ตอนที่ 9 : ไม่ธรรมดา

 PART : พี

ขับรถออกมาจากมหาลัยผมก็ไม่ได้พูดอะไรกับไอซ์เลย ไอซ์ไม่สังเกตด้วยซ้ำว่ามองเค้าอยู่ ท่าทางเหมือนคิดอะไรสักอย่าง สายตาที่เมอลอยออกไปด้านนอกหน้าต่างไม่นานก็หลับไป พอถึงบ้านไอซ์ผมก็ไม่ได้เรียก แต่กลับอุ้มขึ้นห้องไปนอนเลย ผมรู้สึกว่าการไม่พูดอะไรเลยสำหรับเราสองคนอาจเป็นการดี กำลังจะลุกขึ้นเพื่อจะกลับ ไอซ์ก็...

“แม่ครับ ผมควรทำไงดี” ไอซ์พูด ละเมอออกมาแล้วขว้ามือผมเอาไว้ที่อกตัวเอง

ผมพูด “เวลาที่คุณทุกข์ คุณต้องเป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยรึเปล่า” บีบมือเบาๆ

เอาเข้าจริงผมเองก็รู้สึกไม่ดีเท่าที่ควรเป็น ผมไม่ได้เกลียดอะไรไอซ์แค่คิดกับเค้าแค่น้องของเพื่อนที่ผมต้องดูแลตามที่ผมบอกเอาไว้ ส่วนเรื่องอนาคตไม่รู้หรอกว่าหัวใจผมจะเป็นยังไง พอเห็นว่าไอซ์นิ่งไปแล้วกำลังจะปล่อยมือ แต่ไอซ์ขยับตัวเกี่ยวเอามือผมไปด้วยข้างนึงที่หมอนอีกด้าน ส่วนอีกข้างไว้ที่เอวตัวเอง เอาแบบนี้แล้วกันก็ถือว่าดี ผมก็เลยนอนข้างๆ ไอซ์ โดนหนุนแขนตัวเอง ดูเหมือนนอนกอดไอซ์อยู่กลายๆ บีบปลายนิ้วของอีกฝ่ายเบาๆ เล่นไปเรื่อยจนหลับไป

ตื่นขึ้นมาอีกครั้งทุกอย่างก็มืดไปหมดแล้ว มีแค่แสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างลงมากระทบที่พื้นห้องให้เห็นร่างหนึ่งนั่งข้างเตียงปลายนิ้วของเกี่ยวกันอยู่ ผมค่อยๆ ยืนดูที่ตัวเองหลับไปทั้งยังใส่เสื้อสูทอยู่ ถอดสูทออกดูนาฬิกาที่โทรศัพท์ก็ดึกเกินกว่าจะกลับบ้านแล้ว คงต้องนอนที่นี้ ถอดไทออกด้ยวพลาดไว้ที่โต๊ะหัวเตียง เดินมีมาอีกข้างของเตียงที่ไอซ์หลับอยู่ อุ้มขึ้นมานอนบนเตียงดีๆ เดินมาอีกข้างนึงแทรกตัวลงนอนข้างๆ เพียงหัวแตะหมอนไม่นานก็หลับลงไปเช่นเดียวกัน

เช้าที่ตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงเรียกของใครบางคนผมก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ไอซ์ก็ลืมตาขึ้นมาเช่น จ้องกันอยู่สักพัก ไอซ์พึ่งจะรู้สถานการณ์ขยับตัวจนริมฝีปากสัมผัสบางเบา เสียงแชะดังขึ้นตามด้วยเสียงหัวเราะคิดคักของชายหญิงคู่หนึ่งที่มาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ไอซ์หันมาตาเสียงนั้น

“พ่อ แม่” ไอซ์พูด อ่า พ่อแม่ งานเข้าแล้วพีเอย ดันคิสมอนิ่งต่อหน้าต่อตาเลย

“คะ คือ มันไม่ใช่อย่างที่พ่อแม่คิดนะครับ” ไอซ์พูด โว้ยวายเสียงดัง ผมหรอแค่ยิ้มแห้งๆ พึ่งตื่นไม่รู้จะเริ่มยังไงดี ทำได้เพียงยกมือขึ้นไหว้ทั้งสอง สองท่านก็รับไหว้ผม

