงออกของผมมันดูง่ายขนาดนั้นเลยหรอครับ” ไอซ์พูด เสียงครือเหมือนจะร้องไห้

ผมพูด “ใจเย็น ไอซ์ สรุปไอซ์ชอบพีนานรึยัง” มือลูบหัวไอซ์เบาๆ ดูเหมือนผมจะเจออะไรดีๆเสียแล้ว

“ผมชอบพี่เค้ามาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วครับ ผมอุสาต์ตั้งใจปิดอย่างดี เพื่อนก็ยังไม่บอก” ไอซ์พูด

“อย่าคิดเอาเรื่องไอซ์ต่อรองวิทย์กับพีเชียวนะ ธนา” นาโนพูด ชี้มือมาที่ผม ดันรู้อีก

ผมพูด “ทำไมละ ในเมื่อน้องเราก็ชอบพี เราชอบวิทย์ ดีออก นาโน” ทำเสียงอ้อนๆ

“ในกรณีของวิทย์เราว่าตัวทำได้ แต่ของไอซ์...เราว่าไอซ์มีแต่เจ็บนะ” นาโนพูด คงคาดสถานการณ์ของไอซ์กับพีว่าออกมาไม่สวยแน่

ผมพูด “แต่ถ้าเราให้ไอซ์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตพี ไอซ์อาจจะแทนคนนั้นได้ พีก็จะมีความสุข” ต้องงันเหตุผลมาให้หมด การมีใครเพิ่มเข้ามาในชีวิตทุกๆวัน แล้วคนนั้นก็รักเรา มอบความรักให้เรามีรึที่คนนั้นจะไม่มีความหมายต่อเราอีก

“ถ้าเป็นแบบนั้น ไอซ์ก็ต้องอดทนมากกับการรอนะ ไอซ์ไหวไม พวกพี่จะช่วยนะ” นาโนพูด ไอซ์พยักหน้าทั้งน้ำตาเลย นาโนปราดน้ำตาให้ไอซ์ จนไอซ์ยิ้มออกมาได้ จนได้ยินเสียงอะไรดังขึ้น เหมือนคนเหยียบใบไม้

ผม และ นาโนพูด “พี” ส่วนไอซ์นิ่งไปเลย นาโนค่อยพยุงไอซ์ให่ยืนขึ้นช้าๆ ส่วนผมก็รับหน้าแทน ไม่รู้ว่ายืนตั้งแต่เมื่อไร จะได้ยินที่คุยกันไมเนีย

“ทำไมยังไม่กลับกันอีกละ” พีพูด สายตาแบบนี้ ชักจะไม่ดีแล้วสิ

ผมพูด “อ๋อ กำลังจะกลับแล้วแหละ นายกลับมาอะไรอีก ไหนว่าจะไปกินข้าวกับครอบครัว” ทำมือให้นาโนพาไอซ์ขึ้นรถ แล้วนาโนก็มายืนคู่กับผม

“พอดี พ่อแม่เลื่อนนัด เลยกลับมาเอาเอกสารไปเซ็นต์ที่บ้าน” พีพูด นาโนสะกิดให้ผมพาไอซ์กลับไปก่อน นาโนคงรู้สึกถึงสายตาแบบนี้ได้เหมือนกัน

“งันกลับก่อนนะ” พีพูด โดยที่ปลายนิ้วลูบไปตามท้ายรถผม เดินกลับไปที่รถ แล้วขับออกไป

“เฮ้ย...นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว พี ต้องรู้อะไรแน่เลย กลับเถอะเดียวพรุ่งนี้มาคุยกัน” นาโนพูดแล้วขึ้นรถไป ผมก็ขึ้นรถมา ไอซ์ยังดูนั่งสั่นๆอยู่

ผมพูด “ใจเย็น พีไม่รู้หรอก ป่ะกลับบ้าน” นาโนออกตัวไปก่อน ผมขับตามออกไป

“เมื่อกี้ตอนคุยกัน พี่ธนาพูดว่า พี่ชอบวิทย์หรอ ใช่เด็กบริหารรึป่าว” ไอซ์พูด ที่เงียบมานานคงใจเย็นขึ้นแล้ว

ผมพูด “ใช่ๆ ไอซ์รู้จักหรอ พอจะมีข้อมูลบ้างไม” ไอซ์จ้องมาที่ผม

“พี่จริงจังรึป่าว แต่ถ้าพี่ไม่ ผมก็ไม่บอกอะไรหรอก” ไอซ์พูด

ผมพูด “รักจริง หวังแต่งเลย บอกพี่หน่อยเถอะไอซ์” หันไปขับรถต่อ

“พี่รับปากนะ ว่าจะไม่ทำให้วิทย์เสียใจ ไม่ทำให้วิทย์ร้องไห้ วิทย์เป็นเพื่อนสนิทผม” ไอซ์พูด

