ตอนที่ 5 : ความฝัน

PART : พี

กลับมาที่ห้องคณะกรรมการมาที่นั่งประจำตำแหน่งตัวเอง มองมือถือที่กำลังสั่นโชว์รูปผู้หญิงที่ผมต้องรับทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมกลับมาสนใจมือตัวเองมากกว่าที่จะกดรับ มือที่คนนึงจับจนเหงื่อออกเต็มมือ จับแน่นมาก นั่งใกล้ตัวห็หอมเป็นพิเศษ มีบางอย่างจากตัวคนนั้นกำลังดึงดูด คิดถึงคำพูดของนาโนแล้วผมคิดว่าผมทำได้ เพราะที่จริงพวกเราตอนนี้เรียนจบกันหมดแล้ว ที่มาเรียนทุกวันก็ฆ่าเวลาที่ไม่ต้องไปช่วยงานในครอบครัวอย่างเต็มตัว บางวิชาก็แค่สะสมเท่านั้น หมุนเก้าอี้มาทางหน้าต่าง

ผมพูด “เสี่ยงหรอ ง่ายมาก หึ...” พักสายตาสักหน่อย มือเท้าตรงขมับกลิ่มหอมจ่างๆ จากมือตัวเองทำให้ค่อยๆหลับลงไป

หลับไปแบบไม่ฝันถึงอะไรเลย นี้เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ฝันถึงเธอคนนั้น เพระอะไรกัน ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรต่อเสียงมือถือดังขึ้นไม่ได้หยุด มองมือถือรูปนาโนขึ้น กดรับ

ผมพูด “กำลังจะไปแล้วครับ คุณนาโน” กดวางสายทันที ลุกขึ้นพร้อมกับหยิบแฟ้มงานไปสองอัน เห้ย...ยังง่วงอยู่เลย อยากนอนต่ออะไรมากขนาดนี่นี้เรา

พอเดินไปถึงมีคนมาแล้วหนึ่งคน นั่งหันหลังให้ด้วย คนนั้นคือ ไอซ์ ผมยังเดินไปถึงโต๊ะหรอกครับ มองไปรอบๆ ยังไม่มีใครมาจริงๆ แล้วนี้จะโทรให้รีบมาทำไม สายลมพักกลิ่นหอมของคนที่นั่ง ผมจำกลิ่นนี้ได้ตอนนั่งด้วยกัน ผมคงไม่มีทางหลงคนนี้เป็นแน่ แต่ก็เลือกที่จะนั่งข้างคนนี้ พอนั่งถึงกับตกใจจะลุกไปนั่งอีกที่ ผมเลยจับมือไว้

ผมพูด “คุณมานั่งตรงนี้” ดึงมือให้ลงมานั่งด้วยดี นั่งลงระหว่างขาทั้งสองข้างของผม

ผผมพูด “หันข้างแบบนี้” จับไอซ์หันหน้ามาทางผม ผมเอาหัวว่างบนไหล่ไอซ์ ผมตัวสูงกว่า มันเหมือนสวมกอดด้านหลัง

ผมพูด “นาโนมาเรียกผมด้วย เข้าใจที่ผมพูดรึเปล่า คุณ” สั่นไปหมด แดงไปหมด จะอายอะไรขนาดนั้น แต่ตัวหอมนะแปลกไม่เคยเจอคนแบบนี้เลย

“ครับ” ไอซ์พูด มือก็โอบเอวอยู่ หน้าก็ว่างอยู่บนไหล่ จมูกอยู่ระหว่างซอกคอขาว แปปเดียวผมก็หลับ ความง่วงที่เป็นเดิม

กำลังหลับสบายแบบที่ไม่ฝันถึงอะไรเลย ก็ได้ยินเสียงเหมือนกำลังถ่ายรูป ลืมตาขึ้นมาก็เห็นมือถือกำลังถ่ายผมอยู่ แปลกหรอที่ผมจะหลับ พอได้สติกำลังจะขยับตัว มีบางอย่างทับไหล่ผมอยู่ หันมาริมฝีปากผมก็ชนกับอีกคนทันที ผมจึงคิดอะไรดีๆออกอย่าง จากที่แค่แตะกันก็ทาบลงไปเบาๆ ถอนออก กระชับเอวของอีกคน นั่งริมมากกำลังจะตก ผมไม่ใช่พวกใจร้ายที่จะปล่อยให้ตกไปเลย