“รู้หรอ พ่อแม่คิดอะไร เลิกโว้ยวายได้แล้ว ดูสิพี่เค้าตกใจหมดแล้ว” แม่ไอซ์พูด

“ไปๆ อาบน้ำกันสองคน จะได้ลงมาทานข้าวด้วยกัน” พ่อไอซ์พูด จับมือแม่เดินออกไป

ผมพูด “คุณไปอาบก่อน เดียวผมไปเอาเสื้อผ้าที่รถ” ไอซ์จ้องหน้าผมแก้มแดงขึ้นสีชัดเจน มือกำผ้าห่มแน่น ยกมือโป้งผมซะงัน วิ่งเข้าห้องน้ำไป

ส่วนผมก็เดินลงมาด้านล่างตรงไปที่รถเพื่อหยิบเสื้อผ้า ดีที่เอาติดรถไว้บ้างเผื่อเปลี่ยนเวลาไปทำงานที่บริษัทแทนพ่อแม่ เสร็จก็กลับขึ้นไปบนห้องไอซ์ มานั่งรอไอซ์ที่เตียงสักแปป ไอซ์เดินออมาจากห้องน้ำพันผ้าส่วนท่อนล่าง ท่อนบนเปล่าเปลือยมีหยดน้ำตามเนื้อขาวเนียน ผมละยิ้มที่มุมปากขึ้นมาเลย คิดอะไรดีๆออกแล้ว ผมนั่งไขว้ห้างตรงปลายเตียงยกแขนขึ้นเท้าคางจ้องร่างบางเดินวุ่นไปมาหน้ากระจก ผิวเนียนขาวอมชมพูนิดๆ ผิวสวยกว่าผู้หญิงบางเสียอีก ไม่มีริวรอยแผลเป็นใดๆให้สะดุ้ดสายตาแม้แต่น้อย พอรู้ว่าโดนจ้องมากๆ ก็หันมาทันที

“พี่พี” ไอซ์พูด เสียงตกใจมาก พยายามเอาผ้าปิดร่างกายท่อนบนของตัวเอง

ผมพูด “ขอผ้าหน่อยสิคุณ จะได้ไปอาบน้ำ” ไอซ์หันหลังไปเปิดตู้ที่หาผ้าขนหนูให้ ผมก็เดินไปที่ด้านหลังเพื่อรอเอาผ้าไปอาบน้ำ

“นี้ ครับ” ไอซ์พูด ใบหน้าของเราห่างกันแค่คืบ หน้าไอซ์แดงระเรื่อ ผมก็หยิบผ้ามาจากมือไอซ์ เดินออกมาไม่กี่ก้าวก็นึกขึ้นได้ว่าจะยืมของใช้

ผมพูด “อ๋อ ขอยืม...” ไอซ์ยกมือขึ้นสูงข้างนึงเหมือนกำลังจะทำอะไร พอจะก้าวก็ดันสะดุ้ดขาตัวเอง ผมคว้าเอวร่างบางที่กำลังจะล้ม ไอซ์คว้าคอผม แม้ฉากนี้ล่อแหลมกันจริงๆ ไอซ์ว่างมือไว้ที่อกผมเพราะมือยังกอดเอวเค้าอยู่

“ปะ ปล่อยผมได้แล้วมังครับ” ไอซ์พูด กระชับกอดให้แน่นขึ้น

ผมพูด “ผมขอยืมใช้ของส่วนตัวหน่อย” ไอซ์พยายามแกะมือจากด้านหลัง ผมจึงจับมือของเค้ามาไว้ข้างหน้า ไอซ์มองหน้าผม

ผมพูด “ถ้าคุณยังไม่เสื้อผ้าก่อนผมออกมา ผมจะเพิ่มรอยบนตัวคุณ” ปล่อยมือเค้า นิ้วเรียวเกียผิวแก้ม ก่อนเดินไปยังห้องน้ำ