ผมพูด “พี่รับปาก บอกมาได้แล้ว อย่าลีลา” พอได้ยินแบบนี้ งานนี้ต้องทำได้แน่นอน

“วิทย์ก็เหมือนพี่พีนั้นแหละ พูดน้อย มาดนิ่ง เกลียดการใช้ความรุนแรง” ไอซ์พูด

ผมพูด “ขออย่าให้ฉลาดแบบพี ไม่เหลี่ยมจัด แบบนี้ก็พอสู้ไหวอยู่” ป่านนี้คงจะจามแล้วมังนายพี

“แต่เรื่องปากก็ไม่ธรรมดานะ อาจจะทำให้พี่ลืมตัวได้ พี่ต้องอดทนแรงโมโหของตัวด้วย” ไอซ์พูด

ผมพูด “ถ้ามาแบบนายพี ก็ทดได้อยู่แล้ว เจอบ่อยจะตาย” อารมย์แบบชิวๆ เลย

“มันต่างกันนะ ถ้าฟังจากปากคนที่เราชอบ พี่คิดว่าจะทนได้จริงๆ เหรอ” ไอซ์พูด เสียงดูเศร้า ผมเอื้อมมือไปลูบหัวไอซ์ ไม่นานก็ถึงหน้าบ้านไอซ์ ไอซ์ลงจากรถ ยกมือไหว้ผม

ผมพูด “ไอซ์ เดียวพรุ่งนี้ออกไปพร้อมกัน มารับที่หน้าบ้าน” ไอซ์ทำมือโอเค แล้วก็เดินเข้าบ้านไป

ผมพอมาถึงก็ตรงไปที่ห้องเลย อยากอาบน้ำจะแย่ เล่นวิ่งหาวิทย์เมื่อตอนเย็น แทบจะทุกซอกทุกมุมของตึกบริหาร ดีนะที่ไม่มีงานเย็นเหมือนนายพี ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า

พอเสร็จผมเตรียมเข้านอนทั้งทีมันแค่หัวค่ำ แต่ก็ไม่หลับจริงๆ หรอก คิดถึงเรื่องวิทย์ เด็กคนนี้เริ่มมาจากความสงสัยจนเริ่มติดตามและชอบในที่สุด ครั้งแรกที่เจอก็ช่วงรับน้องไม่มีแม้ร้องขอความเมตาจากรุ่นพี่ ไม่มีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หนักกว่าพีอีก จนได้เห็นหน้าในที่ประชุมสภาของมหาลัย วิทย์ยิ้มให้พี การพูดน้อยที่เข้าใจกันแค่สองคน และมาคิดเรื่องไอซ์ก็น่าหนักใจ ไอซ์กลัวพีมาก อายจนเป็นลมเพียงแค่พีแตะตัว แบบนี้ยากแน่ อย่างพีต้องเจอแบบกล้าเจ้าตัวถึงจะมองได้แค่มองนะยังไม่สนใจ แต่สายตาเมื่อตอนเย็นนี้ น่ากลัวจนบอกไม่ถูก ต้องหาทางออกที่ดีกว่านี้ นอนดีกว่า .......

ตื่นแต่เช้ารีบมารับไอซ์ที่ยินรอหน้าบ้าน ผมโทรบอกนาโนว่าจะเอาไอซ์ไปนั่งคุยตอนเช้าด้วยเพื่อให้ชินกลับสถานการณ์ไว้ พอที่จอดรถนาโนรออยู่แล้ว เดินไปพร้อมกัน พอไปถึงผมก็ตกใจไม่น้อยนี้มันเล่นแผนนี้เลยหรอ ผมเห็นเดือนสถาปัตปี 2 ชื่อ เต้ยกำลังนั่งคุยอยู่กับพีที่โต๊ะประจำของผมสามคน พีหันมาหาผมยิ้มที่มุมปาก ผมเลยยกมือขึ้นสองข้าง นาโนเห็นผมทำแบบนั้นก็รีบวิ่งมาและลากไอซ์มาด้วย ระหว่างนั้น วิทย์ก็ถือแฟ้มเอกสารยืนได้หลังพี

ผมพูด “พี นี้นาย...จะเอายังไงว่ามา ไหนว่าไม่ขัดขวางไง” ขึ้นแต่เช้าเลย ไอซ์กับนาโนรีบจับผมไว้

“จะเอาอะไรยังไง ก็บอกแล้วว่าไม่ขวาง มันขึ้นอยู่ที่นายกับวิทย์” พีพูด ชี้บอกให้ทุกคนนั่งลง

ผมพูด “ก็นายเล่นดึงเต้ยมาเป็นพวกแบบนี้เราก็แย่สิ” ผมไม่คิดว่าพีจะรู้เรื่องของเต้ย วันนี้ผมตั้งใจจะดึงเต้ยมาเป็นพวกเพื่อให้นาโนเข้าข้างผม คิดไม่ผิดไว้เลย

“แย่ยังไง ธนา แค่พีเอารุ่นน้องมาช่วยงาน ไม่เห็นจะแปลกเลย” นาโนพูด วิทย์สะกิดให้ไอซ์มานั่งด้วยกัน ไอซ์ขยับไปนั่งกับวิทย์ คนนี้ก็ดึกสายตาได้ดีจริงๆ ไม่สนใจกันเลยให้ตาย

ผมพูด “แย่สิ ก็ เต้ยชอบนาโน …”