ตอนที่ 7 : คำจำกัดความ

PART : พี

พอไอซ์เดินเข้าตึกเรียนไป ผมก็นั่งคุยกับ ธนากับนาโนต่อ วันนี้พวกผมไม่มีเรียนมารอดูสถานการณ์ที่ออกไปจากการเปิดตัวการคบหากันของพวกผม ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน อันที่จริงผมไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรแบบนี้ก็ได้ แต่ค่าตอบแทนของนาโนก็น่าสนใจไม่น้อย ถ้าเป็นเรื่องเงินๆทองๆ ผมจะชอบมากที่สุด

“ไง เมื่อวานดูแลน้องเราดีรึเปล่า เห็นว่ากลับมาไม่ดึกเท่าไร” ธนาพูด ใบหน้ายิ้มแย้ม

ผมพูด “ดีสิ นายละ วิทย์เป็นยังไงบ้าง” หึ...ยิ้มแห้งมาเลยนะ

“เป็นยังไงนะหรอ ถามคำตอบคำนะสิ ฮ่าๆ” นาโนพูด หันมาที่ธนากพยักหน้ารับ

ผมพูด “ตัวละ ดูจะดีที่สุดในบรรดาพวกเราเลยนิ” นาโนแบร่มือสองข้างดูแล้วชิวๆ

ผมพูด “ไปหาอะไรกินกันไม เปิดตัวด้วยนาโนเลี้ยงก่อนเลย” ธนาแทคมือทันที จัดแบบหนักมีกระเป๋าตังใบใหญ่เลี้ยง

“เดียวสิ แล้วไปรถใคร แยกกันไป เปลืองน้ำแย่” นาโนพูด เดินตามมา

ผมพูด “รถธนาไง รถนายนั่งได้ตั้งสี่คน” ธนามองหน้า

“แม้ สมเป็นท่านผู้บริหารจริงๆ ไม่ลงทุนอะไรเลยนะ ไปๆ รีบ หิวเหมือนกัน” ธนาพูด กอดคอกันเดินไปอย่างมีเสียงหัวเราะ

ออกไปกินไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไร เป็นร้านประจำที่มักมากินเวลาว่างพร้อมๆกัน เป็นร้านกาแฟแบบมีเบรคฟัสอาหารเช้าสไตร์อเมริกันเสริฟด้วย ก้นสัมผัสโต๊ะจัมเมนูเลือกกันตามใจชอบระหว่างรอก็นั่งคุยกันไป ประเด็นตอนนี้ก็เรื่องวิธีการดูแลที่รักของแต่ละคน

ผมพูด “แค่ดูแลเด็กขี้อายคนนึง ไม่เห็นจะมีอะไรเลย” ก็มันจริงไอซ์ทำตามที่บอกทุกอย่าง ไอซ์ยังไม่มีภูมิต้านทานที่จะสู้กับผมได้เลย

“แล้วไอซ์รู้เรื่องรูปรึยังอ่ะ ตัว” นาโนพูด

ผมพูด “รู้แล้ว พึ่งจะเช็คตอนนั่งรถมาด้วยกัน” ถึงจะไม่ได้หันหน้าไป หางตาผมก็สังเกตคนที่นั่งมาด้วยทำอะไร พอเห็นเท่านั้นแหละ แดงไปทั้งตัว ก้มหน้าไม่สบตาด้วย พอรถจอดก็จะเดินหนี

“อ้าว...นี้นายไม่บอกตั้งแต่เมื่อวานหรอ” ธนาพูด

ผมพูด “ก็เมื่อวานไอซ์ไม่สบายจะให้เราบอก เดียวก็ไม่ได้นอนทั้งคืนหรอก” ธนาพยักหน้าเข้าใจ นาโนยิ้มแก้มแตกเลย คิดอะไรไม่ซื่อเป็นแน่

“พึ่งจะรู้ว่าตัวห่วงคนอื่น แล้วถ้าเห็นวีดีโอนะคงหลบหน้าตัวไปเลย” นาโนพูด นั้นนะสิ เมื่อเช้าไม่มองหน้าเลย

ผมพูด “แชร์วีดีโอให้หน่อยสิ” นาโนหยิบมือถือขึ้นมาแชร์ข้อมูลให้ ผมกดรับทันที การโอนเสร็จผมยิ้มออกมาที่มุมปาก

ผมพูด “อย่าพึ่งเอาให้ไอซ์ดูนะ” แต่ธนากับนาโนยิ้มน่าระรื่น แบบนี้ต้องมีอะไรแน่

“รีบกินกัน จะได้ไปดูแลที่รักกันนะ” นาโนพูด กับไปสนใจอาหารของตัวเอง

“ใช่ๆ เดียวจะที่รักจะถูกแกล้งรึเปล่าก็ไม่รู้” ธนาพูด หันมากินน้ำแก้เขิน

ผมพูด “ถ้าไอซ์หลบหน้าเรา เราจะเล่นงานนายสองคน” ยกแก้วกาแฟจ้องไปที่เพื่อนสนิททั้งสองคน ที่นั่งยิ้มแก้เขินกันไป

หลังจากกินกันเสร็จก็เดินเล่น ซื้อของ ฆ่าเวลาระหว่างรอสามคนนั้นเรียน พอใกล้ถึงเวลาที่จะเลิกเรียนช่วงเช้า ก็พากันกลับมามหาลัย นาโนกับธนาซื้อขนม ของกินเล่นมาเพียบ ส่วนผมก็น้ำแร่กับผลไม้เพราะไอซ์ยังไม่สบายอยู่ พอว่าของที่โต๊ะตัวประจำผมกำลังจะเดินออกไป...