ผมเดินเข้ามายืนยิ้มที่หน้ากระจกห้องน้ำ ที่ได้แกล้งแต่เช้าใครใช้ให้ไม่ระวังตัวเองแบบนั้น อย่าคิดว่าเป็นผู้ชายแล้วจะไม่ทำอะไรนะ ตัวไอซ์พึ่งอาบน้ำเสร็จทำให้ได้กลิ่มหอมจากสบู่เหลวที่ใช้ แถมเมื่อคืนก็ได้นอนกอดทั้งคืน ผมยังแปลกใจบางอย่างไม่หาย เวลาได้อยู่ไอซ์ผมมักหลับสบายมากไม่ฝันอะไรเลยเหมือนจะสบายใจที่ได้อยู่ใกล้คนนี้ ชักจะไม่ธรรมดาซะแล้ว คิดได้แปปก็อาบน้ำสักพักก็เดินออกจากห้องน้ำ เห็นไอซ์กำลังจัดชุดให้ผมอยู่ จัดเรียงเสื้อผ้า เครื่องแต่งกายต่างๆ วางบนเตียง

“พี่เอาเสื้อใส่ตะกร้านั้นแหละ เดียวผมเอาไปซักให้” ไอซ์พูด พร้อมส่งกางเกง เสื้อเชิ้ตมาให้ ผมก็รับมาใส่ทีละชิ้น

ผมพูด “ใส่เน็คไทให้หน่อยได้ไม หยิบนาฬิกาให้ด้วยนะ” ไอซ์มองหน้าผม หยิบของมาให้

“พี่ใส่ไม่เป็นหรอ ไม่น่าเชื่อเลยนะ” ไอซ์พูด มือก็ใส่เน็คไทให้ผมไปด้วย ส่วนผมก็ใส่นาฬิกาโดยโอบเอวร่างบางที่พยายามใส่เน็คไทอย่างจริงจัง

“เสร็จแล้วครับ” ไอซ์พูด มือยังว่างที่บนอกผม แขนผมโอบอยู่ที่เอวเค้าอยู่ เราสบตากันนานเท่าไรไม่รู้จนได้ยินเสียงผู้ดูแลมาเรียกจึงแยกออกจากกันโดยอัตโนมัติ

“งะ งันเดี๋ยวผมออกไปก่อน” ไอซ์พูด แล้วเดินออกจากห้องไป ส่วนหยิบเสื้อนอกพาดแขนแล้วเดินตามไป เดินลงไปถึงก็ได้พบเพื่อนตัวดีที่นั่งยิ้มหน้าบานที่โต๊ะอาหารพร้อมกับพ่อแม่ของไอซ์

“แม้ กว่าจะลงมาได้นะ นายพี ปกติไม่ช้าขนาดนี้นี่หว่า ไงวันนี้ถึงได้ช้า มาก” ธนาพูด โดยลากเสียงยาวเป็นพิเศษคำว่า ช้ามาก ผมก็แค่หยักคิ้วให้ ไงละก็สบายๆ จะเอาอะไรมากขนาดนั้น ผมก็เดินมานั่งข้างๆ ธนา ผู้ดูแลจัดการตักข้าว เริ่มลงมือทานอาหารเช้ากันไป โดยมีเสียงของพ่อแม่ไอซ์เล่านู้นนี้ให้ฟังไป จน...

“พี ว่าจะถามตั้งแต่ลงมาละ รีบใส่เน็คไทหรอ ดูไม่เรียบร้อยเลย” ธนาพูด ทำหน้าสงสัยใส่ผมใหญ่

“ผมเป็นใส่ให้พี่พีเองครับ ก็พี่พีใส่ไม่เป็น” ไอซ์พูด ธนาถึงกับหัวเราะออกมาไม่ดังมาก ส่วมผมก็ยิ้มที่มุมปาก

“อย่างคุณชายพีใส่เน็คไทไม่เป็น ไอซ์โดนมันแล้วแหละ” ธนาพูด ไอซ์ยังงงว่าโดนอะไร

“พีจะใส่ไม่เป็นได้ไง ในเมื่อมันเป็นคนสอนพวกพี่เอง” ธนาพูด พ่อแม่ไอซ์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่ลูกชายสุดน่ารักโดนแกล้งแต่เช้า

“นี่...พี่” ไอซ์พูด ผมขัดขึ้นมาก่อน

ผมพูด “แต่ผมก็ไม่ได้บอกว่าใส่ไม่เป็น” ก็จริงเพราะไอซ์ไม่ได้ถามผมเลย คิดไปเอง ไอซ์ทำหน้าหงิกก้มลงทานอาหารจริงจังไม่คุยกับใคร