ผมพูด “กว่าจะมากันได้ นั่งรอนานมากรู้รึเปล่า” หันมามองเพื่อนที่โทรจิกให้รีบมา

“เค้าติดคุยกับรุ่นน้องนิดหน่อย หลับพลิมเลยนะ” นาโนพูด ตายังอยู่ที่มือถือ

ผมพูด “ถ่ายเมื่อกี้ไว้รึเปล่า ตัว” นาโนพยักหน้ารับ ตอนนี้มีนาโนมาคนเดียว

“เค้าแชร์รูปไปให้ตัวแล้วนะ เอาลงทั้งทวิต อิมตราแกรม เฟสบุ๊ค” นาโนพูด ผมถึงกับถอนหายใจให้มันได้ยังงี้สิ เร็วไม่มีใครเหมือน

ผมพูด “ตามใจตัวเถอะ ยังไงตอนจบ มันก็คงเหมือนกัน” คนที่หลับอยู่ขยับตัวให้ตัวเองนอนสบายขึ้น ผมก็เลยยกให้มานั่งบนตัก หัวพิงระหว่างซอกคอผม นาโนถึงกับตกใจในการกระทำของผม

“ตัว ไหนบอกไม่ชอบเค้าไง ก็อย่าแกล้งเค้าสิ” นาโนพูด ปากบ่นนะอย่าแกล้งเค้า ตัวเองมือยังถ่ายอยู่เลย คนนี้หลับลึก จนละเมออะไรออกมาสักอย่าง ผมจึงทำปากบอกให้นาโนเงียบก่อน

“พรุ่งนี้จะเป็นยังไง พี่จะเกลียดผมไม พี่สนใจผมบ้างรึเปล่า พี่คงไม่คบกับผมหรอก จะกระทันหันไมถ้าผมจะบอกรักพี่เลยตอนนี้ อือ ฮึก” ไอซ์พูด ละเมอขึ้นมาแล้วก็ร้องไห้ นาโนอัดวีดีโอไว้ด้วย

“เอาไงดีละ พี ร้องไห้ใหญ่แล้ว” นาโนพูด ผมยกปาดน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อยๆ ละเมอหรอ มโนภาพมักเป็นจริงเสมอ

ผมพูด “นาโน ถ่ายวีดีโอไว้นะ เดียวจะทำอะไรให้ดู เก็บไว้เป็นหลักฐานเวลาธนามา” ประคองหน้าไอซ์ให้ห่างจากตัวนิดหน่อย แล้วใช้เสียงพูดอย่างเบาๆ

ผมพูด “บอกรักเค้าสิ บอกสิ” ไอซ์ที่ร้องไห้ก็หยุดร้อง

“บอกหรอ บอกรักหรอ ไม่กล้ากลัวเค้าเกลียด” ไอซ์พูด ละเมอออกมาทั้งทียังหลับ นาโนยิ้มไม่หุบเลย เมื่อเห็นกิริยาของไอซ์

ผมพูด “คุณรักเค้ามากไม” ผมมองใบหน้าที่แดงระเรื่อ มีคาบน้ำตาไหล

“มากมายเหลือเกิน จนแทบจะเก็บเอาไว้ไม่อยู่” ไอซ์พูด เสียงครือเล็กน้อย

ผมพูด “คนนั้นคือใคร” หน้าไอซ์ยังแดงหนัก เมื่อให้เพียงบอกคนชื่อคนนั้นที่เค้ากำลังฝัน

“พี่พี พี่พี” ไอซ์พูด ยังละเมอเรียกชื่อผมออกมา ผมยิ้มที่มุมปาก

ผมพูด “บอกสิ บอกรักเค้าสิ ตอนนี้เค้ากอดคุณอยู่นะ” นาโนพยายามที่จะไม่ขำเพราะกลัวไอซ์ตื่น

“ฝันหรอ หรือ เรื่องจริงกันแน่” ไอซ์พูด น้ำตาเริ่มไหลออกมาอีก

ผมพูด “มันเป็นเพียงแค่ฝัน บอกรักเค้าสิ กอดเค้าด้วย จะได้รู้ว่าคุณรักเค้ามาก” ผมยกมือปาดน้ำตาให้อย่างเบามือ พูดจบประโยค ไอซ์ก็โผล่เข้ามากอดผมแน่มาก นาโนตามถ่ายแบบไม่ให้ขาดตอน

