ตอนที่ 6 : กฎระหว่างเรา

PAET : ไอซ์

วันนี้ผมฝันดีจัง แต่ก็แอบลามกนะที่กล้าจูบพี่พีในฝันด้วย เฮ้ย...มีแค่ในฝันเท่านั้นแหละที่เราจะทำแบบนั้นได้ ปวดหัวจัง สงสัยเราจะเป็นไข้อีกแล้ว ผมจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา ภาพมันคุ้นเหมือนเป็นห้องตัวเอง กลับบ้านมาตั้งแต่เมื่อไรเนีย ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย สงสัยพี่ธนาจะพามาส่ง ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง บิดซ้าย บิดขวา จนเห็นพี่พีนั่งหลับอยู่ตรงหัวเตียง คำถามมากมายอยู่ในหัว เดียวนอนแบบนี้เมื่อยแย่

ผมพูด “พี่พี พี่พี ขยับมานอนดีๆเถอะครับ” เขย่าแขนพี่พีเบาๆ พี่เค้าค่อยๆหันมาที่ผม

“หืม...ตื่นแล้วหรอคุณ ปวดหัวไม แต่ตัวก็ไม่ร้อนแล้วนิ” พี่พีพูด มือแตะหน้าผากจับหน้าดูว่าผมมีไข้รึเปล่า ผมจับมือพี่พีลง แต่... เสียงมือถือพี่เค้าดัง มือก็เลยยังจับกันอยู่อย่างนั้น

“ยัง พึ่งตื่น อื้ม” พี่พีพูด ไม่รู้เหมือนกันว่าใครโทรมา ผมยังก้มมองมือที่จับกันอยู่

ผมเผลอทาบมือตัวลงกับมือพี่เค้า มือผมเล็กกว่านิดหน่อย จนมาสะดุดที่ขากางเกงตัวเอง ดูที่เสื้อ อ้าวใครเปลี่ยนเสื้อให้ตั้งแต่เมื่อไร เดียวๆ จำได้แค่เป็นหมอนให้พี่เค้านอน และ ฝันนั้น นอกนั้นจำอะไรไม่ได้เลย โอ๊ย...ไอซ์ ปวดหัวชิบ ยกมืออีกข้างมาจับที่หัวสายหน้าไปมา

“คุณ ปวดหัวมากเลยหรอ ไหวไม” พี่พีพูด จ้องสายตาผมที่กำลังหวั่นๆ จับมือผมว่างที่ตักผมเอง

“สงสัยใช่ไม ใครมาส่ง ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้” พี่พีพูด ผมพยักหน้าเบาๆ พี่พียืนหน้ามาใกล้ๆ ผมจึง...

ผมพูด “คะ ครับ ผมสงสัย” ผมเลยเลยขยับออกมาห่างพี่เค้านิดนึง นั่งตัวตรงแบบคนญี่ปุ่นนั่งอ่ะครับ มองไปทางพี่เค้า ดูถ้าจะดุน่าดู คือ ถามแล้วไม่ตอบ

“ก่อนที่ผมจะตอบคำถามคุณ ผมของตั้งกฎระหว่างเรา คือ เวลาที่ผมถามคุณ คุณต้องตอบ ตกลงไม” พี่พีพูด นั้นไง กฎระหว่างเราหรอ

ผมพูด “ครับ ผมตกลงครับ” ตอบสักทีเถอะพี่ ผมลุ้นจะแย่แล้วนะครับ

“ผมเอง” พี่พีพูด คำตอบสั้นมาก แต่เล่นเอาค้าง แข็งทือ ไปเลย

ผมพูด “พะ พี่ ก็เห็นหมดแล้วอะสิ” พี่เค้าก็พยักหน้ามาให้ ความรู้สึกเหมือนหน้าจะร้อนมากเลย

“หิวรึยัง ทานข้าวจะได้ทานยา คุณต้องพักผ่อนเยอะๆ” พี่พีพูด มือถือผมก็ดังขึ้น พี่พีงจึงเอื้อมไปหยิบมากดรับเอง ผมจะเอื้อมเอาคืนมา พี่เค้าก็จับมือผม แล้วลุกขึ้นยืนดึงมือขึ้นเบาๆ เหมือนบอกให้ยืนขึ้น