“พี มาที่บ้านกี่ครั้งแล้วละจ๊ะ” แม่ไอซ์พูด

ผมพูด “2-3 ครั้งแล้วครับ ผมพึ่งทราบว่าคุณน้าไปต่างจังหวัด” ไอซ์หันหน้ามองผมสลับกับแม่ตัวเอง

“คุณแม่รู้จักพี่พีด้วยหรอครับ” ไอซ์พูด จ้องหน้าผมเหมือนทำไมผมถึงไม่บอก

“รู้จักสิ บ้านเราทำธุรกิจกับเค้าบ่อย พี่พีของไอซ์อ่ะ เค้าช่วยงานที่บ้านตั้งแต่เข้ามหาลัยแล้ว” แม่ไอซ์พูด พอได้ยินแบบนั้นไอซ์ก็ทานข้าวแบบงอน ยังกับเด็กจริงๆนั้นแหละ

“พี่พีของไอซ์ซะด้วยนะ ครับ คุณน้า หึหึ...” ธนาพูด เออได้ยินแล้วไม่ต้องย้ำ

ผมพูด “ธนา นายชอบว่าเราแกล้งไอซ์ แล้วนี้นายไม่ได้ทำเลยนะ” ธนาทำหน้าเมินเฉยกับมาทานอาหารต่อ

“แกล้งนะไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่ต้องรับผิดชอบด้วยนะ” พ่อของไอซ์พูด ในเหมือนการบอกให้รู้อะไรบ้างอย่าง

ผมพูด “ผมรับผิดชอบอยู่แล้วครับ เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ ช่วยเปิดโอกาสให้ผมได้รับสิ่งนั้น” เสียงเรียบนิ่ง

การพูดออกไปแบบนั้นจะมีคนเข้าใจแค่พ่อของไอซ์ นั้นแสดงว่าพ่อของไอซ์รู้เรื่องนี้ แต่ผมก็ตอบกับไปแบบที่มันควรจะเป็นในตอนนี้ก่อน ด้วยผมกับไอซ์พึ่งรู้จักกันแบบจริงจัง ที่พามาก็รู้มาบ้างไม่เยอะ มีแค่ข้อมูลธุรกิจเท่านั้นที่ผมรู้ลึกของบ้านนี้ งันการเข้าบ้านไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผม แต่การทำให้ลูกชายสุดที่รักของบ้านไม่เสียใจคงจะเป็นเรื่องยากไม่น้อย ขนาดพูดกันแค่นี้ไอซ์ยังงอนผมเลย

“ผมอิ่มแล้ว ไปรอข้างนอกนะครับ” ไอซ์พูด เดินลิ่วๆ ออกไปเลย

“ฮ่าๆ งานเข้าแล้วพี งันผมก็ขอตัวบ้าง เดียวต้องไปรับที่รักเหมือนกัน” ธนาพูด เอามือจับที่ไหล่

ผมพูด “ก็ดีนะ ที่กลัวภรรยาไว้บ้าง เค้าว่าอนาคตจะดีนะ ธนา” รวบช้อนมาร่วมกัน จิบน้ำสักเล็กน้อย ยืนเต็มความสูง

“ใครกลัว เมีย พูดให้ดีๆนะ นายพี” ธนาพูด เล่นเอาพ่อไอซ์สำลักจนคุณนายต้องรีบดูแลด่วน

ผมพูด “ผมขอตัวไปเรียนก่อนนะครับ มีเวลาจะแวะมาใหม่ ขอบคุณสำหรับอาหารด้วยครับ” พูดจบก็เดินออกมาโดยมีธนาเดินตามด้วย

ผมพูด “รีบไปรับวิทย์เถอะ รายนั้นงอนนานนะ ถ้าผิดคำพูด” ธนาที่จะอ้าปากด่าผมต่อก็...

“งันไปละ ไอซ์เจอกันมอนะ” ธนาพูด รีบวิ่งขึ้นรถแล้วขับออกไป

ผมพูด “เราไปกันเถอะ เดียวจะสาย ไม่รู้ออกไปรถจะติดรึเปล่า” ขนาดงอนนะ ยังจัดรองเท้าให้ไว้เรียบร้อย

ผมพูด “คนธรรมดา ที่ ไม่ธรรมดา”