“จะไปไหนหรือ พี” นาโนพูด กำลังเช็คดูว่าซื้ออะไรมาบ้าง

ผมพูด “ไปรอไอซ์” โดยถือขวดน้ำอยู่ด้วย แล้วก็เดินเข้าตึก

“แม้ ปากก็บอกไม่อยากคบ แต่ดูแลถึงที่ตลอดเลยน้า” ธนาพูด ตะโกนไล่หลังมา

เดินเข้าตึกไปที่ชั้นสอง ห้องประมาณกลางตึกเป็นห้องเรียนใหญ่ เป็นคาสเรียนรวม พอถึงหน้าห้อง ผมก็ยืนพึ่งผนังอีกด้านตรงข้ามหน้าห้อง หยิบมือถือขึ้นมาดูเช็คอะไรไปเรื่อย จนมาจบที่คลิปของไอซ์ ดูไปก็คิดว่าเค้าก็มีมุมที่กล้าเหมือนกันเป็นอะไรที่น่ารักดี จนเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว จนได้ยินเสียงดังคงเลิกเรียนแล้ว เก็บมือถือลงกระเป๋า ยืนพิ่งมองไปตรงประตู ทุกคนที่ออกมามองหน้าผม เลยไปนิดก็กระซิบกระซาบกัน ไม่พ้นเรื่องผมกับคนที่รออยู่ เดินมายืนอยู่ตรงหน้าผม

“ที่ทำอยู่นี้ มันเรียกว่าอะไรหรอครับ” ไอซ์พูด สีหน้าดูเศร้าๆ ผมดึงไอซ์เข้ามากอด ลูบหัวเบาๆ

ผมพูด “ผมกับคุณกำลังดูใจกันอยู่ แบบนี้ชัดเจนไม” ความรู้สึกผมเหมือนดูแลน้องชายที่ไม่ได้ดั่งใจก็ร้องไห้

ถึงการกระทำเหมือนคนคบกันแต่ใจผมไม่ได้คิดแบบนั้น มันยังไม่พร้อมที่จะเปิดกว้างมากที่จะให้ไอซ์เข้ามาได้ แต่ในเมื่อผมเลือกที่จะดูแลเค้า ผมก็จะทำให้เต็มที ไอซ์เป็นเด็กดี เรียนเก่ง นิสัยดี รองคบหาสมาคมกับวิทย์ก็ไม่ธรรมดาหรอกครับ รายนั้นลอกนิสัยมาเป็ป

ผมพูด “รีบไปเถอะ พวกนั้นรอกินข้าวอยู่ เอานี้น้ำ ไม่สบายต้องน้ำกินเยอะๆ” ปล่อยไอซ์เป็นอิสระยืนขวดน้ำให้

“ครับ ขอบคุณครับ” ไอซ์พูด พวกผมกำลังเดินไป แต่เพื่อนต่างคณะเรียก...

“พี ลมอะไรพัดนายมาถึงนี้” เต๋าพูด เต๋าคือรองประธานคณะวิศวะ มาพร้อมเลขาน่ารักนามว่า คชา หนุ่มร่างเล็ก คู่นี้ถือว่าป็อบมาก

ผมพูด “มารับไอซ์ไปกินข้าวเที่ยง ยังไงก็เจอกันแล้ว เราฝากด้วยนะ” บอกโดยแขนโอบเอวไอซ์อยู่การฝากของผมก็คือการเตือนว่าถ้าเกิดเรื่องกับไอซ์จะจบไม่สวย

ผมพูด “เพราะเราคงไม่ยอมให้จบเพียงคำว่า ขอโทษ” เต๋าพยักหน้ารับ การมีหูตาเพิ่มมันดีกับการช่วยดูแลไอซ์

“อื้ม เราเข้าใจ” เต๋าพูด ก่อนจะเดินผ่านไป หันมาไอซ์ก็จ้องหน้าผมทำเป็นสายตาดุๆ ทำได้เท่านี้ใช่ไมไอซ์

ผมพูด “ไปเถอะ เดียวพวกนั้นจะรอนาน” แย่งหนังสือมาถือให้ จับมือไอซ์เดินไปด้วยกัน ระหว่างเดินก็ได้ยินเสียงซุบซิบตลอดทาง ใช่ว่าผมจะสนใจเพียงเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่คนที่เดินมาด้วยจับมือผมแน่นมากขึ้น พอถึงโต๊ะโรงอาหารที่มีพวกนั้นมานั่งรออยู่แล้ว หันกลับมาที่ไอซ์ก็ชนอกผมเพราะเดินก้มหน้าไม่มองทาง