“ถึงเป็นเพียงแค่ฝัน ผมอยากบอกพี่ว่า ผมรักพี่นะ รักมากด้วย กอดนี้อุ่นจัง” ไอซ์พูด เห็นธนากำลังวิ่งมา ผมเลยรีบเบรคเพื่อน ว่าให้เงียบไว้ก่อน ธนายืนมองอย่างอึ้งๆ

ผมพูด “จูบพี่ด้วยสิ ไอซ์” ไอซ์ครายกอดผม แขนยังอยู่ที่คอผม น้ำตาไหลลง

“จูบหรอ ผมทำได้จริงหรอ นี้ผมฝันมากไปรึเปล่า อือ ฮึก” ไอซ์พูด ร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

ผมพูด “จูบพี่สิไอซ์ จูบสิ” สะกดจิตเบา ไอซ์โน้มลงมาจูบผมจริงๆ นาโนสถบออกมาเบาเมื่อเห็นไอซ์จูบผมจริง ผมเองก็จูบตอบไม่ได้จาบจ้วงอะไร แปปไอซ์ก็กลับมาสบที่ไหล่ผมเหมือนเดิม

“เป็นฝันที่ดีจัง รักพี่นะ รักพี่” ไอซ์พูด ละเมอสุดท้ายก็หลับไปจริงๆ ผมหันไปมองนาโน ทำมือโอเค ผมเกลียแก้มที่มีน้ำตา รวบแขนมาว่างให้ดีๆ

“นี้ละเมอหรอ” ธนาพูด ถามแบบสงสัยในการกระทำของรุ่นน้อง

“ยังมีอีกเยอะ ที่ตัวควรจะได้เห็น” นาโนพูด พร้อมโชว์สิ่งที่อยู่ในมือถือ ตาโตเป็นไข่ห่านเลย

“ไหนบอกไม่ชอบแล้วนี้ จูบตั้งสองครั้งแล้ว มันยังไงนายพี” ธนาพูด แต่สะกิดให้นาโนแชร์ข้อมูลมาให้

ผมพูด “ครั้งแรกเราตั้งใจเพราะคิดว่าเดียวก็ตื่น แต่ครั้งที่สองเราไม่ได้บังคับนะ นายก็เห็น” หันมาที่ไอซ์ตัวยังไม่หายแดงดีเลย มือยังร้อนอยู่ มันผิดสังเกตไปนะ

“แบบนี้เท่ากับนายกำลังประกาศเลยนะ” ธนาพูด กำลังมองที่มือถือตัวเอง นาโนมองมาที่ผม คือผมกำลังจับตัวไอซ์ ดูเหมือนเค้ากำลังจะเป็นไข้

“เป็นอะไรหรอ พี” นาโนพูด เมื่อเห็นจับตัวไอซ์ สีหน้าดูสงสัย

ผมพูด “เราว่า เค้าน่าจะเป็นไข้นะ ลมหายใจดูร้อนมากเลยนะ” ธนาหันมามองด้วยเช่นกัน สีหน้ากังวลกันไปหมด

“พี่พี ไอซ์เป็นอะไรหรอครับ แล้วทำไมต้องนั่งตักพี่ด้วยละเนีย” เต้ยพูด พึ่งเรียนเสร็จก็เลยรีบมาตามนัด

“เป็นไข้รึป่าว พี่พี หมอนี้ไม่ได้นอนเลยเมื่อคืน” วิทย์พูด เดินมาทางข้างหลังผม

ผมพูด “ธนาพากลับบ้านเถอะ เดียวเป็นหนักพรุ่งนี้จะมาไม่ไหวเอา” ธนาหันมาที่วิทย์ เดินมาดูอาการไอซ์ ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสนิท

“ไม่ นายไปส่งสิ พี เราจะไปส่งวิทย์เอง อีกอย่างตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปก็เป็นหน้าที่ของนายแล้ว พี” ธนาพูด หลังวิทย์ไม่สนใจตัวเอง ถึงกับยกเรื่องที่ตกลงเมื่อเช้ามาอ้าง