ตั้งแต่รับโทรศัพท์พี่เค้ายังไม่ได้พูดอะไรสักคำ เหมือนปลายสายพูดไม่ได้หยุด พี่เค้าพาผมคงไปข้างล่างระหว่างลงบันได พี่เค้าจับมือผมจนไปถึงโต๊ะอาหาร แล้วก็ลากเก้าอี้ออกมาให้ผมนั่งลง สักแปปพี่เลี้ยงก็ยกข้าวต้มมาให้ พร้อมกับแก้วที่ใส่ยามาพร้อม ตักทานแล้วมองพี่พีที่ยืนฟังคนในโทรศัพท์พูดจน...

“ครับ ใช่เรื่องจริงทั้งหมด ไม่ต้องมาถามอะไรไอซ์ ให้มาถามผมโดยตรง” พี่พีพูด กดวางสายไปเลย

ผมพูด “ใครหรอครับ” จ้องผมกลับ ผมก็หลบสายตาหันมากินข้าวต้มต่อ

“เพื่อนคุณ ถามเรื่องคุณกับผม” พี่พีพูด คำพูดตรงจนอายสู้หน้าไม่ไหว

“คุณ” พี่พีพูด ผมจึงหันหน้าไปหาพี่เค้าโดยดี

“สู้หน้าผมคุณยังทำไม่ได้เลย แล้วให้ไปสู้กับคนอื่นจะไหวไม” พี่พีพูด วางมือถือข้างๆแขนผม ขึ้นโชว์เบอร์เป็นร้อยสายที่ไม่ได้รับ ผมจึงรีบคว้ามือถือ แต่พี่พีจับมือผมไว้ก่อน จึงเงยหน้ามอง

“ทานให้เสร็จ ผมจะคืนให้” พี่พีพูด ดึงมือถือไปยึดไว้เลย

ผมพูด “ทำไมผมต้องไปสู้อะไรกับคนอื่นด้วยละครับ” เออถูก ผมสู้พี่ไม่ได้แล้วเกี่ยวอะไรกับคนอื่น

“ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปผมจะมารับคุณไปเรียนเอง พรุ่งนี้ส่งตารางเรียนมาให้ผมด้วย” พี่พีพูด กำลังกดดูมือถือผมอยู่

ผมพูด “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเกรงใจ ผมไปเองดีกว่า” รังศีอำมหิตจ้องมาที่ผมไม่วางตา

“คุณคิดว่าผมเป็นคนไม่มีเหตุผลไม” พี่พีพูด จ้องผมด้วยสายนิ่งๆ

ผมพูด “ผมไม่รู้เหตุผลที่พี่ทำนี้ครับ อีกอย่าง...เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน” ใช่แล้ว เราไม่เป็นอะไรกัน ก็แค่ รุ่นพี่กับรุ่นน้อง

“กฎข้อสอง คือ เวลาที่ผมบอกอะไรคุณต้องทำตาม” พี่พีพูด ผมกำลังจะอ่าปากเถียง พี่พีก็เดินมาข้างหลัง แล้วยกมือถือผมขึ้นมาถ่ายรูปคู่กับผมซะงัน

“เพราะทุกๆเหตุผลทำเพื่อคุณเสมอ” พี่พีพูด มาที่ข้างหู ร้อนสิ นั่งแทบไม่ติด ผมหยิบแก้มน้ำกินแก้เขิน

ผมพูด “พี่ไม่ควรทำแบบนี้นะ ไม่จำเป็นต้องฝืนเพียงเพราะผมบอกชอบ” กระดกยาลงคอตามด้วยน้ำตาม ตอนแรกว่าจะไม่กินโดยจ้องเลยต้องกิน

“ไม่ได้ฝืน มันเป็นหน้าที่ คุณก็แค่ทนผมไปจนจบการศึกษานี้ก็พอ” พี่พีพูด ยืนมือถือคืนให้ ผมก็รับมาอย่างสุภาพ ดิสมือถือเป็นรูปคู่ของเราที่ถ่ายกันเมื่อกี้ แบบนี้มันหมายความว่ายังไง