“ทำไมพี่หยุดไม่บอกผมเลา” ไอซ์พูด แล้วเดินไปนั่งข้างๆ วิทย์

ผมพูด “ปากเหมือนพี่ ต่างก็แค่หน้าดาน กับ หน้าบาง” เดินมานั่งตรงข้ามกับไอซ์

“พี นี่นายด่าเรานี้หว่า” ธนาพูด ไอซ์หันมาสนใจวิทย์ที่เรียกให้ดูมือถือ ผมยืนกล่องข้าวที่ซื้อมาจากข้างให้ ไอซ์รับไปก็ยิ้มหน้าบาน แล้วเปิดกินไป ดูมือถือไปด้วย

ก่อนที่เสียงมือถือเป็นสายประจำที่โทรหา ผมจึงลุกจากโต๊ะเดินมายืนห่างจากโต๊ะไม่มอง กดรับแต่สายตามองไปที่ไอซ์ ท่ากินยังกับเด็ก คำทักทายของปลายสายดังขึ้น

ผมพูด “อื้ม...ผมสบายดี...อื้ม” มองไอซ์ที่กินข้าวที่ดูมีความสุขแล้วก็นิ่ง มือถือช้อนค้างไว้ จ้องมือถือไม่ว่างตา แก้มเริ่มมีสีมากยิ่งขึ้น อะไรทำให้เป็นแบบนั้น หรือว่า...ให้มันได้แบบนี้สิ

ผมพูด “ตอนนี้ผมกำลังยุ่ง ไว้จะโทรหาใหม่นะ” กดว่างสาย เดินตรงไปที่ไอซ์ พอเจ้าตัวเห็นว่าผมกำลังเดินมาก็เอาโทรศัพท์ไว้ข้างล่าง แล้วกับมากินข้าวต่อ ผมเลยกลับมานั่งที่เดิม

ผมพูด “คุณขอโทรศัพท์” แบร่มือตรงหน้าไอซ์ที่กำลังตักข้าวเข้าปาก หันมาสบแปปนึงแล้วก็หลบไปเหมือนเดิม

“ผมกินข้าวนี้แล้วไง พี่ ไม่ต้องเอาไปหรอก” ไอซ์พูด ก้มหน้ากินหงิก ไม่สบตาอะไรทั้งนั้น

ผมพูด “กฎข้อ 3 เวลาพูดให้สบตาผมด้วย” จากที่ก้มอยู่มองหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

“หา นี้มันข้อ 3 แล้วนะครับ ไหงพี่จะเพิ่มมันอีกอ่ะ” ไอซ์พูด หน้าหงิก คิ้วติดกัน

“อะไรพี มีกฎด้วยหรอ” นาโนพูด ส่งยิ้มมาแบบน่ารักเลย คุณเพื่อนผม

ผมพูด “ต้องมีเลยละตัว สำหรับคุณไอซ์และบทลงโทษอันแสนพิเศษเช่นกัน” จ้องไปที่ไอซ์ด้วยสายตาคมกริบที่ใช้อยู่ทุกวัน

ผมพูด “ส่งโทรศัพท์มาให้ผมเดียวนี้ กฎข้อ 2 ...” ไอซ์รีบหยิบมาวางบนมือผม แต่...

“แต่ต้องทำแบบนี้” ไอซ์พูด สรุปคือมือที่แบร่ไอซ์เอาโทรศัพย์มาวางไว้และก็จับมือผมไว้แบบนั้นเหมือนจับมือกันกินข้าว

เวลาช่วงเวลาที่ผมได้จังหวะบ้าง ระหว่างที่ไอซ์กินข้าวคุยกับวิทย์เพลินนั้นเอง มือเค้าก็ขยับไปมาผมก็ยังจับมืออยู่ แต่ค่อยนิ้วชี้ดุนโทรศัพท์ที่ละนิดจนหลุดออกมาด้านนอก โดยที่ผมจับมือไอซ์ไม่มีโทรศัพท์ ผมจึงหยิบเหมือนดูโทรศัพท์ตัวเองอยู่

พอปลดล็อคก็เห็นเปิดคลิปค้างไว้อยู่ ว่าแล้วทำไมสองคนที่นั่งข้างๆผมถึงได้ทำหน้ายิ้มเก้อแบบนั้น แชร์คลิปให้วิทย์กับเต้ยดู นี้วิทย์คงแชร์ให้ไอซ์ต่ออีกที ก็ดีในเมื่อรู้แล้วก็อยากรู้ว่าจะดิ้นไปได้สักเท่าไร ผมก็นั่งกดดูอะไรเรื่อยๆ มาที่รูปภาพ ผมแชร์รูปเข้าบ้างส่วนเข้าโทรศัพท์ตัวเอง มันเป็นมุมมองที่ผมไม่เคยเห็น เพียงแค่สองวันเค้ามีแรงดึงดูดไม่น้อยเลยทีเดียว

“พี่พี ผมทานเสร็จแล้วครับ”