“ไปเถอะพี มั่วมาเถียงกัน เดียวไอซ์ก็แย่กันพอดี อย่างมันเป็นความผิดตัวนะ” นาโนพูด ความผิดผมงันหรอ ตรงไหนที่เรียกว่าผิด จ้องนาโน

“เพราะตัว ทำให้ไอซ์คิดมาก เรื่องตัวไง ปะ กลับพร้อมกันหมดนี้แหละ วิทย์วันนี้ให้ธนาไปส่งนะ เดียวพีไปส่งไอซ์” นาโนพูด บอกเหตุผลเสร็จ ก็หันมาบอกวิทย์

ผมอุ้มไอซ์ไปที่ลานจอดรถประจำของพวกเรา วิทย์เปิดประตูให้ ผมจึงค่อยว่างไอซ์ลงช้าๆ ถอดเสื้อนอกห่มแทนผ้าไปก่อน เดียวโดนแอร์ไข้อาจจะขึ้น ปิดรถ วิทย์ยืนรออยู่

“นี้ครับ เดียวผมส่งแผ่นที่บ้านไอซ์ให้ กับโทรบอกที่บ้านเค้าว่าพี่เป็นคนไปส่ง” วิทย์พูด ส่งแฟ้มมาให้แล้วไปที่รถธนา

ผมขึ้นรถ เอาแฟ้มไว้เบอะหลัง ปรับเบอะให้คนป่วยนอนสบายนิดนึง สักแปปวิทย์ก็ส่งแผนที่บ้านไอซ์มาให้ เมื่อเช็คดูเรียบร้อยผมก็ออกรถเป็นคันสุดท้ายพอดี ขับไปได้ขึ้นทางครึ่งทางคนป่วยก็ร้องน้ำตาซึมอีก ไม่รู้ว่าฝันอะไร ผมว่าปกป้องอ่ะยังไม่น่าเหนื่อยเท่ากับต้องสู้น้ำตาเจ้าตัวนี้แหละ

ไม่นานจากนั้นมาก ผมก็มาถึงบ้านของไอซ์ มีคนมาเปิดประตูรอไว้แล้ว ก็ขับเข้าไปจอดข้างใน มีคนดูแลออกมาคนนึง ผมจึงลงจากรถไปอุ้มไอซ์อีกด้านนึง

ผมพูด “ช่วยนำทางไปที่ห้องไอซ์หน่อยสิครับ” หันมาอุ้มไอซ์เข้าบ้าน เดินตามการนำทางของผู้ดูแล

ไปที่ชั้นสองของบ้าน ไอซ์อยู่ห้องริมสุดของบ้าน ผู้ดูแลเปิดประตูห้องให้พร้อม จัดการวางไอซ์ลงบนเตรียงจัดท่าทางให้เรียบร้อย ห่อผ้าให้ถึงไหล่บาง ดูจากสีหน้าดูทรมานน่าดู ปฐมพยาบาลพื้นฐานแล้วกัน

ผมพูด “ผมขอน้ำผ้าเช็ดตัว กับเสื้อผ้าโปร่งๆของไอซ์หน่อยได้ไมครับ” ผู้ดูแลที่ยืนยิ้มอยู่นานรับปากแล้วก็รีบไปหาสิ่งที่ผมต้องการ เมื่อทุกอย่างมาพร้อมผมก็เริ่มลงมือ แต่...

“ให้ช่วยอะไรไมค่ะ คุณ” ผู้ดูแลถามแบบยิ้ม

ผมพูด “ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการเอง” พูดจบผู้ดูแลก็เดินออกไป ผมก็จัดการเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า ทำขนาดนี้ยังไม่ตื่นเลย ถ้าพิษไข้จะหนัก เมื่อเสร็จผมก็เก็บอุปกรณ์ทุกอย่าง จนได้ยินเสียงร้องไห้ของคนป่วยอีก ผู้ชายอะไรร้องไห้เก่งจริง

ผมพูด “ร้องไห้เก่งจังนะคุณ น้ำตาไม่ได้ช่วยให้คุณได้ผมมาหรอกนะ” มือลูบแก้มแดงระเรื่ยเบาๆ ผมจึงนั่งเฝ้าบนหัวเตียง อาการง่วงนอนก็ถามหา หลับไปโดยไม่รู้ตัว