กำลังจะเช็คเรทติ้งบ้างก็ต้องหยุด พี่พีจูงมือเดินขึ้นห้อง พอถึงก็ยึดมือถือผมอีก ไล่ให้ผมไปล้างหน้าแปรงฟันทำกับผมยังกับเด็ก เจอกระจกเมื่อเห็นตัวเองเขินชิบไม่รู้ว่าพี่เค้าเห็นอะไรบ้าง สงสัยพรุ่งนี้ต้องหาซื้อครีมต่างๆมาดูแลผิว ออกมาพี่เค้าก็ยืนปากประตู จับมือให้เดินไปที่เตียงผมก็ขึ้นเตียงประจำที่นอนตัวเอง พี่เค้านั่งลงข้างๆ ผมแบมือขอมือถือ พี่พีก็ว่างบนลงมือผม แต่...

“ห้ามเช็คอะไรมือถือ ห้ามเข้าเฟส อินตราแกรม ทวิส” พี่พีพูด กำลังห่มผ้าให้ผมอยู่ อ้าว...?

“ถ้าผมรู้ว่าคุณเช็ค ผมจะสั่งให้ธนาซ้อมคุณ” พี่พีพูด มองผมอย่างดุๆ จะอ่าปากพูดบ้าง พี่พีก็ยันแขนสองข้างระหว่างหัวผม หน้าห่างกันประมาณนึง เหมือมพี่เค้ากำลังคร่อมผมเลยนะ

“ผมรู้ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่วินาทีตั้งแต่นี้ไปผมคือคนที่ดูแลคุณและผมจะไม่มีวันพลาดโอกาสแบบนี้เป็นแน่” พี่พีพูด ผมนะหรอ ทำได้แค่ฟัง เพราะตัวแข็งไปแล้ว

“เอาละ นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ผมจะมารับแต่เช้า” พี่พีพูด กระชับผ้าห่มให้ ปิดไฟ แล้วเดินออกไป

ผมพูด “บอกฝันดีหน่อยก็ไม่ได้ ผู้ดูแลเย็นชา” บ่นจบก็หลับตานอน แล้ว...เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ผมหันไปตามเสียง ไม่เห็นเพราะมันสะท้อนกับแสงจึงได้ยินแต่เสียง

“ลืมบอกถ้าพรุ่งนี้คุณตื่นสาย ผมจะปลุกด้วยวิธีที่ทำให้คุณตัวแดงยิ่งกว่าเมื่อกี้ ฝันดี” พี่พีพูด ตามด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ อันแสนจะน่ากลัวสำหรับผมเลย ปิดประตู

ผมพูด “ไม่มีทาง เมื่อผมกล้าบอกชอบพี่ได้ ผมก็กล้าจีบพี่ได้เหมือนกัน” นอนครับ นอน สงสัยยาเริ่มออกฤทธิ์สุดท้ายก็หลับในที่สุด

หลับฝันดีจริงๆ ตื่นแต่เช้าเตรียมตัวไปมหาลัย ฮ่าๆ พี่ไม่ได้กินผมหรอก ผมก็มีเลือดนักธุรกิจนะ การตรงต่อเวลาเป็นเรื่องสำคัญ ผมมีระเบียบวินัยในตนเองเสมอ ที่ไม่มีก็คือ หัวใจนี้แหละ เฮ้ย... ผมยืนรอพี่แกที่หน้าบ้านเลย เจ็ดโมงตรงเป็ปออดี้สีดำคันงามจอดตรงกับที่ผมยืน เปิดประตูขึ้นรถ กำลังจะหันมาสวัสดีถึงกับตลึง คือ พี่เค้า แต่งมาเต็มมากอ่ะ ใส่สูทพอดีตัวสีดำทั้งชุด สวมแว่นดำ นาฬิกาเรือนหรู เนียมมากเลย เหมาะกับพี่พีมาก ผมยกมือค้างที่กำลังจะไหว้

“สวัสดี รู้ว่าหล่อ ไม่ต้องจ้องมากขนาดนั้นก็ได้ ขึ้นรถได้แล้ว” พี่พีพูด

ผมพูด “สะ สวัสดีครับ” ไหว้เสร็จก็มาคาดเบล เรียบร้อยพี่พีถึงจะออกรถ

เงียบสนิทพี่พีมุ่งหน้าไปส่งผมอย่างเดียว ผมว่างก็เลยเย็บมือถือขึ้นมาเล่นเกม เออลืมเช็คว่าเพื่อนโทรมาทำไมกันเยอะแยะ ลองเข้าหน้าเฟสบุ๊กตัวเอง ถึงกับช็อครูปผมจูบกับพี่พี ทัดลงมาที่มีการส่งมาให้ก่อนน่านี้ไม่นาน เป็นรูปพี่พีจูบผม ว่าวันนี้จะไม่อายพี่เค้า แต่เจอแบบนี้ก็หน้าด้านไม่ไหว แดงทั้งหน้า ทั้งตัวเลยที่นี้ ก้มหน้าหงิก มือไม้สั่นไปหมดจนถึงมหาลัย พี่พีจอดรถเรียบร้อยผมก็รีบลงจากรถ

“เดียว...! เดินไปด้วยกัน” พี่พีพูด ผมก็ยืนก้มหน้า ล็อกรถเสร็จก็เดินมาจับมือผมให้เดินไปด้วยกัน

ไปถึงโต๊ะที่พวกพี่ๆ นั่งด้วยกัน โดยมีพี่ธนา วิทย์ พี่นาโน เต้ย นั่งรอกันอยู่ พอใกล้ถึงผมจะไปหาวิทย์ พี่พีก็ดึงมือให้มานั่งด้วยกัน

“แม้ คุณพี มาซะหล่อเลยนะ งานเช้าหรอครับ” พี่ธนาพูด ยิ้มหน้าบานมาเลย

“อื้ม ต้องไปตรวจโรงงานแต่เช้า เข้าบริษัทเป็นเซ็นต์เอกสารนิดหน่อย” พี่พีพูด

“เด็กๆ เข้าเรียนกันได้แล้ว เที่ยงนี้มาเจอกันที่โรงอาหารนะ” พี่นาโนพูด ผมเลยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นยืน พี่พีจับมือจึงหันกลับมามอง

“ถ้ารับสถานการณ์ไม่ไหว ก็โทรมาบอก เบอร์นี้ ผมจะเคลียร์ให้” พี่พีพูด ลวงมือถือขึ้นมาดู เป็นรูปพี่เค้าเม้นว่า At Love หื้ม...ที่รัก หรอ กำลังจะพยักหน้า แต่สายตาแบบนี้ ออ มันเป็นกฎระหว่างเรา

ผมพูด “ครับ งันผมไปก่อนนะ” พี่พีมองนิ่งๆ ปล่อยมือผม เดินขึ้นมาก็มีแต่คนมองผม มองหาที่นั่งเรียน เข้าห้องมานี้ผมนั่งถอนหายใจไปหลายรอบ เรียนก็ไม่มีความสุขเหมือนเคย จนเพื่อนในคาสเดียวกันสะกิดถามเบาๆ

“ไอซ์ นายคบกับพี่พีตอนไหน ไม่เห็นบอกเลย” เอ๋พูด เป็นเพื่อนรวมคณะ

ผมพูด “เปล่าเรายังไม่ได้คบ นายเอามาจาก” พูดหันมามองอาจารย์

“นายจะให้เราเชื่อได้ไง ในเมื่อรูปออกจะสวีทกันขนาดนี้” เอ๋พูด พร้อมโชว์รูปมือถือ จบคาสพอดี ไม่รู้จะอธิบายยังไงเพราะตัวเองยังตกใจอยู่เหมือนกัน

ผมพูด “ถ้าไม่เชื่อเรา ก็ไม่รู้จะพูดยังไงให้เข้าใจนะ เพราะพูดเรื่องจริง” พูดจบผมก็เดินออกมาเลย พอมาหน้าประตูก็เห็นพี่พียืนอยู่ ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่มีใครเชื่อผมหรอก เดินมาหยุดตรงหน้าพี่พี

ผมพูด “ที่ทำอยู่นี้ มันเรียกว่าอะไรหรอครับ”